กล้าเผชิญ

วันนี้เหมือนจะปกติสุขดีเหมือนทุกวันหากฉันไม่นึกบางอย่างขึ้นได้ พักเบรครอบบ่ายโมงครึ่งฉันนั่งอยู่ในห้องน้ำชั้นสามของตึกคณะศิลปศาสตร์ มี SMS ถูกส่งเข้ามาที่เบอร์มือถือของฉันด้วยข้อความ

'หนึ่งทุ่มโซนวอ. ไม่มารอบนี้..ร้านขนมถ้วยตะไลแสนอร่อยอาจไม่อยู่ดี จอมพล'

ลงท้ายด้วยชื่อพี่จอมพลอีกเหมือนเคย

ตอนนี้แหละถึงเพิ่งนึกได้ว่าเมื่อวานฉันได้ซองดำมาและมันก็น่าจะไปนอนอยู่ในถังขยะที่ไหนสักแห่งหนึ่งแล้ว

แต่นั่นไม่สำคัญเท่าข้อความข่มขู่ จะเล่นถึงร้านขนมถ้วยตะไลของพ่อกับแม่ฉันเลยเหรอ

เขาจะทำเกินไปแล้ว

ฉันเก็บเอาเรื่องนี้ใส่หัวมาจนถึงเรียนเสร็จตอนสี่โมงครึ่ง ก็ยังไม่รู้ว่าจะเอาอย่างไรดี ตอนนี้รู้สึกปวดหัวตุบๆ เพราะคิดไปต่างๆ นาๆ ว่าพี่จอมพลและเพื่อนของเขาทำอะไรได้บ้างนอกจากทำร้ายร่างกายพวกผู้ชายต่างคณะ ขนาดส้มเช้งมาเหน็บแนมข้างหูมันก็ยังไม่เข้าหูฉัน เสียงเรียกของจะจ๋าก็ด้วย

"แก้ม! แก้ม!"

"ห๊ะ!"

กว่าจะได้สติหลุดจากอาการเหม่อลอย เพื่อนก็เดินออกไปจากห้องเรียนกันหมดแล้ว

"แกเหม่ออะไร มีอะไรหรือเปล่า"

"เปล่าน่ะ เอ่อ.. แกกลับก่อนเลยนะ เดี๋ยวฉันจะขึ้นตึกอำนวยการ"

"เรียกไปชมอะไรอีก"

"คงอยากถามไถ่ปกตินั่นแหละ"

บ่อยครั้งที่ท่านอธิการบดีจะเรียกไปพูดคุย ถามสารทุกข์สุกดิบบลาๆ ในช่วงเดือนที่ผ่านมา มันเลยทำให้ฉันมีข้ออ้างบอกเพื่อน

แยกกับจะจ๋าฉันก็นั่งอยู่ใต้ตัวตึก ตัดสินใจแล้วว่าจะไปตามนัดหมายเพราะไม่อยากเสี่ยงกับอำนาจของแก๊งตีนมหันตภัย เกิดเขาบ้าบุกไปร้านขนมพ่อกับแม่ฉันคงยิ้มไม่ออก แต่จะขอไปเร็วกว่าเวลาที่กำหนดหนึ่งชั่วโมง ถึงตอนนั้นฉันจะหาข้ออ้างพูดกับเขาอีกที

ก่อนหกโมงสิบนาทีฉันก็เดินเท้ามายังหลังตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ บรรยากาศยามเย็นเงียบฉี่จนวังเวง แทบจะไม่หลงเหลือนักศึกษาให้เห็น

ยิ่งก้าวขาเข้ามาในเขตพื้นที่โซนวอ. เดินเข้าใกล้อาคารที่ไม่ต่างจากบ้านร้างเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งรู้สึกหนาวและหวาดหวั่น มือยกขึ้นรีบเคาะประตูทันที

ก๊อกๆๆ ฉันเคาะเป็นจังหวะสามครั้งแล้วหันมองซ้ายมองขวามองด้านหลัง ด้านหลังตัวสิ่งปลูกสร้างนี้เป็นป่าทึบ มีเสียงนกร้องให้ได้ยินแว่วๆ

แกร๊ก! กระทั่งประตูถูกปลดล็อกกลอนให้ฉันสะดุ้งโหยง ฉันเอาความสนใจกลับมาตรงหน้า สายตามองตามบานประตูที่ค่อยๆ แง้มอ้าออกให้มองเห็นว่าภายในปิดไฟมืดสนิท

"พี่..อ๊ะ!"

แต่แล้วก็มีมือปริศนายื่นออกมาดึงกระชากตัวฉันให้เข้ามาภายใน ก่อนประตูนั้นจะปิดลงเสียงดังพร้อมกับลำตัวของฉันถูกกอดรัดด้วยสองแขนของใครสักคน ฉันไม่มีโอกาสได้ร้องท้วงเพราะริมฝีปากถูกครอบครอง

ใครสักคนกำลังตะโปมกอดจูบฉัน พาฉันก้าวเดินถอยหลังฝ่าความมืดไปเรื่อยๆ จนมาล้มหงายหลังลงบนบางอย่างที่แข็งกระด้างคล้ายกับโต๊ะ

ความตกใจทำให้ฉันช็อกนิ่งค้างไปเพียงชั่วขณะ แต่ก็ดึงสติกลับมาได้ดีดดิ้นสุดกำลังทั้งร้องท้วงในลำคอ แม้มันจะยากเพราะพันธนาการนั้นแน่นหนา ริมฝีปากถูกรุกรานเรียวลิ้นถูกดูดกลืนอย่างกระหาย ฉันใช้จังหวะหนึ่งที่เขาครางต่ำและเผยอปากอ้า กัดริมฝีปากนั้นไปแรงๆ จนเขายอมผละออกในที่สุด

พรึบ! พลันไฟก็สว่างวาบขึ้น ฉันยกมือปิดดวงตาบังแสงที่แยงมากะทันหัน วินาทีเดียวกันมือนั้นก็ถูกดึงกระชาก ปลายคางถูกจับให้เชิดใบหน้าขึ้นสานสบสายตากับไอ้โจรบ้ากาม

"ยัยเด็กทุน!!"

