ท้าทายอำนาจ

พักกลางวันฉันควงจะจ๋ามาซื้อกล้วยฉาบเขย่าผงร้านในโรงอาหาร มันคือขนมของโปรดราคาถูกที่ฉันจับต้องได้ ฉันไม่ใช่คนขี้งก แต่เพราะสถานะทางการเงินที่มีแค่พอใช้มันทำให้ฉันฟุ่มเฟือยไม่เก่ง

พูดถึงตรงนี้ก็ก้มมองรองเท้าผ้าใบอีกครั้ง อีกนิดก็จะขาดแล้วจริงๆ สงสัยคืนนี้ต้องแปรงร่างเป็นช่างซ่อมรองเท้าเสียแล้ว

ปึก! ผู้คนต่อแถวเบียดเสียดกันชนฉันที่ยืนอยู่ด้านหลังจะจ๋าจนเซถลาถอยหลังมาชนเข้ากับใครบางคน ฉันรีบหันไปมองทันที..

"ขอโทษค่ะ.."

ทว่าเขากลับไม่มองกันด้วยซ้ำ

พี่คุณคนหน้าดุวิศวะคอมฯ เดินผ่านเลยไปกับพี่จอมพลที่ก็น่าจะมองไม่เห็นฉัน พวกเขาเดินไปได้หน่อยก็หยุดเดินแล้วพี่จอมพลก็พูดคุยกับสาวๆ โต๊ะหนึ่งด้วยท่าทางขี้เล่นอารมณ์ดี

"ฉันเคยได้ยินว่าลูกชายอธิการบดีเจ้าชู้มาก ใครเข้าไปโซนวอ.ไม่ได้ แต่สาวที่พี่จอมพลควงไปถึงจะเข้าได้"

ฉันก็เคยได้ยินเรื่องเจ้าชู้ควงสาวไม่ซ้ำหน้ามาบ้างจากคนเป็นพ่อของเขาที่บ่นลูกชายให้ฟังยามเจอะเจอกัน ทุกครั้งฉันก็ได้แต่รับฟัง ใครจะเป็นอย่างไรก็ไม่เกี่ยวกับฉัน

ถึงคิวพวกเราซื้อขนมก็เอ่ยปากสั่งด้วยความคล่องแคล่ว จากนั้นก็ซื้อข้าวคนละกล่องถือมากินที่ตึกคณะเพราะเวลานี้ที่โรงอาหารคนเยอะเกินไป

กินข้าวเสร็จก็หยิบหนังสือออกมากางเตรียมอ่าน ช่วงนี้ฉันกำลังเน้นอ่านเกี่ยวกับวรรณคดีไทย

จู่ๆ ซองสีดำก็ร่วงหล่นมาด้านข้างตัว พลันก็นึกขึ้นได้ว่าลืมสารจากโซนวอ.เสียสนิท แถมเพิ่งจะเจอเจ้าตัวหมาดๆ ด้วย

"แก้ม จารย์เรียกเข้าห้องก่อนเวลา"

จะจ๋าหันหน้าจอแชทกลุ่มให้ดู จากจะอ่านหนังสือเลยต้องยัดกลับเข้ากระเป๋า รวมถึงซองสีดำที่ยัดรวมกับถุงขนมเอาไว้ในกระเป๋าเช่นกันแล้วลืมเลือนมันไปราวกับไม่เคยพบเห็นมาก่อน

วันนี้ฉันไม่มีแผนจะเดินไปหาเจ้าหมาสองตัวเพราะเหน็ดเหนื่อยมาก ซื้อน้ำเต้าหู้มาสองถุงก็กลับขึ้นห้อง

ดื่มน้ำเต้าหู้เสร็จก็อาบน้ำออกมานอน สอบท้ายคาบวิชาสุดท้ายทำฉันเกือบอาเจียน

ตึงๆๆ เสียงจังหวะดนตรีหนักๆ ดังขึ้นให้สะดุ้งตื่น ฉันผุดลุกขึ้นนั่งมองไปยังผนังห้องที่อยู่ชิดติดกับหัวเตียง

"อีกแล้วเหรอ เปิดฟังคนเดียวสิ ทำไมต้องเผื่อแผ่คนอื่น"

ไม่ใช่ครั้งแรกที่ห้องข้างๆ ทำการก่อกวน เสียงเพลงเบสหนักๆ ร้ายแรงกว่าเสียงครกเสียงสากกะเบือของหนุ่มสาวกลางดึกเป็นร้อยเท่า

