พื้นที่ขอรัก Zone W_III のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

"ไม่เป็นไรค่ะ แต่จำหน้าเอิร์ทไว้นะคะว่าคนนี้จะมีเบอร์โทรพี่ให้ได้เลย"ประโยคหน้าด้านนั้นหลุดออกจากปากของฉันพร้อมกับใบหน้าแตกร้าวกลับมาหากลุ่มแก๊งเพื่อนที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะหลังเสาปูนต้นใหญ่ฉันใช้เสาบังลำตัวแล้วโผล่ศีรษะออกไปให้โผล่พ้นแค่ดวงตา มองไปยังโต๊ะอีกตัวที่ฉันเพิ่งผละออกมาโต๊ะตัวนั้นมีผู้ชายนั่งอยู่สองคน รุ่นพี่สาวสวยของฉันอีกสองคน คนที่ฉันสนใจคือผู้ชายสวมใส่เสื้อช็อปสีเลือดหมู ตรงหน้าอกข้างขวาปักชื่อคณะวิศวกรรมศาสตร์คอมพิวเตอร์ใบหน้าของเขาหล่อเหลาม๊าก ทรงผมสั้นรับกับใบหน้าเกลี้ยงเกลาขาวใส ดวงตาเรียวรี จมูกโด่ง ริมฝีปากเป็นกระจับน่าจูบ ไหนจะความสูงที่น่าจะเกินร้อยแปดสิบเซนติเมตรทั้งหมดทำให้ฉันวิ่งไปขอเบอร์เขาเหมือนคนบ้าแล้วก็ถูกเขาทำหน้ามึนใส่จนต้องวิ่งกลับมา"แห้วแหงๆ" เสียงมุกลอยมา ตามด้วยเสียงหัวเราะขบขันของเนเน่"ฮ่าๆ ก็มันทะเล่อทะล่าเข้าไปแบบนั้น พี่เขาไม่เหวี่ยงตีนมหันตภัยใส่ก็ดีแค่ไหนแล้ว"ฉันก็เพิ่งมาคิดได้เอาตอนนี้ว่าเขาคือ..'ไผ่' แห่งโซนวิศวะหรือที่เรียกติดปากกันว่าโซนวอ. เป็นหนึ่งในสมาชิกแก๊งตีนมหันตภัย ชื่อเสียงของแก๊งนี้โด่งดังในมหาวิทยาลัยมาก หนึ่งในแก๊งเป็นลูก

@ร้านจิ้มจุ่มคนที่นัดมาปาร์ตี้หม้อดินคือจอมพลที่อยากพาแก้มหวานผู้หญิงที่เขากำลังเร่งทำคะแนนจีบมาชดเชยที่ครั้งก่อนพาไปกินชาบูแล้วเกิดเรื่องแต่ชักชวนเพื่อนมาด้วยก็หวังจะให้เพื่อนช่วยปั้นคะแนนความดีให้เขาหน่อยทว่าไม่มีใครสนใจเขาเลย ต่างคนต่างกิน คุณก็จู๋จี๋กับแอลลี่แฟนสาว เฉินก็เอาแต่กดมือถือ ไผ่ก็เอาแต่โยนผักใส่หม้อ"ดูอะไรอยู่"จอมพลถามแก้มหวาน เธอเอาแต่จ้องหน้าจอมือถือ"แชทของรุ่นน้องค่ะ ส่งมาถามหาพี่ไผ่"ไผ่เลิกคิ้วพร้อมคำถาม"ถามหาพี่เหรอ""ค่ะ น้องเอิร์ทอยากได้เบอร์โทรพี่ไผ่ค่ะ ฝากแก้มมาขอด้วยค่ะ""น้องที่มันว่าล้นๆ น่ะเหรอ" จอมพลจำได้"ใช่ค่ะ.."แก้มหวานได้แต่ยิ้ม ไม่กล้าพูดตื้อต่อเพราะท่าทางนิ่งงันของไผ่เป็นคำตอบได้ดี"มันไม่เคยคุยกับสาว มันติ๊ส"คำตอบกระซิบอยู่ข้างใบหู คงมีแค่เพื่อนที่รู้ว่าลักษณะนิสัยของไผ่เป็นอย่างไร ชอบอ่านหนังสือการ์ตูน มีมุมของตัวเอง หากจำเป็นถึงจะออกงานสังคม ชอบทำตัวเหมือนคนใจดี ชอบเสนอหน้าช่วยเพื่อน ช่วยแฟนเพื่อนก็เคย ใครยิ้มให้ยิ้ม ดูเป็นคนดีที่สุดในกลุ่มข้อหลังก็ใช่นั่นแหละ พวกเขาไม่เถียง อย่างน้อยก็เรื่องใจเย็นที่ไผ่มีมากที่สุดมันเสียอยู่อย่างเดีย

