ซองดำ

ทำไมพี่จอมพลถึงรู้ว่าฉันเป็นเด็กทุนทั้งที่เขาไม่น่าจะจดจำกันได้ ฉันมารู้ก็ตอนกลับถึงห้อง ในมือของฉันมีหนังสือเรียนที่มีแฟ้มใส่ชีสต์ทับอยู่ด้านบนสุด ในซองใสมีซองสีขาวขนาดเล็กที่มีตราปั้มของมหาวิทยาลัย มีตัวอักษรสีดำเขียนว่า 'ทุน' เอาไว้ด้วยตัวเบ้อเริ่ม

ความจริงฉันไม่ได้อยากป่าวประกาศ แม้จะภูมิใจที่เรียนดีจนได้ทุน ดีใจที่ได้ช่วยแบ่งเบาภาระพ่อกับแม่ แต่มันก็ต้องแลกมากับความเกลียดชัง หมั่นไส้และคำพูดบั่นทอน

เฮ้อ! ช่างเถอะ ชินแล้วล่ะ

กลับมาถึงห้องกิจกรรมสำคัญเลยคือซักผ้า จากนั้นก็กวาดห้อง นั่งกินข้าวเย็นพร้อมกับนั่งฟังเรื่องผีในยูทูปเพราะในห้องไม่มีทีวี เสร็จภารกิจตรงนี้ก็หยิบรายงานมาทำ รอจนถึงเวลาสองทุ่มก็ส่งแชทเข้าไปในไลน์กลุ่มตามที่อาจารย์สั่ง

คราวนี้ก็ขึ้นอยู่ที่ว่าจะมีคนสนใจหรือไม่ ฉันแค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้เสร็จเรียบร้อย

ชีวิตที่ไม่มีอะไรน่าสนใจหรือหวือหวาวนลูปเป็นเข็มนาฬิกา ถามว่าเบื่อไหม.. แน่นอนว่าต้องรู้สึกเบื่อ ชีวิตวัยรุ่นของฉันมันไม่แจ่มว้าวเอาเสียเลย บางครั้งก็รู้สึกเสียดายเหมือนกัน

@ตึกคณะศิลปศาสตร์

ฉันมาถึงมหาวิทยาลัยก่อนจะจ๋าสิบนาที มาจับจองโต๊ะไม้ใต้ตัวอาคารที่อยู่ชิดติดกับซอกหลืบ ที่เลือกนั่งตรงนี้เพราะผู้คนเดินผ่านไปผ่านมาไม่มาก ไม่ต้องถูกใครรบกวนคือความปรารถนาของฉัน

"พี่แก้มหวานคะ"

แต่แล้วก็มีคนเดินมาตรงนี้แบบจงใจ ก่อนจะวางของบางอย่างลงบนโต๊ะ

"มีคนฝากมาให้พี่แก้มหวานค่ะ"

"ใครคะ" ฉันยังไม่ได้หยิบสิ่งนั้นแล้วจ้องหน้ารุ่นน้องที่มั่นใจว่าไม่ได้รู้จัก

"หนูก็ได้รับฝากมาอีกทีค่ะ"

แล้วน้องคนนี้ก็เดินออกไป

ทิ้ง 'ซองดำ' รูปแบบสี่เหลี่ยมผืนผ้าเอาไว้บนโต๊ะ ฉันไม่รีรอหยิบมาเปิดดู มันไม่มีจ่าหน้าซองใดๆ ว่ามาจากไหน ทว่าด้านในมีกระดาษแผ่นเล็กถูกเขียนด้วยลายมือขยุกขยิกว่า..

'เด็กทุนชื่อแก้มหวาน เจอกันที่โซนวอ. บ่ายโมง'

จอมพล

"ซองดำโซนวอ. ไม่คิดว่าจะมีอยู่จริงนะเนี่ย"

เคยได้ยินมาว่าหากใครไปสะกิดต่อมความไม่พอของหนุ่มๆ แก๊งตีนมหาตภัยจะมีซองดำถูกส่งไปหา มันไม่ต่างจากสารข่มขู่ให้รู้สึกหวาดกลัวและยำเกรงในอำนาจของเด็กวิศวะพวกนั้น

แต่ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อย ถ้าการเอาอาหารไปให้หมาแล้วถูกส่งซองดำมาให้ เจ้าของหมาคงจะบ้าอำนาจเกินไป

@โซนวอ.

