บทที่ 5.1 - ปากหนัก (ครูพริ้งคนใจดี)

กว่าจะเลิกปาร์ตี้ก็เกือบรุ่งสาง โรมขับรถกลับถึงบ้านก็พบเจ้าของร่างเพรียวระหงกำลังนั่งดื่มกาแฟอ่านข่าวสารบ้านเมืองผ่านหน้าจอไอแพดอยู่ที่โซฟา พี่สาวส่งรอยยิ้มอบอุ่นไปทางน้องชาย วางแก้วกาแฟลงบนจานรองขณะเก็บไอแพดเครื่องโปรดวางลงข้างตัว ลุกขึ้นสวมกอดน้องชายที่เดินเข้ามาหา

“ว่าไงน้องรัก” เรนนี่ลูบแผ่นหลังกว้างด้วยความคิดถึง โรมซบหน้าลงบนบ่าเรียว สายใยพี่น้องส่งถึงกันและกัน

“เหนื่อยล่ะสิ” เดาได้จากภาษากายก็รับรู้ได้ถึงความเหนื่อยล้าที่คนเป็นน้องต้องแบกรับในฐานะผู้นำครอบครัว อ้อมกอดของญาติเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ส่งพลังให้โรมมีแรงสู้ต่อ

“พี่มานานหรือยังครับ” สองพี่น้องนั่งคุยกัน ศิรินทิพย์นำกาแฟดำที่โรมมักดื่มเป็นประจำมาเสิร์ฟพร้อมแซนวิส

“วันนี้จะให้พี่เตรียมโต๊ะอาหารสำหรับมื้อเที่ยงไหมคะ”

ศิรินทิพย์เห็นว่าพี่น้องไม่ได้เจอหน้ากันนานหลายเดือนอาจจะอยากรับประทานอาหารร่วมกัน

“ก็ดีครับ ไม่ได้กินข้าวกับพี่มาตั้งนาน คิดถึง” โรมส่งสายตาออดอ้อนคนเป็นพี่ เรนนี่หัวเราะชอบใจ

“แหม ไม่ต้องมาทำเป็นอ้อนพี่หรอก พี่ไม่ใช่สาวๆ ในสังกัดของเรานะ ถึงจะได้หลงใหลกับคำหวานน่ะ”

“ผมไม่เคยพูดแบบนี้กับใครนะ” โรมรีบโต้แย้ง

“เหรอ” เรนนี่แกล้งแซวเสียงสูง หล่อนรู้อยู่แล้วว่าโรมไม่ใช่ผู้ชายประเภทเที่ยวหยอดคำหวานกับใคร

“พี่กลับมาได้สองวันแล้ว ว่าแต่เราเถอะ ทำไมเพิ่งกลับบ้าน”

“ผมไปนอนที่คอนโดฯ มาครับ”

“เอาสาวไปซ่อนไว้ที่นั่นหรือเปล่า”

ดวงตาเฉี่ยวคมหรี่มองน้องชาย

“ไม่เคยมีสาวที่ไหนได้ขึ้นไปบนคอนโดฯ ผมนอกจากพี่”

โรมหวงแหนพื้นที่ส่วนตัวมาก คอนโดฯ หรูหลายสิบล้านมีแต่พี่สาวคนเดียวที่ได้ขึ้นไปเชยชม

“แล้วทำไมไม่กลับมานอนบ้านล่ะ มีเรื่องเครียดอะไรหรือเปล่า”

เรนนี่เอ่ยถามอย่างเป็นห่วง ภายนอกโรมดูเป็นคนเข้มแข็ง ทว่าลึกๆ ข้างในเขาเปราะบางและอ่อนไหว ในฐานะพี่ที่เติบโตมาด้วยกัน เรนนี่รับรู้ถึงสภาพจิตใจของน้องชายดีกว่าใคร เวลาที่เขาท้อหรือเหนื่อยล้าจากการทำงาน หล่อนก็อยากทำหน้าที่ปลอบโยนเขา เป็นที่พักพิงให้กับเขาได้คลายความกังวล

“เรื่องงานก็มีเครียดบ้างเป็นเรื่องปกติครับ เหนื่อยใจนิดหน่อยเวลาที่ผลลัพธ์ไม่ได้ตามเป้าอย่างที่หวังไว้ แต่…”

นัยน์ตาเข้มเหลือบมองพี่สาวที่เฝ้ารอประโยคถัดไป

“แต่อะไร” เร่งเอาคำตอบเมื่อเห็นน้องชายมีท่าทีอึกอัก

โรมกุมมือพี่สาวที่เขารักและเทิดทูนยิ่งกว่าใคร

“ผมอยากคุยกับพี่เรื่องพริ้ง” เขาตัดสินใจอย่างแน่วแน่ที่จะสารภาพความในใจทุกอย่างให้เรนนี่รับรู้

เป็นเวลากว่าสองอาทิตย์ที่ปาหนันนอนพักฟื้นร่างกายอยู่ที่โรงพยาบาล โดยมีพริ้งพลอยคอยเฝ้าดูแลทุกคืน เด็กสาวรู้สึกขอบคุณและเกรงใจในเวลาเดียวกัน คุณครูคนสวยมีหน้าที่ที่ต้องทำ ทั้งเรียนทั้งสอนพิเศษ อีกทั้งช่วงนี้ยังเป็นช่วงสอบปลายภาคของเด็กมหาวิทยาลัยอีกต่างหาก พริ้งพลอยในฐานะนิสิตปีสุดท้าย นอกเหนือจากการสอบยังต้องทำวิจัยจบส่งอาจารย์ที่คณะ เวลามาเฝ้าปาหนันที่โรงพยาบาล เธอหอบงานมาทำด้วยทุกครั้ง บางทีก็เผลอหลับคากองหนังสือทั้งที่ยังสวมแว่นสายตาเอาไว้

