ดุยิ่งกว่าเฮียคุณ

รถเคลื่อนตัวบนท้องถนนตามทิศทางที่มีคนบอกเพียงครั้งเดียว นับตั้งแต่นั้นคนนั้นก็นั่งกอดอกใบหน้าบูดบึ้งไปตลอดทาง

"สิบแปดก็โตแล้วนะ ทำไมๆ" เหมยลี่บ่นพึมพำ ทว่าคนขับได้ยิน

"ไปอ่านในกูเกิ้ลดู"

"เชื่อสิเฮีย ในนั้นต้องมีคนอายุต่ำกว่ายี่สิบอยู่บ้างล่ะ"

"แต่ต้องไม่มีเรามั้ง"

"อดเที่ยวเลย"

"จะรีบเที่ยวไปไหน จะตายวันนี้พรุ่งนี้หรือไง"

"เฮียอย่าพูดแบบนี้"

เหมยลี่ยกนิ้วชี้หน้าเฉิน

"อย่ามาแช่งเหมย เหมยอยากมีชีวิตต่อไปอีก เหมยรอเปลี่ยนโลโก้แบรนด์ลูกอมเป็นรูปลูกสาวของเหมย"

"ยังไงนะ" เฉินหันมาสบตาพลางขมวดคิ้ว

"ตอนนี้รูปในนี้มันคือเหมยไง"

ลูกอมในมือถูกกางออกมาให้เห็นรูปตัวการ์ตูนที่บิดาเอารูปเธอตอนเด็กไปจ้างนักวาดภาพวาด มันน่าเจ็บใจตรงที่วาดออกมาได้เหมือนเป๊ะ ใครเห็นไม่รู้ว่าเป็นเหมยลี่ลูกสาวบ้านนี้ให้เตะก้นเลย

"เหมยไม่ชอบอ่าเฮีย แต่ป๊าม๊าชอบไง เลยต้องรอให้ธุรกิจตกถึงมือเหมยก่อนถึงจะเปลี่ยนได้"

เฉินพยักหน้าเข้าใจ "แต่ก็น่ารักดี"

"รู้ตัวว่าน่ารัก ไม่งั้นป๊าไม่เอาไปเป็นแบบหรอก"

"หมายถึงตัวการ์ตูน ฝีมือวาดดี"

"เฮียอย่าพูดให้เหมยเจ็บใจหนักกว่าเดิมสิ ทั้งที่นักวาดฝีมือดีอยู่ใต้จมูกแท้ๆ ป๊าม๊ายังมองไม่เห็นเลย เอาค่าจ้างหนึ่งหมื่นมาเป็นค่าขนมเหมยดีกว่า"

คนฟังพยายามจับใจความทุกจุดที่เหมยลี่บ่น เหมือนจะมีคนน้อยอกน้อยใจพ่อแม่และเหมือนจะมีคนที่ถูกเมินในบางเรื่อง

"ถึงแล้วค่ะ จอดตรงนี้แหละ เดี๋ยวเหมยจะเข้าซูเปอร์ไปซื้อของค่ะ"

รถจอดนิ่งสนิทหน้าซูเปอร์ใต้ตัวอาคารคอนโดมิเนียมตามคำสั่ง เฉินเมียงมองหันซ้ายหันขวา ความจริงเขาสังเกตเห็นตั้งแต่แรกแล้วว่ารถเลี้ยวเข้ามาในซอยลมฤดี 4 ผ่านบ้านของจอมพลจนมาถึงตรงนี้ซึ่งเป็นคอนโดมิเนียมเก่าของคุณ

"เหลือติดกระเป๋าเม็ดสุดท้าย เหมยให้เฮียแล้วกันค่ะ"

ลูกอมเม็ดนั้นถูกยื่นให้

"รสชาติเดียวกันไหม"

"ไม่สปอยค่ะ ไปกินเองนะ"

อาหมวยยิ้มจนตาหยีแล้วโบกมือบ้ายบายก่อนลงจากรถเดินหายเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ต

เอาตรงๆ เฉินคิดว่าถูกเธอปั้นปึงใส่ถึงได้นั่งทำหน้าบึ้งมาตลอดทาง ปรากฏว่าไม่ใช่ แถมยังพูดคุยยิ้มแย้มราวกับลืมที่นอยด์เรื่องอายุ

เขาหัวเราะเบาๆ แล้วมองลูกอมในมือ นักวาดเขาก็ฝีมือดีจริงๆ นั่นแหละ ยิ้มจนไม่เหลือลูกตาคือใช่เลย

ช่วงแรกๆ ของการไปอยู่อาศัยคนเดียว ป๊าม๊ามีข้อแม้ขอให้เหมยลี่กลับบ้านในวันเสาร์และอาทิตย์

วันเสาร์เธอตื่นมาใช้ชีวิตอย่างไม่รีบร้อน มาถึงบ้านสองชั้นที่อยู่ในซอยหนึ่งในเวลาเที่ยงด้วยรถที่เรียกมาบริการ

