4. เคาน์เตอร์ประหลาด

ระหว่างวิ่งวนรถจักรยานเพื่อสำรวจข้าวของ ก็พลันได้เจอประตูหนึ่งบานตั้งอยู่ฝั่งขวามือของทางเข้าพื้นที่ว่าง ตอนเข้ามามัวแต่ตื่นตาตื่นใจกับข้าวของที่อยู่ตามชั้นต่าง ๆ จนไม่ได้สังเกตประตูบานนี้

เธอเอื้อมมือไปเปิดประตูอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ และภาพที่เห็นอยู่ข้างในก็ทำให้หญิงสาวเผยอรอยยิ้มเจิดจ้าออกมา

พื้นที่ด้านหลังประตูเหมือนห้องในคอนโดห้องหนึ่ง มีห้องนอน ห้องน้ำ ห้องครัว และมีเฟอร์นิเจอร์ประดับตกแต่งอย่างครบครัน แม้แต่เรื่องปรับอากาศก็ยังมีให้ เรียกได้ว่าคนคนหนึ่งสามารถดำรงชีวิตอยู่ในห้องนี้ได้อย่างสบาย เธอมองเครื่องปรับอากาศอย่างชั่งใจก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบรีโมทและกดเปิดเครื่อง

ติ๊ด!

สิ้นเสียงสัญญาณเปิดของเครื่องปรับอากาศ เธอก็รู้สึกถึงความแรงของลมที่กำลังพุ่งใส่หน้าเธอ

“ในพื้นที่สามารถใช้ไฟฟ้าได้”

เธอรอดตายแล้ว! เธอสามารถใช้ชีวิตอยู่ในพื้นที่ไปจนตายได้ พระเจ้ายังไม่โหดร้ายกับเธอนัก

เมื่อเดินสำรวจพื้นที่โดยรอบคอนโดส่วนตัว พิริยาก็ได้พบเคาน์เตอร์สี่เหลี่ยมจัตุรัสสีขาวกว้างยาวประมาณหนึ่งเมตรตั้งอยู่ในห้องนั่งเล่น เคาน์เตอร์นี้ประหลาดตรงที่มีประกายแสงเรืองรองสีขาวโผล่ออกมาเป็นระยะ บนเคาน์เตอร์ไม่มีสิ่งของใด ๆ วางอยู่เลยนอกจากตัวเลขดิจิทัลสีแดงที่มีเลข ‘30’ กะพริบโชว์อยู่ เธอมองอยู่นานอย่างไม่เข้าใจ

เมื่อเหลือบมองนาฬิกาที่โชว์เวลาเกือบจะสี่ทุ่มซึ่งถึงขีดจำกัดของร่างกายตัวเองแล้ว เธอจำต้องนอนพักเอาแรงอย่างรีบด่วน แต่ก่อนนอน พิริยาได้ปั่นจักรยานวนหาของกินสำหรับมื้อค่ำอีกรอบ แล้วเลือกของกินง่าย ๆ อย่างขนมปังสอดไส้หนึ่งก้อนและนมสดขวดเล็กหนึ่งขวด เท่านี้ก็อิ่มท้องพอดี ทีนี้ก็ได้เวลาอาบน้ำเพื่อเตรียมเข้านอนได้

ระหว่างที่กำลังถอดเสื้อผ้าออกจากร่าง สายตาเธอก็พลันไปเห็นกระจกยาวเต็มตัวที่ติดอยู่ตรงผนังห้อง หญิงสาวเผยอยิ้มออกมาอย่างซุกซนพร้อมกับเดินไปที่กระจกบานนั้นอย่างช้า ๆ นี่เป็นการส่องกระจกครั้งแรกของเธอนับตั้งแต่กลายมาเป็นนางสาวปิ่นแก้วคนนี้

มาดูหน่อยสิว่าเธอหน้าตาดีแค่ไหน?

ทันทีที่เงาร่างของนางสาวปิ่นแก้วสะท้อนผ่านกระจกยาวบานนั้นออกมาให้เห็น พิริยาถึงกับอึ้งตาค้างด้วยความตกใจ

นี่คือนางสาวพิริยาในเวอร์ชันผอมชัด ๆ!

ทำไมสาวน้อยปิ่นแก้วถึงได้หน้าตาเหมือนเธอในยุคก่อนขนาดนี้ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? 