ตาลอยมองแชทหนักขวาอยู่จนถึงห้าทุ่ม ก็ตัดใจวางมือถือแล้วนอน วันนี้เขาไม่ตอบ ฉันก็แค่ไปต่อในวันพรุ่งนี้อีกประมาณสองถึงสามสัปดาห์ก็จะปิดเทอมแล้ว ฉันรับงานร้องเพลงทั้งที่ก็ต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบพลังบ้าผู้ชายช่างน่ากลัวจริงๆตอนกลางวันฉันแอบมาส่องดูว่าใครที่มากับพี่จอมพล เห็นว่าเป็นพี่เฉินก็ถอยทัพกลับไปหาเพื่อนที่โต๊ะด้านหลังตึกคณะ"แห้วเหรอ"หย่อนก้นนั่งลงปุ๊บ มุกก็ถามเหมือนเดินไปด้วยกัน"พี่เฉินมา""เพราะแกไปนั่งด้วยเมื่อวานแหงๆ เลย""พี่เขาจะใจปอดขนาดนั้นเลยเหรอ ทีกับพวกคนที่เข้าไปกระตุกเท้าที่โซนวอ.วิ่งเข้าใส่ตลอดเลยนะ"ฉันย้อนวาวา"มันไม่เหมือนกันไหมแก""คืนนี้ไปร้องเพลงเดี๋ยวก็เจอ""ใช่ไหมล่ะ ฉันไปรอเจอเขาที่ผับก็ได้""ถ้าเขามาอ่ะนะ""แกอย่าดับความหวังฉันได้ไหมเน่""ก็พี่เขาไม่ได้มาประจำ เสี่ยงดวงเอาเถอะ""ก็เสี่ยงอยู่นี่แหละ"แชทหนักขวาจนไหล่เอียงด้วย ขนาดส่งสติ๊กเกอร์ไปเมื่อเช้าอีกรอบพี่ไผ่ก็ยังไม่เปิดอ่านเลย@Crown ผับฉันไม่ได้กลับอะพาร์ตเม้นต์เพราะพกเสื้อผ้าที่ใช้ทำงานมาในกระเป๋าเป้ด้วย เลิกเรียนก็ตรงมายังผับเลย มาก่อนเวลาหลายชั่วโมงแต่สามารถเข้ามาในผับได้เพราะใช้เส้นเส้นขอ

