INICIAR SESIÓNบริษัท W จำกัด ก่อตั้งขึ้นมาได้อย่างสวยงามหลังจากผมกับเพื่อนเรียนจบ ความตั้งใจของพวกเราคือนอกจากจะสร้างผลงาน รายได้และทำตามฝัน ยังอยากเอาไว้ซัพพอร์ตคนที่รัก อย่างน้องเอิร์ทหากไม่อยากไปทำงานบริษัทเอกชนอื่นๆ ก็สามารถเอาวุฒิการศึกษามาสมัครงานที่นี่ ใช้สถานะแฟนหนึ่งในเจ้าของลงตำแหน่งไหนก็ได้แต่พอเรียนจบน้องเอิร์ทวางแผนจะเป็นนักร้องประจำให้กับวง Love Only ตอนนี้ที่ยังเรียนไม่จบดี ก็เริ่มที่จะมีงานร้องเพลงแทบทุกคืน ช่วงนี้ผมเลยเข้าผับเกือบทุกคืนเช่นกันสองปีผ่านไปคนน่ารักของผมเปลี่ยนไปเป็นสาวสวยสะพรั่ง น่ามองไปทุกจุด หนุ่มๆ เข้ามาจีบมากขึ้นและผมก็ขึ้หึงขี้หวงน้องมากขึ้นเท่าตัวมุมหนึ่งที่ผมนั่งอยู่เป็นประจำ มองแฟนสาวของตัวเองด้วยความชื่นชม ผมได้รับสายจากคุณ เกิดเรื่องบางอย่างขึ้นและผมต้องรีบไปอย่างเร่งด่วน ผมเดินไปหน้าเวที ยื่นดอกกุหลาบหนึ่งดอกที่เตรียมไว้ให้นักร้องแล้วกระซิบ "มีเรื่องด่วนที่โซนวอ. เดี๋ยวพี่มารับนะครับ"น้องพยักหน้า ลูบแก้มผมแล้วผละกลับไปร้องเพลงด้วยสีหน้าเป็นกังวลทั้งที่น้องไม่รู้ว่ามันคือเรื่องอะไรที่ทำผมร้อนใจขั้นรุนแรงผมกลับเข้ามาในโซนวอ.อีกครั้งหลังจากปล่อยมันให้ฉ
พี่ไผ่ไม่ได้เข้ามาในมหาวิทยาลัยแล้วเพราะออกไปฝึกงานได้ราวๆ สามสัปดาห์ ณ บริษัทเอกชนแห่งหนึ่งซึ่งได้ยินแว่วๆ ว่าครอบครัวเขามี่เอี่ยวเขาเคยพูดในทำนองเป็นกังวลว่าจะไม่ได้อยู่ดูแลฉันในช่วงกลางวัน ไม่ได้มานั่งกินข้าวด้วยทำตัวเป็นพวกผู้ชายคลั่งรัก รักฉัน ห่วงฉันแต่ความเป็นจริง เขากลัวจะเสียฉันไปมากกว่าหากไม่ทำตัวติดกันเข้าไว้ ก็เคยจะทำฉันหลุดมือมันก็ใจสั่นเป็นธรรมดา"แกจะรีบไปไหน"เรียนเสร็จฉันก็วิ่งปรู๊ดลงบันได มีเสียงมุกตะโกนตามหลัง"ไปหาผู้ชาย""แกมันบ้าผู้.."เออ! ฉันมันบ้าผู้ชาย ไม่อย่างนั้นจะลงทุนจีบขนาดนั้นเหรอใช้เวลาครึ่งชั่วโมงก็นั่งรถแท็กซี่มาถึงหน้าบริษัทที่พี่ไผ่มาฝึกงาน ฉันนั่งรออยู่ด้านหน้า ไม่ได้แจ้งว่ามาหาใคร ไม่ได้บอกพี่ไผ่ด้วยกระทั่งถึงเวลาห้าโมงครึ่งพนักงานต่างกรูกันออกมาจากบริษัท ฉันก็ค้นเอาของในกระเป๋าสะพายออกมาถือ เฝ้ารอจนคนบางเบา ยืนรอจนใจแป่ว พี่ไผ่ของฉันไปไหนเนี่ย"เด็กฝึกงานหล่อจริงๆ เลยนะ พวกสาวๆ จ้องกันตาเป็นมันเลย""ฉันก็จ้องนะ เด็กมันน่ารักดีต่อหัวใจดี"เสียงพูดคุยของมนุษย์ป้าสองคนดึงความสนใจ เด็กฝึกงานที่ฉันรู้จะมีอยู่สองคนคือพี่ไผ่กับพี่คุณ ถ้าพูดถึงความ