แม้จะยังตกใจแต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะมองสำรวจเรือนร่างของสาวน้อยที่กำลังสะท้อนอยู่เบื้องหน้าอย่างละเอียด นางสาวปิ่นแก้วเป็นหญิงสาวร่างบางที่สูงประมาณเมตรหกสิบ ใบหน้ารูปไข่ คิ้วดกดำและเรียวยาวแบบไม่ต้องอาศัยดินสอเขียนคิ้ว ดวงตาคมโต จมูกสมส่วน ปากรูปกระจับ เรือนผมยาวไปถึงกลางหลัง เป็นภาพลักษณ์ที่เหมาะจะเป็นนางเอกในนิยายไทยเป็นที่สุด

แต่น่าเสียดาย ถึงแม้โครงหน้าและรูปร่างจะดูสมส่วนสวยงาม แต่หญิงสาวในตอนนี้กลับดูหม่นหมองยิ่งนัก ใบหน้าและผิวพรรณคล้ำแดด พิริยามั่นใจว่าไม่ใช่ผิวคล้ำโดยกำเนิด เพราะผิวในร่มผ้าของสาวเจ้านั้นขาวมากจริง ๆ อาจเพราะกรำแดด กรำฝน ช่วยพ่อและแม่ทำงานในสวนและนาตลอดเวลา ทำให้ผิวพรรณดูหมองมัวและหยาบกร้านแบบนี้

ส่วนปากนั้นก็ดูแห้งแตกระแหง ผมแดงแห้งกรอบไม่เป็นทรง และที่สำคัญที่สุด ดวงตาคู่นี้ดูแห้งแล้งและเต็มไปด้วยความเศร้า เป็นข้อบ่งชี้ว่าได้ผ่านเรื่องที่ทำให้สะเทือนใจมาอย่างแสนสาหัส

“เลยคิดแขวนคอตายใช่ไหม” พิริยาพึมพำออกมา พร้อมกับยกมือขึ้นแตะรอยช้ำแดงที่ปรากฏรอบคอเบา ๆ รอยช้ำแดงนี้เป็นรอยช้ำที่ส่งให้นางสาวปิ่นแก้วตัวจริงจากโลกนี้ไปอย่างไม่มีวันกลับ และรอยช้ำนี้อีกเช่นกันที่นำพานางสาวพิริยา พลเมืองดียามเผลอมาสวมใส่ร่าง

“หากเธอยังคงวนเวียนอยู่แถวนี้ เราขอสัญญานะว่าจะทำให้ชีวิตของนางสาวปิ่นแก้วไม่ลำบากมากเกินไป เราจะพยายามให้ดีที่สุด” พิริยาเงยหน้าขึ้นมองไปรอบ ๆ ห้องที่ว่างเปล่า ตอนนี้เธอหวังจริง ๆ ว่าวิญญาณของปิ่นแก้วจะมีโอกาสได้รับรู้ ได้เข้าใจคำพูดและความตั้งใจของเธอ เพื่อที่จะวิญญาณเธอได้เดินทางไปยังโลกหน้าได้อย่างหมดห่วง

พิริยายังคงนอนตาแข็งค้างอยู่บนที่นอน แม้ที่นอนจะนุ่ม ผ้าห่มจะหอมกรุ่น บรรยากาศรอบตัวเย็นฉ่ำด้วยประสิทธิภาพของเครื่องปรับอากาศ แต่เธอก็ไม่อาจฝืนหลับตาลงได้ ด้วยเพราะความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมเริ่มไหลหลากเข้ามาไม่หยุด ภาพชีวิตอันยากลำบากของนางสาวปิ่นแก้วทำให้พิริยานอนถอนหายใจแบบนับครั้งไม่ถ้วน

เธอจะทำให้ชีวิตนางสาวปิ่นแก้วพลิกกลับมาได้อย่างไรดี เรื่องกินอยู่นั้นไม่น่าห่วงเพราะมีพื้นที่ที่อุดมสมบูรณ์ขนาดนี้จะกลัวอะไร? แต่ชีวิตนอกเหนือจากนี้ล่ะ ตอนนี้ปิ่นแก้วยังเรียนอยู่ในระดับชั้น ม.4 และด้วยเงินที่เหลือติดตัวแค่ไม่กี่ร้อยของเจ้าของร่างเดิม เธอจะเข็นให้เรียนต่อไหวไหมก็ยังไม่แน่ใจ

“เฮ้อ หนักอก”

ปิ๊ง!

เสียงสัญญาณบางอย่างดังก้องไปทั่วห้อง พิริยาผุดลุกขึ้นจากที่นอนด้วยความตกใจ

“เสียงอะไร” เธอจ้องนิ่งไปยังที่มาของเสียงอย่างหวาดวิตก

เมื่อเหลียวมองดูนาฬิกา ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืนหนึ่งนาทีแล้ว เธอเม้มปากแน่นพร้อมกับมองที่ประตูห้องนอนอย่างชั่งใจ และตัดสินใจเดินไปเปิดประตูอย่างหวาดหวั่น

เมื่อเปิดประตูห้องออกไปกลับไม่พบสิ่งผิดปกติใดในห้องนั่งเล่น หญิงสาวถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนที่จะหมุนตัวกลับเข้าไปยังห้องนอน สายตาของเธอก็พลันเห็นถึงความผิดปกติบนเคาน์เตอร์เสียก่อน

