เด็กทุน

รองเท้าผ้าใบฉันจะขาดแหะ

ฉันนั่งมองมันในขณะนั่งเรียนอยู่คลาสเรียนวิชาภาษาไทย ขยับเท้าไปมาแล้วรู้สึกได้ว่าตรงส้นทำท่าจะหลุด

'ก็อยู่ด้วยกันมาห้าปีแล้วนะ'

มันคือรองเท้าผ้าใบที่พ่อกับแม่ซื้อให้ตอนฉันเข้าเรียนมัธยมที่สี่ ใส่ทีไรมีพลังการเดินทุกที แต่เหมือนว่ามันอยากจะลาโลกเต็มที

"ฝากกัลยาณีเข้าไปเตือนเพื่อนเรื่องส่งงานในกลุ่มด้วยนะ"

เสียงอาจารย์ลอยมาให้ฉันหลุดจากภวังค์ความคิด เงยหน้ายิ้มตอบรับอาจารย์อารยา อาจารย์ประจำสาขาวิชาภาษาไทย

จากนั้นคลาสเรียนก็จบลง ที่อาจารย์ฝากฝังฉันตั้งเวลาเอาไว้สักช่วงสองทุ่ม ตอนนั้นบางคนอาจจะทำกิจกรรมส่วนตัวเสร็จพอดีแล้วก็จะได้เห็นข้อความของฉัน

"ไปกินผัดกะเพรากัน"

จะจ๋ายิ้มแป้นเมื่อบอกเมนูอาหารที่ร้องอยากจะกินมาตั้งแต่เช้า

"เดี๋ยวซื้อกล้วยฉาบเขย่าผงด้วยนะ"

"กินเหมือนเด็กไม่เลิก"

"ก็ฉันยังเด็ก"

"เด็กโข่ง" เพื่อนยู่จมูกใส่แล้วเก็บรวบของเสร็จก่อน

เห็นเพื่อนพร้อมแล้วฉันก็รีบเร่งบ้าง

"เป็นเด็กทุนก็งี้แหละ เหนื่อยหน่อยนะแก้ม"

ฉันเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง ด้านข้างมีเพื่อนร่วมสาขายืนอยู่สองคน ประโยคนั้นไม่มีความเห็นอกเห็นใจเจือปนแม้แต่น้อย สีหน้าของส้มเช้งก็ด้วยที่แสดงออกว่า..ไม่ชอบ

ไม่ชอบเด็กทุนอย่างฉัน

"อีพวกนี้ ปากนี่นะ"

จะจ๋าเดินไปตะโกนตามหลังส้มเช้งกับเพื่อนอีกคนที่เดินออกไป เป็นเดือดเป็นร้อนแทนทั้งที่ฉันทำได้เพียงถอนหายใจ

"แกควรจะเถียงมันไปบ้าง เด็กทุนแล้วไง มันมีปัญญาได้ทุนแบบแกไหมล่ะ"

ฉันหลุดขำกับท่าทางวีนแว้ดของสาวสุพรรณบุรี จะจ๋าสำเนียงเหน่อน่าฟัง ยามพูดจาไพเราะก็แสนจะเสนาะหูชวนยิ้ม พอถึงช็อตด่าก็ยังทำฉันยิ้มอยู่ดี

"เถียงไปก็เหนื่อยเปล่า"

"เอาแต่เป็นนางฟ้า รอเจอเทวดาหรือเทพบุตรสุดหล่อมาปกป้องหรือไง"

"เจอก็ดีน่ะสิ ป่ะ"

เก็บของเสร็จก็ควงแขนจะจ๋าเดินออกมาจากตึกตรงไปยังโรงอาหาร ประโยคเหน็บแนมพวกนั้นอาจจะมีผลต่อความรู้สึกของฉันอยู่บ้าง แต่มันก็แค่นิดหน่อยเท่านั้นแหละ

ก็เพราะฉันคือ 'เด็กทุน' อย่างที่ส้มเช้งพูด ลงรายละเอียดลึกกว่านั้นคือเด็กทุนของท่านอธิการบดีโดยตรงเลยด้วย บางคนอาจจะคิดว่าตัวเองก็ตั้งใจเรียน เป็นคนดี เกรดเฉลี่ย 4.00 ทำไมถึงไม่เห็นได้ทุนการศึกษาจนเรียนจบปริญญาตรีแบบนี้บ้าง

โชคดี.. พวกคนเหล่านั้นไม่มีความโชคดีเหมือนฉัน

โชคดีที่บ้านพอมีพอกิน โชคดีที่ฉันเป็นเด็กดีช่วยพ่อกับแม่ทำขนมขาย โชคดีที่สุดคือลูกค้าที่ซื้อขนมคือท่านอธิการบดีผู้ซึ่งเป็นเจ้าของมหาวิทยาลัย

ความเอ็นดู ความสงสารหรืออาจจะมีตาทิพย์เห็นว่าอนาคตฉันอาจจะเป็นแม่พิมพ์ของชาติที่ดีเลยทำให้ท่านกล้าที่จะลงทุน

แน่นอนว่าฉันจะไม่ทำให้ใครผิดหวังเด็ดขาด

กินผัดกะเพราเสร็จฉันกับจะจ๋าก็แยกย้าย จะจ๋าพักอยู่คอนโดมิเนียมอีกฟากหนึ่ง ฉันอยู่ซอยลมฤดี 4 นั่งรถสองแถวสิบห้านาทีก็มาถึง ฉันเดินเข้ามาในซอยเรื่อยๆ เดินจนชินชามาตลอดสองปีที่มาอาศัยอะพาร์ตเม้นต์ในซอยนี้