ช่วงพักเที่ยงทุกคนมารวมตัวกันในห้องขนาดกว้างภายในอาคารรกร้างที่อดีตเป็นห้องจัดกิจกรรมของคณะวิศวกรรมศาสตร์

โซฟาถูกจับจองโดยคุณ เขากำลังคุยโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงมุ้งมิ้งกับใครสักคน ถัดไปสักหน่อยมีมุมชั้นหนังสือการ์ตูน ไผ่นอนอ่านหนังสือการ์ตูนอยู่ตรงนั้น ด้านหลังโซฟาเป็นโต๊ะสนุ๊ก เฉินกับจอมพลกำลังประลองฝีมือกันอยู่

"เฮ้อ! พอพวกมึงบ่น กูเลยไม่ค่อยจอยเลย"

จอมพลทำหน้าเซ็ง ออกแรงส่งไม้คิวไปชนลูกกลมๆ สีแดงตรงกลางโต๊ะลงรู หากเป็นปกติเขาคงจะเข้าไปอยู่ในห้องนอน ใช้งานเตียงนอนขนาดห้าฟุตด้วยวิธีขย่มและเขย่ามันแรงๆ โดยมีสาวสวยเอ็กซ์แตกมาร่วมจอยยามพักกลางวัน

ทว่าเมื่อหลายเดือนก่อนเขาถูกเพื่อนบ่นว่าทำเสียงดังและพาสาวๆ มาบ่อยจนพื้นที่ส่วนตัวกลายเป็นไม่ส่วนตัว ตั้งแต่นั้นก็ยังไม่ได้พาใครมาใช้งานเตียงนอนในห้องนอนลับอีกเลย

"มึงไปจอยข้างนอกอยู่ดี"

เฉินเอาไม่คิวถองพุงจอมพล ยกยิ้มกวนอย่างรู้ทัน

"อดเดี๋ยวก็ไข่ฟ่อ"

"มึงเลยกลายเป็นคนเจ้าชู้ในสายตาสาวๆ"

และมันก็ทำให้จอมพลดูเป็นคนมีเสน่ห์ในสายตาพวกเธอด้วย แต่นั่นอาจจะไม่ใช่นิสัยที่แท้จริงก็ได้ เขาก็แค่โสดจนไปได้ทั่วถึงเท่านั้น

"แล้วมึงเอาซองดำส่งไปไหน"

คำถามของไผ่ลอยมา คนนั้นยังคงนอนราบอยู่ท่าเดิม หนังสือการ์ตูนยังคงลอยเด่นตรงหน้า

"ส่งไปให้เด็กทุน"

"เด็กทุนไปทำอะไรวะ"

"มาเลี้ยงหมากู"

คุณวางสายจากคนที่คุยพอดีหันหน้ากลับมาถาม

"เลี้ยงไอ้กลิ้งไอ้แก้วเนี่ยนะ"

"เออ"

"ก็มึงปล่อยมันผอม คนเขาเห็นก็ต้องคิดว่ามึงไม่เลี้ยง"

ทุกวันนี้หากคุณขับรถผ่านอู่ซ่อมรถของจอมพลก็จะซื้อไก่ทอดไปให้ไอ้สองตัวนั้นประจำ

"กูเลี้ยงเว้ย แดกอย่างกับพายุ แต่พวกมันผอมกันเองนี่หว่า"

ไอ้พวกชอบผลักความเลวทารุณหมามาให้เขา มันน่าทุบให้หลังหัก

"กลับมาที่เด็กทุนดิ" เฉินสานต่อ

"หน้าหวานๆ ว่ะ ท่าทางเรียบร้อยด้วย เลยให้โดนสักซอง กูอยากรู้ว่าเด็กดีของพ่อกูจะทำหน้ายังไง"

ป่านนี้อาจจะตัวสั่นเหมือนลูกนกและกำลังเดินมาที่นี่ เดี๋ยวเขาจะขอถ่ายรูปหน้าเด็กดีถอดสีเก็บไว้ในมือถือ เผื่อว่าพ่อต้องการให้เขาทำหน้าเหมือนเธอด้วยจะได้มีตัวอย่าง

"อันธพาลฉิบหาย" ไผ่ว่า

"ถ้ารอบนี้ถูกอธิการแบนขึ้นมา เดี๋ยวโซนวอ.ก็ย่อยยับ"

ก่อตั้งโซนวอ.มาตั้งแต่เข้าเรียนปีหนึ่ง สามปีเห็นจะได้ที่มากินมานอนมาเล่นกันอยู่ที่นี่ พวกเขาไม่รู้อนาคตว่ามันจะเป็นอย่างไรต่อ แต่อย่างน้อยมันก็ควรมีอายุเท่าพวกเขาที่ได้เป็นนักศึกษาของที่นี่