เหมยลี่ตัวตึง

ใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านจนถึงวันอาทิตย์ก็หอบขนมปังกับลูกอมหนึ่งถุงใหญ่นั่งรถกลับเข้ากรุงเทพมหานคร

เหมยลี่คิดไม่ผิดว่าขนมปังต้องตกมาเป็นภาระเธอ

'ช่วยเอาไปกินหน่อย เอาไปแบ่งเพื่อนก็ได้ นี่แม่ก็แจกพวกพนักงานไปหลายอันแล้วนะ'

คิดดูสิว่าต้องซื้อมาเยอะขนาดไหน

วิธีเดียวที่จะทำให้มันหมดเร็วที่สุดคือการทำเป็นแซนวิชแล้วนำไปแจกจ่าย เธอตื่นมาทำแต่เช้าตรู่ของวันจันทร์ แพ็คใส่กล่องพลาสติกที่เคยเป็นกล่องใส่ขนมอื่นๆ แล้วล้างเก็บเอาไว้ได้ทั้งหมดสามกล่องแล้วถือไปมหาวิทยาลัย

จะไปตึกบริหารธุรกิจจะต้องเดินผ่านตึกคณะวิศวกรรมศาตสตร์ เหมยลี่มองไปยังด้านหน้าตึกเผื่อเจอะเจอคุณโดยบังเอิญเพราะไม่อยากไปโซนวอ.ให้ถูกดุ

ทว่าเธอกลับเจอ..เฉิน อีกแล้ว

เหมยลี่ชะงักสองขา หัวคิ้วขมวดมุ่นสงสัยว่าทำไมช่วงนี้ถึงเจอผู้ชายคนนี้บ่อยจัง บ่อยกว่าพี่ชายเธอด้วยซ้ำ

ดวงสมพงษ์กันตลอดเหรอ..

ไม่ๆๆ อะไรพวกนั้นไม่มีอยู่จริงหรอก ก็คงเรื่องบังเอิญเท่านั้น แต่เจอเขาก็ดีจะได้ฝากของไปเลย

"เฮียเฉิน หวัดดีค่า"

เสียงหวานใสลอยไปก่อนตัวให้เฉินที่นั่งอยู่โต๊ะไม้หน้าตึกละสายตาจากมือถือเงยหน้าขึ้นมอง นอกจากมีคนเดียวที่เรียกเขาแบบนี้ น้ำเสียงหวานใสก็ด้วยที่ได้ยินบ่อยมากในช่วงนี้

"เหมยฝากขนมให้เฮียคุณหน่อยสิคะ"

กล่องขนมปังแซนวิชถูกยื่นให้เฉินรับมามองดู ภายในกล่องเป็นแซนวิชจิ๋วไส้หมูหยองราดมายองเนส หน้าตาน่ากินมาก

"กำชับว่าต้องกินให้หมดเลยนะคะ ห้ามทิ้งไว้แล้ว เหมยทำเองถูกสุขอนามัยแน่นอนค่ะ ส่วนของเฮียเฉินเอาอันนี้ไปค่ะ"

ลูกอมสองเม็ดถูกยื่นให้เขารับ จากนั้นก็เดินแกว่งของในมือเดินจากไป

เฉินมองลูกอมในมือด้วยความรู้สึกอนาถใจ

ค่ามึงมีแค่ลูกอมนั่นแหละว่ะ

แล้วยกกล่องขนมปังขึ้นมามองดูอีกครั้ง

หมั่นไส้ว่ะ แดกแม่ง!

@โซนวอ. เวลาสิบโมงครึ่ง

มีสมาชิกอยู่ในนี้แล้วสี่คนรวมฉัตรเพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ชั้นปีสี่จะเข้ามาในมหาวิทยาลัย พรุ่งนี้ทุกคนจะออกไปฝึกงานจึงอยากมาฝากฝังฉัตรให้ดูแลที่นี่ให้ดี

"พยายามมีเรื่องให้น้อยที่สุดนะเว้ย เทอมสองพวกกูยังอยากกลับมามีที่อยู่"

จอมพลกำชับเรื่องสำคัญ ไม่อยากให้โซนวอ.ถูกยุบในเร็ววันนี้ แค่ทุกวันนี้พ่อของเขาผู้เป็นอธิการบดีก็ใจดีมากแล้วที่ปล่อยให้ลูกถืออภิสิทธิ์เหนือใคร

"ครับผม" ฉัตรยกมือทำท่าตะเบะรับทราบ

"หนังสือกูห้ามแตะต้องเด็ดขาด" เรื่องนี้ไผ่ซีเรียสมาก

ในห้องที่อดีตเคยเป็นห้องนอน ตอนนี้กลายเป็นห้องอ่านหนังสือของเขา มีชั้นหนังสืออยู่สองตั้ง มีหนังสือนับร้อยเล่ม เขาหวงแหนมากถึงมากที่สุด

"เดี๋ยวล็อกไว้เลยพี่ ผมไม่เข้าไปอยู่แล้ว"

"มึงไม่เข้าไปก็ห้ามใครเข้ามา พวกกูยังรับมึงแค่คนเดียวนะไอ้ฉัตร"

"โอเคเฮีย"

รับทราบคำสั่งเฉินแล้วมองไปยังประตูที่เพิ่งมีคนเปิดเข้ามาใหม่

"พี่คุณมาๆ มาสั่งเสียผมเร็วพี่ เหลือพี่คนเดียวแล้ว"