กระทั่งเดินมาถึงร้านไก่ทอดที่ตั้งขายอยู่ชิดติดกำแพงของอะพาร์ตเม้นต์ เลือกไก่ทอดเน้นส่วนอกไก่พร้อมข้าวเหนียวหนึ่งห่อ มันคือมื้อดึกสำหรับคนชอบอ่านหนังสือถึงดึกอย่างฉัน

บรืนๆๆ พลันก็มีเสียงท่อไอเสียดังกระหึ่มมาแต่ไกล อดไม่ได้ต้องหันไปมองรถมอเตอร์ไซต์บิ๊กไบค์ที่กำลังพุ่งทะยานมาทางนี้

ฉันมองรถคันนั้นไม่ละสายตาจนขับฉิวผ่านตัวไป ความเร็วไม่ได้มากเพราะอยู่ในซอยเล็กแคบ ถึงได้เก็บรายละเอียดคนขับได้ทัน

ผู้ชายตัวสูงใหญ่สวมใส่เสื้อยืดสีดำ ช่วงลำคอมีรอยสักลากขึ้นไปถึงหลังใบหูข้างซ้าย ส่วนที่โผล่ออกมาจากแขนเสื้อก็มีรอยสักให้เห็นเช่นกัน ศีรษะถูกครอบด้วยหมวกกันน็อกเต็มใบ แต่ฉันพอจะเดาออกว่าเขาคือใคร ลึกไปจากตรงนี้ราวหนึ่งกิโลเมตรคือสถานที่ที่เขาอยู่เป็นประจำ

ได้ไก่ของตัวเองฉันก็ซื้อไก่แบบไม่ติดกระดูกอีกจำนวนหนึ่ง เดินเท้าต่อไปเรื่อยๆ แทนการขึ้นตึก สักพักก็มาถึงด้านข้างของอู่ซ่อมรถขนาดย่อมที่มีรถมอเตอร์ไซต์บิ๊กไบค์จอดเรียงรายอยู่สี่คัน

สุนัขพันธุ์บางแก้วสองตัววิ่งออกมาทันทีที่เห็นกัน ฉันจึงย่อตัวนั่งหลบมุมกำแพง เทไก่ทอดให้พวกมันกิน

"ไม่เจอกันตั้งหลายวันพวกแกได้กินอะไรบ้างไหม"

ฉันเดินมาทางนี้ครั้งสุดท้ายน่าจะสี่วันที่แล้ว เอาไก่ทอดมาให้พวกมันกี่นี่แหละเพราะเห็นว่ารูปร่างพ่ายผอมน่าสงสาร แต่หากนับย้อนไปว่ามาเจอพวกมันครั้งแรกเมื่อไหร่ สักช่วงเดือนที่แล้วฉันบังเอิญนั่งวินมอเตอร์ไซต์ผ่านทางนี้ทั้งที่ไม่เคยใช้เส้นทางนี้เลย ตั้งแต่นั้นก็เดินมาหาพวกมัน แอบหลบมุมนั่งเล่นนั่งพูดคุยเพราะไม่อยากให้เจ้าของมันเห็น

"ไอ้กลิ้ง ไอ้แก้ว"

เสียงร้องเรียกดังมาจากในอู่กลับทำให้หนึ่งตัวหยุดกินแล้ววิ่งกลับเข้าไปด้านใน ฉันจึงรีบลุกขึ้นยืนแล้วหมุนตัวเดินกลับ ทว่าหลบไม่ทันเจ้าของเสียง เขาเดินออกมามองเจ้าหมาอีกตัวที่ห่วงกินมากกว่าเจ้านาย

ใบหน้านั้นบึ้งตึงไม่สบอารมณ์ ผิดแผกจากที่ฉันเคยเห็นในหลายครั้งและเพราะมัวแต่พิจารณาใบหน้าของเขา สายตาจึงสบกันโดยไม่ตั้งใจ

หัวใจฉันกระตุกวูบ สีหน้าเลิกลั่กราวกับคนทำผิด

ก็อาจจะผิด.. เพราะแอบเอาอาหารมาให้เจ้าหมาของเขากินไง

"เอ่อ หนู.."

ริมฝีปากขยับพูด อย่างน้อยก็ควรบอกเหตุผล แต่ยังไม่ทันได้พูดเขาก็ขยับก้าวเดินมาหา มองหน้าฉันอยู่ห้าวินาทีก็พูดสวนขึ้นมา

"เด็กทุน?"

ฉันพยักหน้า

"ชื่ออะไร"

"กะ แก้มหวานค่ะ"

มุมปากหนายกยิ้มพร้อมกับพยักหน้า ใบหน้าไม่บึ้งตึงแล้วแปรเปลี่ยนเป็นขบขันแทนที่

ขบขันอะไร! ฉันไม่คิดพูดคุยกับเขาแล้วหันหลังเดินออกมา อยู่ห่างจากผู้ชายคนนี้เป็นเรื่องดีที่สุด

โซนวอ. ตีนมหันตภัย ชื่อเสียงเรื่องผู้หญิงของ..พี่จอมพล

เด็กทุนเด็กเรียนอย่างฉันก็รู้จักเหมือนคนอื่นๆ นั่นแหละ