ดวงตก

[จอมพล Part]

อะไรวะ! แม่งงงฉิบหาย

ยัยเด็กทุนตบผม แสบยุบยิบใบหน้ายังไม่หาย

แกร๊ก! ยังยืนอารมณ์เสียอยู่ที่เดิมประตูก็ถูกผลักเข้ามา หมิวสาวบริหารเดินตรงเข้ามาสวมกอดผม

วันนี้เธอคนนี้ต่างหากที่ผมนัดหมาย แต่เธอคนโน้นดันมาไม่พอ ยังกล่าวหาว่าผมส่ง SMS ไปหา โคตรดูถูกเทคโนโลยีและความทันสมัยของผมสุดๆ

"เป็นอะไรคะพี่จอมพล หน้าบึ้งเชียว"

"กลับไปป่ะ ไม่มีอารมณ์"

ผมผละออกแล้วเดินไปคว้าเสื้อยืดตรงโซฟามาใส่ นัดสาวมาพากันขึ้นสวรรค์ตอนเพื่อนไม่อยู่ พวกมันจะได้ไม่บ่น แต่ตอนนี้ผมหมดอารมณ์แบบถูกกดปิดสวิตซ์

"ทำไมล่ะคะ เราไม่ได้จูบกันนานแล้วนะ หมิวอยากกอด อยากจูบ อยากออนให้พี่นร้า"

ตอนแรกก็อยาก.. ตอนนี้ไม่อยาก

"โทษที"

แล้วยื่นเงินให้หนึ่งพันบาท "เอาไปกินขนม"

"พี่จอมพลอ่า งั้นนัดกันใหม่นะคะ อย่าให้ใครมาแทรกคิวหมิว เอ๊ะ! เมื่อกี้หมิวเห็นมีคนเดินออกไป หรือว่าที่ไม่เอาหมิวเพราะทำไปแล้ว"

"กลับไปได้แล้ว"

ผมเอ่ยเสียงเย็นเยียบ ชอบบริหารเสน่ห์กับสาวๆ ชอบให้สาวๆ เอาใจ หยอกเล่นยามถูกใจ แต่ไม่ชอบให้ใครกวนใจ พวกเธอรู้ดี หมิวจึงยอมออกไปง่ายๆ

ห้านาทีให้หลังผมก็ปิดโซนวอ.เดินตามออกมาบ้าง ระหว่างเดินก็กดมือถือโทรหาไอ้ไผ่ ไหว้วานให้มันทำอะไรให้สักอย่างหนึ่ง แน่นอนว่าต้องเกี่ยวกับเด็กทุนแก้มหวาน

"ซี้ด! มือหนักฉิบหาย"

ฝากไว้ก่อน

[จอมพล End]

ออกมาพ้นโซนวอ.ได้เหมือนหลุดออกจากนรก ไอ้ที่เขาพูดๆ กันว่าที่นั่นไม่ควรย่างกรายเข้าไปฉันเชื่อสุดใจ

กลับมาถึงห้องฉันก็โทรหาพ่อกับแม่ ถามไถ่ว่าพวกท่านยังอยู่ดีหรือไม่ พอรู้ว่าไม่มีใครไปก่อกวนก็เบาใจแล้วมีแรงมานั่งซ่อมรองเท้าผ้าใบเพราะก่อนเดินเข้ามาในซอยฉันแวะซื้อกาวร้อนมาด้วย

ช่างซ่อมรองเท้าทำแบบงูๆ ปลาๆ จนซ่อมได้สำเร็จ มีจะจ๋าโทรมาคุยเป็นเพื่อนด้วยเมื่อสิบนาทีก่อน

[กลุ่มของจั่นมาชวน กลุ่มนี้ไปได้นะ ไม่มีพิษภัยเหมือนอีส้มหรอก]

"เมื่อวานเพิ่งจะรบกับส้มไป มาอยู่กับแฟนห้องข้างฉันเนี่ย เปิดเพลงเสียงดังมาก"

[วันนี้มันถึงมองจิกแกจนนึกว่าเป็นไก่ สรุปไปนะแล้วเดี๋ยวมาค้างห้องฉันเพราะแกอาจจะเมาจนกลับไม่ได้]

"ฉันดื่มที่ไหนแกก็รู้"

[ก็จะดื่มที่นี่แหละ เจอกันพรุ่งนี้ บาย]

แล้วจะจ๋าก็วางสายไปหลังจากชักชวนกึ่งบังคับให้ฉันไปงานวันเกิดเพื่อนคนหนึ่งที่ร้านเหล้าแถวมหาวิทยาลัย จะปฏิเสธก็เกรงใจจะจ๋าเพราะคนนั้นก็ไม่มีเพื่อนที่สนิทใจเท่าฉัน หากฉันพูดว่าไม่ไป จะจ๋าก็จะต้องไม่ไป ฉะนั้นฉันควรไปเที่ยวสักครั้งเพื่อความสุขของเพื่อน