ระยะห่างค่อนข้างไกล แต่ฉันก็เห็นชัดเจนว่ายัยผู้หญิงคนนั้นกำลังจีบพี่ไผ่ของฉัน แล้วพี่ไผ่ก็คุยกับยัยนั่นตั้งหลายคำด้วย"อย่าผลีผลาม"ลงจากเวทีเนเน่ก็มาประกบตัวฉันเพราะกลัวจะทะเล่อทะล่าไปหาเรื่องยัยคนนั้น"ฉันไม่ทำอะไรให้ดูเป็นคนไม่ดีหรอก"ฉันมองไปที่พี่ไผ่อีกครั้ง"แต่ฉันไม่มีทางยอมให้ยัยนั่นมาสอยพี่ไผ่ไปเด็ดขาด""ทำไมพูดเหมือนมีประเด็น แกรู้จักยัยนั่นเหรอ""รู้จักแบบไม่อยากรู้จัก"คราวนี้ฉันมองไปที่โต๊ะของผู้หญิงคนนั้น คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่เธอมองมาที่ฉันในตอนนี้เช่นกัน เหมือนว่าเธอจะมองฉันอยู่ก่อนแล้วถึงได้โบกมือทักทายฉันยอมเสียมารยาทไม่ทักทายกลับ แถมยังเบะปากให้ด้วย ปกติแล้วฉันอัธยาศัยดีนะ สดใสยิ้มแย้ม อย่างตอนนี้ที่มีคนขอถ่ายรูปด้วยฉันก็ยิ้มหวานจนตาหยี มีแต่ยัยนั่นคนเดียวที่ฉันจะแยกเขี้ยวใส่ไปจนตายค่ำคืนนี้ฉันมึนเมาเล็กน้อย แลกกับทิปมีคนยื่นให้กี่ดื่มฉันก็ดื่ม นอกจากค่าแรงยังพกทิปกลับห้องตั้งสามพันบาท"เอิ๊ก! ขอบคุณค่ะพี่เนส"ก่อนลงจากรถของพี่เนสฉันเผลอเรอออกมา มือลูบหน้าท้องวนไปมาเพราะเกิดพะอืดพะอม"ไหนบอกว่าเสร็จงานค่อยเมา"พี่เนสหันมาพูดติดขำขัน"เพื่อทิปเอิร์ททำได้ค่า พรุ่ง

พี่ไผ่มองไปยังพี่คุณ คนนั้นนั่งอยู่ที่โซฟา เล่นเกมพร้อมกับกินข้าว ทำเหมือนไม่ได้สนใจ ทว่าก็เหล่ตามองอยู่เรื่อยๆ"เข้ามาข้างใน"ประตูห้องอ้าออกต้อนรับ ฉันเลยรีบซอยเท้าเดินเข้ามาด้านในแล้วมองไปรอบๆ สำรวจมีชั้นหนังสือการ์ตูนกับโซฟา เหมือนว่าตรงนี้จะเป็นมุมโปรดของพี่ไผ่ มองไปมองมาจนไปจบที่เจ้าของห้องพี่ไผ่ยืนกอดอกพิงผนัง มองจ้องของในมือฉัน"อ่อ ซื้อข้าวมากินกับพี่น่ะค่ะ""ขอเหตุผลครับ""จีบค่ะ"ฉันมาหยุดยืนตรงหน้า ทำนิ้วจับจีบแล้วจรดลงบนหน้าอกแกร่งข้างซ้ายตำแหน่งหัวใจ"ก็แค่จีบนะครับ"หมายถึงฉันล้ำเส้นการจีบ"แต่เราจูบกันแล้วนะคะ" ถึงเมาก็จำได้เพราะตอนนั้นฉันตั้งสติแบบสุดๆ"ไม่ใช่เราจูบกัน แต่น้องจุ๊บพี่""งั้นเดี๋ยวหนูแก้ตัว เปลี่ยนจากจุ๊บเป็นจูบให้นะ"พี่ไผ่ยืนตัวตรง ท่าทางเกร็งขึ้นมา เห็นแล้วก็ขำ"หนูรู้แล้ว พี่เป็นคนฮ็อตที่ไม่เคยจูบแน่ๆ เลย พอหนูบอกจะจูบพี่ก็ตัวเกร็งเลย คิกคิก"พอถูกแซวก็หน้าตึง ฉันคงเป็นคนเดียวที่พี่เขาทำหน้าแบบนี้ใส่ แต่ก็ดีแล้วล่ะ พี่เขาจะได้จดจำฉันได้แม่น"สงสัยจะกินข้าวด้วยไม่ทันแล้วอ่ะค่ะ หนูวางไว้ให้พี่แล้วกันนะคะ ไม่ใส่ยาเบื่อ แต่ใส่เสน่ห์แล้วเป่าคาถารักหนูห