น้อยคนที่จะรู้ว่าภายในบ้านหลังนี้มีเครื่องจักรผลิตลูกอมอยู่ในห้องกระจกด้านในสุดชิดริมรั้วด้านหลัง

ธุรกิจนี้ก่อตั้งมาตั้งแต่เหมยลี่อายุได้ห้าขวบ เป็นช่วงที่บิดาถูกเลิกจ้างจากบริษัทยักษ์ใหญ่เลยคิดทำธุรกิจที่ตัวเองพอจะมีประสบการณ์และความรู้จากที่ทำงานเก่าจึงออกมาเป็นแบรนด์ลูกอมอาหมวยด้วยเงินทุนที่ทางบริษัทจ่ายชดเชยมาให้

เหมยลี่ชื่นชมบิดาในข้อนี้มากว่าบริหารทุกอย่างออกมาได้ลงตัว แถมยังพามันไปได้ดีในระดับพึงพอใจ อาจจะไม่ได้ไปตีตลาดในซูเปอร์มาร์เก็ตชั้นนำ แต่ก็มีร้านค้าที่เป็นคู่ค้ามากกว่าห้าสิบร้านในปัจจุบัน ซึ่งไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีธุรกิจนี้ก็มีพนักงานอยู่ไม่ถึงสิบคนร่วมเจ้าของ

"อะไรมันก็ดีหมดแหละหนายกเว้นรูปโลโก้"

บ่นพึมพำแล้วแบกกระเป๋าเป้เดินเข้าบ้าน ตรงเข้าห้องครัวก่อนเป็นอันดับแรกเพื่อหาขนมกิน

"ช่วงนี้ออเดอร์เยอะอีกตามเคยล่ะสิ"

ช่วงเปิดเทอมออเดอร์ลูกอมจะเยอะหน่อยเพราะร้านค้าปลีกจะเอาไปขายเด็กประถม เด็กมัธยม อาหารการกินในบ้านก็จะขาดแคลน

เหมยลี่กดเดลิเวอรี่สั่งอาหารมาแล้วหยิบวัตถุดิบในตู้เย็นที่มีมาทำขนมปังแซนวิชกินไปพลางๆ

"ซื้อขนมปังมาทำไมตั้งเยอะแยะก็ไม่รู้" ไม่พ้นเธอต้องถือกลับไปกินด้วย

"ไงหมวย"

"เหมยเหอะเฮีย"

ย้อนพี่ชายที่เดินเข้ามายีเส้นผมแกล้งแล้วเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบน้ำดื่ม เม้งมองขนมปังด้วยความสงสัย

"หรือม๊ากำลังจะผลิตขนมแบบไหม"

"ไม่ใช่หรอก เหมยว่าลดราคาแล้วม๊าเสียดายมากกว่า สองวันก็หมดอายุล่ะ"

"เออ เหมยนี้ลูกม๊าตัวจริง รู้ใจม๊าไปหมด"

"เฮียก็ลูกแหละ มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่คะ"

"ก่อนหมวยหนึ่งชั่วโมง เฮียหยุดงานวันนี้วันเดียว พรุ่งนี้มีผ่าตัดเคสพิเศษ"

"เป็นหมอก็เหนื่อยหน่อย เป็นนักดนตรียิ้มแป้นไปแล้ว"

เม้งยิ้มเอ็นดูน้องที่รู้จักพูดจารู้ใจเขา

"เฮียก็ยังยิ้มได้อยู่ วันไหนว่างเฮียก็ไปเล่นดนตรี แต่แค่ไม่ได้บอกป๊าม๊า"

"เป็นเหมยก็ทำนะเฮีย ว่างก็ไปวาดรูป ดูสิ.." เหมยลี่หยิบไอแพดมาโชว์รูปที่เพิ่งวาดเมื่อคืน "น้องหมูเด้ง เหมือนป่ะ"

"เหมือน.. เหมือนหมวยเลยอ่า" คนพี่หัวเราะเยาะคนน้อง แต่ก็ต้องชะงัก..

"ได้ข่าวว่าเหมยกับเฮียหน้าเหมือนกันนะ ฮ่าๆๆๆ"

"ฝากไว้ก่อนเถอะ เดี๋ยวให้ไอ้คุณมันดุให้เข็ด"

"เฮียคุณเขามีแฟน ตอนนี้เป็นสายมุ้งมิ้งไปแล้ว ดุใครไม่เป็นหรอก เหมยซ่าได้เต็มที่"

"พูดแบบนี้แสดงว่าไปซ่ามาแล้ว"

เหมยลี่ทำหน้าเซ็ง "ไม่ได้มีแค่เฮียคุณที่ดุน่ะสิ"

แล้วเธอก็พึมพำต่อด้วยเสียงอันเบาหวิวแล้วนึกถึงใครอีกคนที่ทำท่าจะดุยิ่งกว่าเฮียคุณของเธอ "มีเพื่อนเฮียคุณด้วย"