เก็บรองเท้าเข้าที่เรียบร้อยฉันก็มาอาบน้ำแล้วออกมายืนรับลมตรงระเบียง ยื่นนิ้วไปเขี่ยลูกกรงเหล็กตรงหน้าที่ช่วยกันทั้งนกพิราบกันทั้งคน สายตามองลอดไปยังท้องถนนเส้นหน้าตัวอาคาร

เวลานี้ทุกอย่างเงียบสงบชวนให้เหงาและฉันก็รู้สึกแบบนั้นจริงๆ จนบางครั้งก็ตั้งคำถามขึ้นมาว่า.. ความรู้สึกที่เรียกว่าไม่เหงามันเป็นอย่างไร ต้องมีแฟนหรือต้องมีแมวมีหมา

เฺฮ้อ! ฉันคิดไม่ออกเลยว่าจะมีสิ่งเหล่านั้นได้อย่างไร

บรืนๆๆ เสียงท่อไอเสียดังกระหึ่มแทรกผ่านความเงียบมาพร้อมกับรถมอเตอร์ไซต์บิ๊กไบค์คันใหญ่ขับขี่ผ่านหน้าไป ปฏิกิริยาตอบสนองให้ฉันถอยหลังกลับทั้งที่รู้ว่าพี่จอมพลไม่มีทางมองเห็น

ช่วงนี้พบเจอเขาบ่อยจัง ดวงฉันตกหรือไงนะ

วันศุกร์จะจ๋ามากำชับเรื่องเวลาและสถานที่อีกครั้งเพราะกลัวฉันจะเบี้ยว หนึ่งทุ่มตามเวลานัดฉันก็มาโผล่ที่ร้านเหล้า ต้องขอบคุณเพื่อนที่ไม่นัดดื่มที่ผับหรูหราหมาเห่าเพราะการแต่งตัวธรรมดาอย่างเสื้อยืดกางเกงยีนส์ อาจจะถูกตะเพิดไล่ตั้งแต่ลานจอดรถ

ยืนรอจะจ๋าอยู่ไม่นานเจ้าตัวก็ลงมาจากรถแท็กซี่ คนนี้ใส่กางเกงช้างมาชิลกว่าฉันอีก

"ป่ะ พวกนั้นน่าจะมาแล้วล่ะ"

"ไม่ดื่มได้ไหมอ่า"

"ก็.." จะจ๋ายักไหล่ "เสียชาติเกิดนิดหน่อย"

อะไรยะ! ไม่ดื่มมันจะมาเสียชาติเกิดอะไร

สุดท้ายฉันก็ถูกลากเข้ามาในร้านเหล้า โต๊ะสามตัวถูกจับจองโดยเพื่อนของฉันและฉันก็เลือกจะนั่งด้านนอก เผื่อมีอะไรจะได้ออกจากที่นี่ได้ทันท่วงที

"แกต้องดื่มนะแก้ม วันเกิดเราทั้งที"

จักจั่นสาวเปรี้ยวสุดแสบที่อนาคตก็มีความคิดอยากจะเป็นครูเหมือนกับฉันยัดเยียดแก้วเหล้ามาตรงปาก วินาทีนั้นฉันเหมือนนักโทษถูกจับกรอกยาพิษ มือใครก็ไม่รู้มาง้างปากให้มันอ้ารับของเหลวรสชาติขม

"แค้กๆ แสบคอ"

แหวเสียงเขียวใส่เพื่อน แต่เหมือนเพื่อนจะเห็นเป็นเรื่องสนุก ยื่นแก้วผสมใหม่มาให้

"แกเป็นเด็กทุนเรียนดีต้องตั้งใจเรียนแต่ไม่มีข้อห้ามให้แดกเหล้า รสชาติชีวิตวัยรุ่นหน่า ไม่เมาตอนนี้จะไปเมาตอนไหน"

แกร๊ง! แก้วในมือของจักจั่นชนกับแก้วของฉัน ก่อนเพื่อนจะดื่มจนหมดแก้วในรวดเดียว ฉันเข้าใจที่เพื่อนพูด แต่รสชาติมันย่ำแย่ขนาดนี้ใครจะไปกลืนไหว

"เอาเลยแก้ม ฉันดื่มเป็นเพื่อน"

จะจ๋าเข้ามาบิ้วอีกคน มือตบตูดแก้วให้ฉันยกขึ้นกระดก

"ก็ได้ๆ ฉันจะยอมให้พวกแกวันหนึ่งก็ได้"

ตั้งแต่พูดประโยคนั้นจบ เหล้าก็รสชาติหวานไปเลย