เคาน์เตอร์สีขาวในห้องรับแขกที่เคยว่างเปล่า ตอนนี้กลับมีกล่องกระดาษสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีขาววางอยู่หนึ่งกล่อง และตัวเลขดิจิทัลสีแดงได้เปลี่ยนเป็นเลข ‘29’ เรียบร้อยแล้ว

พิริยาเดินวนมองรอบเคาน์เตอร์ความประหลาดใจ โดยเฉพาะกล่องสี่เหลี่ยมสีขาวนั้นดูคุ้นตาเธอนัก

เธอค่อย ๆ เอื้อมมือไปยกกล่องดังกล่าวขึ้น กล่องมีน้ำหนักเล็กน้อย และเมื่อลองเปิดฝากล่องออกมาก็สร้างความประหลาดใจหนักขึ้นไปอีก

ของที่อยู่ในกล่องดูคล้ายกระจกทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า รอบขอบกระจกเป็นสีขาว และของชิ้นนี้หญิงสาวรู้จักเป็นอย่างดีเพราะเคยใช้ เคยหยิบจับมานักต่อนักแล้วในชีวิตก่อน แค่เธอคาดไม่ถึงว่าเจ้าสิ่งนี้จะโผล่มาอยู่บนเคาน์เตอร์ประหลาดนี้ได้ เนื่องจากยุคนี้ยังไม่มีอินเทอร์เน็ตใช้ เธอไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าเจ้าสิ่งนี้จะมาช่วยเธอดำรงชีวิตในยุคอดีตนี้ได้อย่างไร

ตอนนี้พิริยากำลังจ้องมองแท๊บเล็ตสีขาวด้วยสายตางุนงง สับสน และไม่เข้าใจอย่างที่สุด

 เธอหยิบแท๊บเล็ตเจ้าปัญหาขึ้นมา แล้วก็ลองกดปุ่มกลม ๆ ด้านล่างสุดของตัวเครื่อง ฉับพลัน หน้าจอสีฟ้าสว่างจ้าก็ปรากฏขึ้น ไม่เท่านั้น บนหน้าจอยังมีไอคอนของหลากหลายแอปพลิเคชันที่ดูคุ้นตาปรากฏอยู่ด้วย

พิริยาลองกดเรียกแอปพลิเคชันสำหรับเผยแพร่คลิปวิดีโอชื่อดังขึ้นมา เครื่องหมุนวนทำงานอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเผยภาพคลิปวิดีโอเด่นประจำวันหลายสิบคลิปออกมา เธอมองดูด้วยความตื่นตะลึง

“ทำไมถึงมีสัญญาณอินเทอร์เน็ตได้” และที่สำคัญ แต่ละคลิปที่ปรากฏนั้นก็เป็นคลิปที่เกิดขึ้นในยุคที่เธอจากมา และสาบานได้เลยว่าบางคลิปเธอก็เคยดูมาแล้วในชีวิตก่อน!

พิริยาลองสุ่มเปิดคลิปวิดีโอขึ้นมาหนึ่งคลิปเพื่อพิสูจน์ว่าสัญญาณอินเทอร์เน็ตใช้ได้จริงไหม และผลที่ได้คือคลิปวิดีโอนั้นสามารถเปิดแสดงได้อย่างลื่นไหล ชนิดที่ 10G ยังอาย หญิงสาวจุ๊ปากด้วยความทึ่ง

“แล้วแชทได้ไหม?” ไม่พูดเปล่า เธอยังได้ลองกดดูข้อความแสดงความคิดเห็นในคลิป สุดท้ายก็ผิดหวัง เธอไม่สามารถดูข้อความหรือพิมพ์บทสนทนาใด ๆ ได้เลย

เมื่อลองกดออกไปที่หน้าจอเพื่อหาแอปพลิเคชันตัว f สีน้ำเงิน ตัว L สีเขียว และรูปนกสีฟ้า ผลคือไม่มีแอปพลิเคชันเหล่านี้ปรากฏให้เห็น แม้แต่ที่สำหรับดาวน์โหลดก็ไม่มีอยู่ในแท็บเล็ต แท็บเล็ตเครื่องนี้ใช้สำหรับดูได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น!

แล้วถ้านำเจ้าเครื่องนี้ออกไปยังโลกภายนอกล่ะ? ในใจก็อยากทดลองเสียเดี๋ยวนั้น แต่เมื่อนึกถึงบรรยากาศบ้านผีสิงแล้ว เธอจึงเปลี่ยนใจหยิบแท็บเล็ตไปนอนดูคลิปเพื่อรำลึกถึงความหลังในชีวิตก่อนของเธอแทน