ฉัตรลุกจากเก้าอี้ให้รุ่นพี่นั่งแล้วขยับไปนั่งขัดสมาธิบนพื้นแทน แต่คุณไม่ได้สนใจจะคุยกับฉัตรเลย หันมองซ้ายมองขวาหาอะไรสักอย่างหนึ่งก่อนมาหยุดสายตาเอาไว้ที่เฉิน

"เหมยไลน์มาบอกว่าฝากแซนวิชไว้ที่มึง ไหนวะ"

"หมด" เฉินตอบหน้าตาย

"อะไรคือหมด"

"แดกหมดล่ะ"

"เอ้า! แล้วมึงแดกทำไม น้องเอามาให้กู กูจะเอาไปให้แอล"

"น้องมึงกลัวมันเสีย กูเลยรีบแดกให้เพราะไม่รู้ว่ามึงจะมาตอนไหน"

"แล้วอร่อยไหมวะ" จอมพลถามยิ้มๆ

"งั้นๆ มายองเนสไม่ค่อยถูกลิ้น"

"ก็มึงไม่ชอบมายองเนสแบบนั้น" ไผ่แซวต่อ แต่เหมือนจะไม่ใช่เรื่องเดียวกัน

"เอาเงินมาเลยมึง กูจะซื้อแซนวิชไปให้เมีย"

"ไอ้คุณ! ขี้งกเหรอ" เฉินโวย

"ครั้งก่อนกูโอนเงินขาดไปสิบบาทมันยังทวงเลย มันติดเชื้อเมียมันแล้ว" จอมพลหัวเราะ

"เออ กกขนาดนั้นไม่ติดเชื้อให้มันรู้ไปดิวะ ไม่อยากให้กูฟ้องเหมยว่ามึงแอบแดกขนมปัง เอาเงินมาปิดปากกู"

"ฟ้องแล้วจะเป็นอะไรวะ"

คุณยกยิ้ม หยิบมือถือขึ้นมาโทรหาเหมยลี่ทันที

"เหมย.. แซนวิชเฮียไม่ได้กินนะ ไอ้เฉินมันกินหมดแล้ว เฮียโคตรเสียใจเลยที่อดกินฝีมือทำขนมปังของเหมย"

สี่คนที่ล้อมวงตั้งใจฟัง แต่เหมือนเฉินจะมีหูทิพย์ได้ยินเสียงปลายสายโวยวายบางอย่าง

จากนั้นคุณก็กดวางสายแล้วเอนตัวพิงผนักเก้าอี้ ยกยิ้มไม่คลายให้คนมองรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ แปลกๆ

"น้องเหมยว่าไง" จอมพลอาสาถามก่อน ดูท่าไอ้คุณมันแปลกๆ

"น้องก็บอกว่า..."

ปึง! ตึง! เสียงตึงตังหน้าประตูดังขึ้นให้ทุกคนสะดุ้ง ไม่ต้องรอให้ใครลุกไปเปิดก็มีคนพุ่งพรวดเข้ามา

จอมพลกับไผ่ลุกจากโซฟาไปอยู่แถวๆ โต๊ะสนุ๊ก ฉัตรก็ถอยหลังไปชิดชั้นวางทีวี มีแค่คุณที่นั่งยิ้มอยู่ที่เดิมและเป็นครั้งแรกที่ไม่คิดจะปรามน้องสาวสุดน่ารักไม่ให้เข้ามาในนี้

น้องสาวที่ว่าเข้ามายืนหอบหายใจทำหน้าบึ้ง สายตามองจ้องเฉินที่คิ้วขมวดมุ่นสู้ แต่จู่ๆ เหมยลี่ก็มีพลังติดสปรี๊ดวิ่งด้วยความเร็วเข้ามาหา กระโดดเข้าใส่เฉินจนเขาหงายหลังล้มลงบนโซฟา หัวสั่นคลอนเพราะถูกคนตัวเล็กนั่งคล่อมทับหน้าท้องกระชากคอเสื้อเขย่า

"จะกินทำไมไม่บอกดีๆ เหมยจะเอาให้อีกกล่อง นั่นมันของพี่ชายเหมยนะ ตายๆๆ เฮียเฉินต้องตาย!!"

เออ! จะตายแล้วโว้ย!

เฉินโวยวายในใจ รวบรวมแรงที่มีผุดลุกขึ้นนั่ง ยกกระเตงคนตัวเล็กให้ขนาบด้านหน้าแล้วลุกขึ้นยืน ความรวดเร็วของเฉินทำให้เหมยลี่ต้องเกาะเขาแน่นเพราะกลัวตก มือไม่ว่างประทุษร้ายก็เลยทำตาถลนข่มขู่

"ตาเท่าเมล็ดฟักทอง กลัวตายล่ะ"

กรี๊ด! "เฮียคุณ เพื่อนเฮียบูลลี่เหมย"

"จัดการมันเลย"

"ไอ้เหี้ยคุณ!"

สองมือเล็กจับใบหน้าเฉินให้หันมาสบตา ดวงตายังคงเบิกโตข่มขวัญ

"รู้ไว้นะเฮีย ทุกคนอาจจะกลัวแก๊งตีนมหันตภัยจนตัวสั่น แต่เว้นเหมยไว้คนหนึ่ง พวกเฮียก็ไม่ต่างจากพวกแก๊งใจแอ๊นท์หรอก เฮียเฉิน..ตายแน่!!"

พูดจบเหมยลี่ก็พุ่งพรวดเข้างับจมูกของเฉิน เป็นครั้งแรกที่มีเสียงร้องโหยหวนดังออกไปจากโซนวอ.ให้ผู้คนสงสัยว่าใครมันจะเก๋าขนาดนั้น