คนขี้หวง

“เจ็บฉิบหาย!!” เฉินโวยหลังจากเหตุการณ์สงบลงแล้วหมาพันธุ์ปั๊กหน้าหมวยเดินออกไปจากที่นี่พร้อมกับรอยยิ้ม

“สมน้ำหน้า”

    “มึงจำไว้เลยไอ้คุณ น้องมึงเป็นงี้ยังจะฟ้อง”

     "จะได้รู้ว่ามีคนขี้หวงไงวะ คราวหน้ามึงจะได้ไม่พลาด”

     ยกเท้าถีบขาคุณไปทีแล้วเดินเข้าห้องน้ำมาส่องกระจกดูรอยเขี้ยวที่ถูกฝังอยู่บนผิวเนื้อ จมูก แก้ม ลำคอ แม้แต่ใบหูก็ยังถูกเขี้ยวแหลมคมฝัง

    ถึงว่าแต่ละครั้งให้ลูกอมเม็ดเดียว ขี้หวงเหมือนพี่ชายนี่เอง

    ออกจากห้องน้ำกลับมานั่งที่เดิม ฉัตรกับไผ่ก็เข้ามาทายาให้ จอมพลกับคุณนั่งให้กำลังใจ แต่เป็นกำลังใจที่โคตรน่าถีบ เฉินคาดโทษคุณเอาไว้หลายตับ

มึงอย่าพลาดนะ กูเล่นมึงยับแน่

“ไปเจอหน้าม๊า ม๊าถามแน่เลยเฮีย” ฉัตรเห็นรอยเขี้ยวแล้วสยอง

 “ก็ไม่ไปเจอม๊า บอกม๊าว่ากูยุ่งเรื่องเตรียมตัวไปฝึกงาน”

 “เคเลยเฮีย เอายานี่ไปด้วยนะ ส่องกระจกแล้วแต้มๆ จะได้หายไวๆ”

 “ทำมาเป็นห่วงกู ตอนกูโดนมึงวิ่งหนีไปโน้น” เท้าเฉินยกถีบฉัตร ทว่าฉัตรหลบทัน มันเลยเบนไปหาจอมพลกับไผ่

  "พวกมึงก็ด้วย ขำหาพ่อง”

  "นานๆ กูจะเห็นมึงเสียท่า ถือว่าเป็นบุญตาเพื่อน มึงอย่าเคืองเลย” จอมพลพูดไปขำไป

“ก็แค่ขนมปัง กูซื้อมาทับบ้านเลยยังได้"

"แต่มันอยู่ที่ความตั้งใจไง น้องมันรักกู อยากให้กูแดก พอตั้งใจแล้วว่าเป็นของกู กูเท่านั้นที่จะแบ่งให้คนอื่นแดกได้แล้วก็ห้ามให้รู้ด้วย"

"แต่มึงจะเอาไปให้แอลลี่นะ"

"ก็กูจะไปแอบแดกด้วยกันไง"

"เออ! เดี๋ยวกูจะไปแอบแดกมั้ง"

เฉินพูดทิ้งท้ายแล้วลุกจากโซฟาเดินไปทางประตู มีคำถามของคุณลอยตามมา

"มึงจะแอบแดกเหี้ยอะไร"

"แดกหัวน้องมึงมั้ง"

พ้นหลังเฉินเพื่อนก็ขำกร๊าก มันยังจะมั่นหน้าว่าแดกหัวน้องเขาได้ ไม่ดูสภาพมึงเลยนะไอ้เวร

@ตึกบริหารธุรกิจ

เหมยลี่เดินกลับมาด้วยท่าทางอารมณ์ดี ผิดกับขาไปที่หัวร้อนมากตอนที่รู้ว่ามีคนขโมยกินแซนวิชของพี่ชาย

กลับมานั่งที่โต๊ะไม้ใต้ตึกปุ๊บ เธอก็ถอนหายใจเสียงดัง

"เบาเลย"