“หนูเกรงใจครูพริ้งจังเลยค่ะ” ไม่ใช่ครั้งแรกที่เอ่ยประโยคนี้ ตั้งแต่ฟื้นตัวปาหนันพยายามโน้มน้าวให้พริ้งพลอยเลิกมานอนเฝ้าเธอหลายต่อหลายครั้งแต่ก็ไม่สำเร็จ

“ถ้าเกรงใจก็ต้องรีบหายเร็วๆ สิ ครูจะได้ไม่ต้องนอนที่โรงพยาบาล ทุกวันนี้เดินไปไหนมาไหนก็เจอแต่คนป่วย จากที่แข็งแรงก็ชักเริ่มระแวงแล้วเนี่ยว่าจะป่วยไข้กับเขาวันไหน” เสียงหวานร่ายยาวให้คนฟังหัวเราะ คุณครูของเธอเป็นคนน่ารักแบบนี้เสมอ

ปาหนันยังจำวันแรกที่เข้ามาเรียนในคลาสของพริ้งพลอยได้ดี วันนั้นเธอไม่เข้าใจในสิ่งที่คุณครูสอนเลยสักข้อ ทำแบบทดสอบไม่ผ่านอีกต่างหาก เรียกได้ว่าทักษะด้านความรู้เป็นรองเพื่อนในคลาสหลายขุม แต่ครูพริ้งก็ไม่เคยดุหรือแสดงท่าทีรำคาญเธอเลย กลับกันยังนัดมาติวเพิ่มตัวต่อตัวนอกคลาสแบบไม่คิดเงินเพิ่ม

“หนูต้องเข้าไปให้ปากคำกับตำรวจเมื่อไรคะ” คนป่วยเอ่ยถามเสียงเรียบ ไม่มีท่าทีกังวลใจให้อีกฝ่ายต้องคิดมาก

“ครูว่าตอนนี้แยมพักผ่อนให้หายดีก่อนดีกว่า”

“ครูพริ้งรู้เรื่องทั้งหมดแล้วใช่ไหมคะ”

ปาหนันเอ่ยถามตามตรง พริ้งพลอยหน้าถอดสี กรอกตาไปมาก่อนถอนหายใจ หญิงสาวพยักหน้าแทนคำตอบ เพียงเท่านั้นน้ำตาร้อนจัดของคนป่วยก็ไหลพรากอาบแก้ม

“หนูอายค่ะ อายคนอื่น” ปาหนันร้องไห้สะอึกสะอื้น รู้สึกสังเวชโชคชะตาของตัวเองจนไม่อยากจะพบเจอใครอีกแล้ว

“แยม” พริ้งพลอยสวมกอดร่างอันบอบบาง ดวงตาคู่สวยมี

หยาดน้ำตาเอ่อล้นทั้งสองข้าง

ปาหนันเป็นเด็กดีที่ไม่ควรต้องมาเจอเรื่องราวเลวร้ายเช่นนี้เลย สภาพจิตใจของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ต้องแข็งแกร่งเพียงใดถึงจะแบกรับความเจ็บปวดทั้งหมดนี้ไว้ได้ ขนาดตัวเธอมีวัยวุฒิมากกว่าตั้งหลายปี บางครั้งยังอดคิดไม่ได้เลยว่า ถ้าต้องพบเจอชะตากรรมแบบเดียวกับที่อีกฝ่ายเจอ จะทนรับมือกับสภาวะแตกสลายได้หรือไม่

พริ้งพลอยกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น อยากส่งมอบความห่วงใยให้ลูกศิษย์ผู้เคราะห์ร้ายรับรู้ว่าเธอไม่ได้อยู่ในโลกนี้เพียงลำพัง

“ไม่ต้องร้องนะ แยมไม่ได้ทำอะไรผิด ทุกอย่างมันจบแล้ว”

น้ำเสียงหวานหูช่วยปลอบประโลมคนบอบช้ำ พริ้งพลอยเช็ดน้ำตาให้ลูกศิษย์อย่างอ่อนโยน

“ต่อไปนี้ครูจะดูแลแยมเอง ไม่ต้องร้องนะ” รอยยิ้มอบอุ่นช่วยบรรเทาความชอกช้ำ ปาหนันโผกอดคุณครูผู้มีเมตตาอีกครั้ง น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลรินออกมาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

หลังจากที่น้องชายมาเปิดอกคุยเรื่องสำคัญ เรนนี่ก็รู้สึกว่าความร่าเริงในการใช้ชีวิตหดหายลงไปเยอะ คนที่ถูกไหว้วานให้รับภาระหนักอึ้งกลัดกลุ้มจนแทบกินไม่ได้นอนไม่หลับ ใบหน้าสวยเคร่งเครียด คิดไม่ตกว่าจะเริ่มจัดการสิ่งไหนก่อนเป็นอันดับแรก

ระหว่างเรียกพริ้งพลอยเข้ามารับฟังในสิ่งที่น้องชายเพียงคนเดียวปรารถนา หรือจะตัดรอนให้โรมนำเรื่องนี้ไปจัดการด้วยตัวเอง