ฉันนั่งฟังอยู่อีกห้านาทีจนทนไม่ไหว ตัดสินใจออกมายืนหน้าห้องนั้นแล้วยกมือขึ้นทุบประตูสู้เสียงดัง ทุบอยู่นานเป็นนาทีประตูถึงถูกเปิดอ้า เสียงนั้นดังทะลุออกมาจนฉันต้องรีบยกมือปิดใบหูแล้วลากแขนคนตรงหน้าออกมาคุยนอกห้อง

"ส้ม! เสียงดังมาก"

คนตรงหน้าคือส้มเช้ง บังเอิญมากที่เพื่อนในสาขาเป็นแฟนของเจ้าของห้องนี้

ส้มเช้งยืนกอดอกเบะปากไม่ยี่หระกับสิ่งที่กระทำ

"ทนไม่ไหวแกก็ไปนอนที่อื่น"

"แกไม่ใช่เจ้าของห้อง ไม่ใช่คนเช่าที่นี่ ไม่น่าพูดแบบนี้นะ"

"สอนฉันเหรออีเด็กทุน.."

ฉันถอนหายใจยกมือปราม

"ไม่ได้มาชวนทะเลาะนะ แค่อยากมาบอกให้รู้จักเกรงใจคนอื่นบ้าง อยากทำเสียงดังแกควรชวนเขาไปอยู่บ้านเดี่ยว ปิดเพลงซะ ถ้าไม่ปิดฉันจะไปแจ้งเจ้าของอะพาร์ตเม้นต์"

"อีแก้ม! ปากแกเนี่ย.."

ไม่คิดฟังต่อให้จบว่าส้มเช้งพูดอะไร ฉันกลับเข้ามาในห้อง รอฟังว่าเสียงจะเงียบลงเมื่อไหร่ มือกำมือถือแน่น ตั้งใจว่าอีกห้านาทีเสียงไม่เงียบ ฉันจะไลน์บอกป้าเจ้าของอะพาร์ตเม้นต์ให้มาจัดการ

สุดท้ายเสียงเพลงก็เงียบลงไป ฉันถึงได้ล้มตัวลงนอนอีกครั้งอย่างสบายใจ

@อู่ซ่อมรถของจอมพล

ค่ำนี้คุณมีเวลาแวะเวียนมาที่อู่ซ่อมรถของจอมพล ซึ่งอู่แห่งนี้เป็นอาคารสองชั้น ชั้นล่างบรรจุรถมอเตอร์ไซต์บิ๊กไบค์ที่เขากับจอมพลออกทุนรับจำนำแล้วนำไปจำหน่ายต่อ ชั้นสองเป็นที่พักอาศัยที่จอมพลใช้นอนสลับกับคอนโดมิเนียม

คุณถืออาหารมาให้เจ้ากลิ้งกับเจ้าแก้ว ปากพูดคุยกับจอมพลไปด้วย

"น้องทำงานครบตามกำหนด กูอาจจะไม่ได้แวะมา ดูหมาด้วย"

จอมพลนั่งเช็ดรถอยู่พยักหน้ารับรู้ ช่วงนี้คุณมีภารกิจอันใหญ่หลวงเกี่ยวกับหัวใจให้ทำ เขาไม่ได้ติดปัญหาอะไร อยากให้เพื่อนเคลียร์ใจกับสาวให้ได้ไวๆ ด้วยซ้ำ มันจะได้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

"เดี๋ยวนี้ซองดำพวกเรามันไม่ศักดิ์สิทธิ์แล้วเหรอวะ"

"อาจจะแค่ของมึง" คุณขึ้นคล่อมรถคันหนึ่ง ใช้มันเป็นเก้าอี้

"กูดิวะที่คนยิ่งต้องกลัว"

"ก็อาจจะเว้นเด็กทุนไว้คนหนึ่ง"

"นี่แหละทำกูหัวร้อนเลย"

รอแล้วรอเล่าจนถึงบ่ายสามโมง เด็กทุนนามแก้มหวานก็ไม่โผล่มาที่โซนวอ. เป็นการท้าทายอำนาจของจอมพลแบบที่ไม่เคยมีใครคิดกล้าทำ ถูกเชื้อเชิญแบบนั้นมีแต่คนจะวิ่งเข้าใส่ปิดประตูลงกลอนกับเขา

"ดูใส่ใจว่ะ มีอะไรหรือเปล่า"

"มีแค่พ่อกู ชอบเอากูไปเทียบกับเด็กทุน กูเลยหมั่นไส้"

"โว๊ะ! งั้นคงเป็นปัญหาของมึงแล้ว กูไปนะ"

คุณคิดว่าหมดธุระจึงโบกมือลาแล้วขึ้นรถหรูขับขี่ออกไป

ทิ้งให้จอมพลนั่งบ่นกับไอ้เกล้าไอ้แก้วต่อไปจนถึงดึก