"ไปเอาเรื่องเขาหรือไปขี้กันแน่ถึงเบา" วิชชี่แกล้งแซว

"ไปกัดเขามา คนขี้ขโมยของกินมันต้องถูกกัดแบบนั้นแหละ"

"เหมย.. กัดพี่เฉินเนี่ยนะ" ลูกตาลไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

"ช่าย กัดตรงนี้ ตรงนี้ ตรงนี้ เต็มไปหมด"

นิ้วชี้จิ้มไปตามจุดที่ฝังรอยเขี้ยวเอาไว้ ไหนใครว่าเขานักเลงและน่ากลัว ไม่เห็นจะสู้กลับสักนิดเดียว

"แกตายแน่ พรุ่งนี้มันไม่มาไม่ต้องสืบ รอเก็บศพอย่างเดียว"

"งั้นเดี๋ยวแกกลับกับฉันนะวิช.."

"โนว! กลับคนเดียวเถอะจ้า คืนนี้ฉันจะไปนัดยิ้ม"

"อะไรคือนัดยิ้ม"

สองสาวถามพร้อมกันด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ก็นัดแบบ.. ไปทำ"

มือยกขึ้นมากำเป็นกำมือแล้วเขย่าๆ อยู่ตรงปาก เหมยลี่อ้าปากหวอเข้าใจ แต่ลูกตาลยังทำสีหน้างุนงง

"อะไรเหรอวิช ร้องเพลงเหรอ"

"เฮ้อ! ปวดเฮด อ่ะ.. เผื่อจะเลิกใส"

วิชชี่ยอมเปิดคลิปชายรักชายในกูเกิ้ลให้ดูไปเลย ขี้คร้านจะมาใบ้ ขี้เกียจมาอธิบายให้คนใสซื่อเข้าใจ

"ดูเขาฟินเนอะ" เหมยลี่ยื่นใบหน้าเข้าไปชิดหน้าจอ

สีหน้าของผู้ชายทั้งสองที่กำลังขยับเขยื้อนตัวไปทิศทางเดียวกันดูมีความสุขมาก ดูแล้วรู้สึกมวนท้องขึ้นมาแปลกๆ

"แกเคยเหรอวิช"

ยังคงเป็นลูกตาลที่มีคำถามและดูตกอกตกใจ

"จะไปเคยวันนี้แหละ"

"กับใคร รู้จักกันนานหรือยัง" เหมยลี่ผลักมือถือคืนมาเค้นถามเรื่องนี้

"คุยทางแอปหาคู่ได้หนึ่งเดือนแล้ว วันนี้ฉันจะนัดเจอเขา"

"มั่นใจแล้วเหรอถึงไปนัดยิ้ม"

"หืม! มันคือหนึ่งสิ่งที่วัยรุ่นต้องลิ้มลองนะ เอาไว้พรุ่งนี้จะมารีวิว"

"รอฟังเลย"

เหมยลี่บอกอย่างตื่นเต้น อะไรที่เป็นสิ่งแปลกใหม่และเรียกว่าอิสระเธอย่อมสนใจทั้งนั้น

"น้องเหมยๆ"

เสียงร้องเรียกด้านหลังหยุดบทสนทนาลง เหมยลี่หันไปมองเจ้าของน้ำเสียงหวานแหววที่มาพร้อมกับใบหน้าหวานหยด

"น้องเหมยลี่ใช่ไหม พี่เบลล์นิเทศน์ปีสี่นะ"

"สวัสดีค่ะพี่เบลล์"

เหมยลี่ลุกขึ้นทักทายพร้อมกับความงุนงงที่ไม่รู้เลยว่ารุ่นพี่รู้จักเธอได้อย่างไร

"คือพี่เป็นหัวหน้าเชียร์ลีดเดอร์ อยากมาทาบทามน้องเหมยลี่ไปเป็นเชียร์ลีดเดอร์ด้วยกัน"