พี่จอมพลขมวดคิ้วมุ่นทำหน้ายุ่ง ดูจะตกใจไม่น้อยที่เห็นว่าคนนี้เป็นฉัน

ไม่ใช่ฉันหรอกเหรอที่ต้องตกใจและหวาดผวากับสิ่งที่พานพบเมื่อครู่

ฉันสะบัดใบหน้าออกแล้วหยัดตัวยืนตรง จับเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทางไม่กล้าสบตากับเขาตรงๆ เพราะสัมผัสเมื่อครู่ยังไม่จาง มันยังหนึบๆ อยู่ที่ริมฝีปาก

"มาทำไม"

"ก็พี่เรียกหนูมาไม่ใช่เหรอคะ"

เขาขมวดคิ้วหนักขึ้น ยืนเท้าสะเอวท่าทางนักเลงและเงียบไปราวกับว่าครุ่นคิดบางอย่าง

"เมื่อวานหนูได้ซองดำลงชื่อพี่ แต่เมื่อวานหนูลืม.."

"ลืม?"

"ค่ะ วันนี้ก็ได้ SMS หนูไม่รู้ว่าพี่เอาเบอร์โทรมาจากไหน และที่หนูมาเพราะอยากถามว่าสาเหตุอะไรที่ถูกส่งซองดำไปให้คะ แล้วมันร้ายแรงถึงขั้นขู่จะพังร้านขนมของบ้านหนูเลยเหรอคะ"

พี่จอมพลยกมือเสยผมลากลงมาลูบปลายคางยังคงใช้ความคิดไม่เลิก ตอนนี้แหละฉันถึงเพิ่งสังเกตว่าเขาอยู่ในสภาพไม่เรียบร้อย

เสื้อไม่ใส่ ท่อนล่างมีแค่กางเกงยีนส์ที่เข็มขัดถูกปลดมาแล้ว เขาเตรียมพร้อมจะทำอะไรสักอย่างกับคนที่เขายื่นมือออกไปดึง

ไอ้คนบ้า! ฉันยกนิ้วชี้หน้าเขา

"พี่เรียกหนูมาหวังขืนใจเหรอ"

"ไม่ใช่!" เขาเสียงดังกลับทันที

"ก็พี่นัดหนูมาแล้วก็ดึงเข้ามา.. แล้วก็อยู่สภาพนี้ แค่ไปให้อาหารหมาต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอคะ หนูสงสารที่มันผอม ทำไมพี่ถึงนิสัย.."

"แก้มหวาน!"

พี่จอมพลปรี่เข้ามาจับแขนฉันแล้วดึงกระชากเข้าหาตัว นัยน์ตาเขาวาวโรจน์ราวกับมีกองเพลิงลุกโชน เขากำลังโกรธ แล้วไม่คิดว่าฉันจะโกรธบ้างหรือไง

"อย่าคิดว่าเป็นเด็กทุนแล้วจะไม่กล้า.."

เพียะ! ฝ่ามือเล็กลอยละลิ่วฟาดลงบนแก้มสากจนเขาหน้าหัน

กรี๊ด! มือฉันมันไปเอง ฉันเบิกตาโตตกใจกับการกระทำตัวเอง พี่เขาก็ตกใจกับการกระทำของฉันและกรุ่นโกรธหนักกว่าเดิมใช้มือกดหัวไหล่ทั้งสองข้างให้ฉันนอนราบลงบนโต๊ะ..โต๊ะสนุ๊กเกอร์

"กล้ามาก"

"หนูไม่ได้ตั้งใจ"

ฉันดีดดิ้นเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผลให้มือใหญ่ปล่อย ความกลัวกัดกินหัวใจอย่างรุนแรง กลัวว่าความโมโหจะทำให้เขาขาดสติจนทำอะไรแบบก่อนหน้านี้จริงๆ

"เธอตั้งใจตบ"

"ไม่ได้ตั้งใจค่ะ แต่เรื่องอาหารหมาหนูตั้งใจ ถ้าพี่ไม่พอใจหนูก็ขอโทษแล้วจะไม่ไปยุ่งกับพวกมันอีก"

"เรื่องของหมาดิวะ เธอตบพี่!"

"ก็พี่คุกคามหนู"

มือที่ยึดหัวไหล่คลายออกให้ฉันมีจังหวะผลักเขาออกได้ ฉันรีบวิ่งไปหยิบกระเป๋าและหนังสือที่ตกอยู่บนพื้นมากอดแนบอก ก่อนไปไม่ลืมพูดให้ทุกอย่างเคลียร์

"ถ้าโกรธเรื่องหมา หนูชดใช้ให้เป็นสิ่งที่พี่ทำไปแล้วกันนะคะ ถือว่าหายกัน"

ฉันไม่คิดมองหน้าพี่จอมพลแล้ววิ่งออกมาจากโซนวอ.ทันที วิ่งมาได้สามก้าวก็พบเจอผู้หญิงสวยผิวสีแทนกำลังเดินตรงมาทางนี้ ฉันไม่คิดสนใจเธอรีบวิ่งออกไปจากที่นี่อย่างรวดเร็วและจะจำฝังหัวเอาไว้ว่า..

โซนวอ.คือพื้นที่อันตราย เจ้าของพื้นที่นี้ก็ด้วยที่เป็นตัวอันตรายขั้นรุนแรง