@วันเสาร์ที่ไม่ควรจะได้งานร้องเพลงฉันกลับถูกพี่เนสจองตัวล่วงหน้าสองวัน แถมยังต้องมาฟังเขาบ่นถึงนักร้องของวงให้ฟังด้วยว่ามีธุระจนต้องหยุดงานบ่อย"เอิร์ทมันไม่อยากโหมหนักทุกคืน สี่คืนต่อสัปดาห์ก็ยังพอไหว"เนเน่เข้าใจฉันตรงนี้ ขนาดตัวเนเน่เองยังมีมือคีย์บอร์ดสำรอง"แต่เรียนจบถ้าไม่ไปทำงานประจำ มาร้องให้พี่ทุกคืนนะ พี่ดีลเราไว้เลยนะเอิร์ท""ป่านนั้นเอิร์ทอาจจะไปเดินสายทำภารกิจนางงามจักรวาลอยู่ก็ได้นะคะ""ตัวเท่าหมากระเป๋าเนี่ยนะ""แรงอ่า ตัวเท่าหมากระเป๋า แต่ก็เป็นโลกใบเบ้อเริ่มให้ใครบางคนได้แล้วกัน"ฉันบุ้ยปากไปทางสองพี่น้องหน้าตาคล้ายกันยืนคุยกันอยู่ตรงหน้าเวที คนพี่กำลังยิ้มแย้ม คนน้องยืนนิ่งพยักหน้าน้อยๆ ไม่รู้ว่าบทสนทนาคืออะไรแต่คงจะเป็นเรื่องที่ทำให้พวกเขามีความสุขกันอยู่ไม่น้อย"ช่วงที่เอิร์ทกลับบ้าน มันมาถามหาเอิร์ทกับพี่บ่อยมาก""เหรอคะ ถามว่าอะไรคะ""ก็ถามว่านักร้องไม่มาเหรอ มาวันไหน มีคิวหรือเปล่า พี่แซวมันว่าคิดถึงเหรอ มันก็ไม่เคยตอบ จะบอกเอิร์ทตั้งแต่ตอนนั้นล่ะ แต่กลัวสุโขทัยกับกรุงเทพฯ ก็แค่ปากซอย""แต่บอกตอนนี้หรือตอนไหนก็ค่าเท่ากัน" เนเน่เอาหัวไหล่มากระแทกแซว"งั้นขอเพลงร
หลังจากกินกุ้งซอสมะขามแสนอร่อย เรามีเวลาเหลือก่อนนอน พี่ไผ่พาฉันมาขลุกตัวอยู่ในห้องอ่านหนังสือการ์ตูนห้องมีสี่มุม ชั้นวางหนังสือกินพื้นที่ไปสอง หนึ่งมุมคือโต๊ะทำงานและอีกมุมเป็นที่ตั้งโซฟาขนาดใหญ่ฉันกับเขานอนอยู่ด้วยกันบนโซฟา มีแขนของพี่ไผ่หนุนนอนเป็นหมอน ตรงหน้ามีหนังสือการ์ตูนเรื่องโคนันกางอยู่"เหมือนเด็กน้อยฟังนิทานก่อนนอนเลย"เพราะพี่ไผ่กำลังแปลนิยายภาษาญี่ปุ่นให้ฟัง เห็นว่าครึ่งหนึ่งของหนังสือที่มีเป็นแบบที่ไม่ได้แปลเป็นภาษาไทย"หรือเอิร์ทจะเปลี่ยนมาร้องเพลงให้ฟังดี"หนังสือถูกเก็บลง ตัวฉันถูกจับพลิกเข้าหา"ไม่เอาค่ะ หนูอยากฟังเรื่องพี่มากกว่า""เรื่องไหนดีครับ""ชีวประวัติดีไหมคะ""ชื่อไผ่ เรียนวิศวะคอมปีสี่ มีเพื่อนสามคน ตอนนี้มีแฟนหนึ่งคนชื่อเอิร์ท หุ้นส่วนผับ Crown เป็นลูกเจ้าของเสื้อ Puparit ใฝ่ฝันจะเปิดบริษัทไอทีกับเพื่อนและจะมีลูกสักสามคน""ชีวประวัตินี่เขาพูดถึงอนาคตด้วยเหรอคะ"แหม! ลูกสามคนเชียวเหรอ มีกับหนูหรือเปล่าคะ"พี่อยากฟังของเอิร์ทบ้าง""ของหนูไม่มีอะไรเลยค่ะ เป็นผู้หญิงธรรมดาที่ร้องเพลงได้ ชอบความสดใส ชอยยิ้ม ชอบอ้อนๆ เรียนภาษาไทยเพราะเรียนไม่เก่งเลยคิดว่ามัน