"ทำไมถึงมาทาบทามเหมยล่ะคะพี่"

"ส่วนสูงก็โอเค รูปร่างก็ใช่เลย แถมหน้าตาน่ารักจะตาย พี่ถามความเห็นคนในทีมแล้วเขาก็พูดเหมือนกัน"

เบลล์ยิ้มหวานจนดวงตาหยี ความสวยของเธอทำคนมองหลงเคลิบเคลิ้มไปชั่วขณะจนเกือบจะตอบตกลงไปแล้ว หากเสียงเรียกของลูกตาลไม่ดังขึ้นก่อน

"เหมย! เอาสิ"

"แต่ฉันเต้นไม่เป็น"

"ไม่มีใครเต้นเก่งตั้งแต่แรกหรอกนะ พี่ฝึกให้เราเก่งได้แน่นอน"

"ขอเหมยตัดสินใจก่อนได้ไหมคะ"

"ได้สิ แต่เดี๋ยวกลับไปพี่คงต้องไปมู กลัวแห้วนะเนี่ย"

ความลำบากใจมาอยู่ที่เหมยลี่ แม้เบลล์จะเดินออกไปจากตรงนี้แล้วก็ตาม

"ถ้าแกเป็นเชียร์ลีดเดอร์นะ หนุ่มๆ คงวิ่งเข้าหากันตรึม เป็นฉันจะรีบตอบรับ"

"นั่นแกไม่ใช่ฉัน เฮ้อ! มงมาลงอะไรที่ฉันเนี่ย ลูกตาล.. แกไปเป็นทีสิ"

ลูกตาลส่ายหน้าหวือ "ฉันอยู่นิ่งๆ เงียบๆ แบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว แค่อยากเปิดประสบการณ์ใหม่ๆ กับพวกแก ไม่ได้อยากเด่นอยากดังอะไรเลย"

เหมยลี่ก็ด้วย..

อีกวันโซนวอ.เงียบเหงาเพราะหนุ่มๆ ไม่ได้เข้ามามหาวิทยาลัยทั้งเทอมจนลากยาวไปอีกเทอม กว่าจะได้กลับเข้ามาคงเป็นช่วงปลายเทอมที่ใกล้จบการศึกษา ถึงตอนนั้นพวกเขาก็จบหลักสูตรวิศวกรรมศาสตร์กันแล้ว

เฉินกับจอมพลฝึกงานที่บริษัทไอทีแห่งหนึ่ง ไผ่กับคุณไปอีกที

จอมพลเข้ากับเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ง่ายหน่อยเพราะเป็นคนอัธยาศัยดีกว่า ต่างกับเฉินที่มาดของเขามีความห่ามติดมาด้วย สีหน้าและท่าทาง ถึงคำพูดจะปรับให้ซอฟต์ลงมากแล้วก็ตาม งานนี้คงต้องเสี่ยงดวงเอาว่าจะได้คะแนนประเมินเท่าไหร่ หากได้น้อยเกินไปด้วยเหตุผลไม่พอใจท่าทางห่ามๆ ที่ติดตัวมา ก็คงต้องคุยกับนอกรอบ

"ของขี้ๆ ว่ะ หลับตาก็ทำได้แล้วไอ้เรื่องแบบนี้"

จอมพลกระซิบ พยักเพยิดหน้าไปทางหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เพิ่งจะทำการแก้ไขให้ลูกค้าของบริษัทสำเร็จ

"เออ งานขี้ๆ ก็พอไหว อย่ามีคนชวนประเคนตีนแล้วกัน"

เป็นธรรมดาที่จะมีเจ้าถิ่นอยู่ในองค์กร มาวันแรกก็เจอเพียบ เจ้าถิ่นก็เจ้าถิ่นเถอะว่ะ วัดด้วยความสามารถก็สู้ได้ วัดด้วยตีนก็ยิ่งชอบ