ความอยากรู้ทำให้ฉันเดินถือการ์ดพวกนั้นไปนั่งดมอยู่ในครัวแล้วถามถึงเรื่องเสื้อ"แบรนด์เสื้อนี้น่ะค่ะ เขารับตัดเสื้อช็อปด้วยเหรอคะ"พี่ไผ่หันกลับมามอง เลิกคิ้วขึ้นทำหน้าซื่อ"หมายถึงเสื้อช็อปพี่เหรอ""ใช่ค่ะ การ์ดน้ำหอมที่พี่ให้หนูมันคือของแถมจากการซื้อเสื้อใช่ไหมล่ะ หนูก็เลยคิดว่าเขาเป็นแบรนด์เสื้อที่ขายเฉพาะของเขาแล้วพี่ไผ่ก็ชอบใส่เสื้อแบรนด์นี้ แต่หนูดันเห็นเสื้อช็อปพี่ก็เป็นแบรนด์นี้อ่ะค่ะ""อ่านชื่อแบรนด์ว่าอะไรครับ"พ่อครัววางมือจากตะหลิวแล้วหันกลับมายืนเท้าโต๊ะพูดคุย"พู.. พระลิด"เขาหัวเราะขบขัน "ภูพาริส""พาริสเหมือนชื่อพี่เลยนะคะ""ก็ชื่อพี่ไงครับ"ฉันย่นคิ้วกัดริมฝีปาก ครุ่นคิดตาม"อย่าบอกนะว่าภูคือภูผาแล้วเสื้อแบรนด์นี้ของพวกพี่""ของครอบครัวพี่ก็เลยเป็นชื่อพวกพี่ไง""อ๋อๆๆ พี่เนสบอกว่าครอบครัวพี่ทำธุรกิจหลายอย่าง เบอร์โทรหนูพี่ก็..""อันนั้นพี่มีคอนเนคชั่นที่ยอดเยี่ยม ต้องการอยากรู้ก็แค่ยกหูโทรศัพท์"ฟังดูยิ่งใหญ่และรวยมาก"แต่การ์ดน้ำหอมที่ให้หนูมันก็คือของแถมอยู่ดีใช่ไหมล่ะคะ""ของแถมลูกค้ามีเป็นพันเป็นหมื่นชิ้น แต่ที่อยู่กับพี่มีกลิ่นละชิ้นแล้วก็เป็นตัวเทสที่พี่เลือกเองแ
ความจริงแล้วฉันแค่อยากจะมาเดินเฉียดๆ โซนวอ.เฉยๆ แต่ดันบังเอิญมาเจอการทะเลาะวิวาทฉันเห็นพี่ไผ่โดนต่อย!ตอนนั้นหัวใจของฉันเหมือนถูกหมัดนั้นเสียเอง"พี่เขาคิดว่าแกโกรธแหงๆ"เนเน่ถอนหายใจตามหลัง"แกก็น่าจะพูดอะไรกับเขาสักหน่อย""ก็ฉันตกใจ"แล้วเวลาก็มีจำกัด พอเพื่อนเดินออกไปจากตรงนั้น ฉันก็รีบร้อนเดินตามออกมา ไม่ได้พูดคุยกับพี่ไผ่สักคำเพราะฉันยังช็อกไม่หาย ได้ยินเพียงแต่เขาพูดว่าขอโทษขอโทษฉันทำไมแล้วทำไมฉันต้องกลัวเขามือถือในกระเป๋าสะพายสั่นสะเทือนอยู่หลายครั้ง ให้เดาก็คงเป็นพี่ไผ่ ฉันนั่งเรียนอยู่เลยไม่ได้คิดหยิบออกมาดูเพราะแค่นี้ก็จะแยกประสาทไม่ออกอยู่แล้วกระทั่งเลิกเรียนคาบสุดท้าย หน้าห้องเรียนมีคนมานั่งรอ ผู้ชายสวมใส่เสื้อช็อปสีเลือดหมูมานั่งอยู่ตรงนี้ เป็นที่ฮือฮาของคนที่พบเห็นเพราะแก๊งโซนวอ.เขาฮ็อตเอาเรื่องครั้นปะหน้ากันพี่ไผ่ก็รีบร้อนเข้ามายื้อแย่งกระเป๋าไปสะพายให้ จับจูงมือฉันเดินลงบันได มือใหญ่จับแน่นชนิดที่ว่าวิ่งหนีก็ต้องลากเขาไปด้วย"ขอตารางร้องเพลงให้พี่หน่อยได้ไหมครับ"ขึ้นมานั่งบนรถพี่ไผ่ก็หยิบมือถือขึ้นมาเตรียมจดบันทึก"ไม่มีค่ะ คนขาดเขาถึงจะโทรมาตาม""คืนนี้ล่ะ""ว่า







