LOGINพลอย กราฟิกดีไซเนอร์สาวสุดมั่น และ ฝน ช่างภาพสาวมาดเซอร์ผู้เงียบขรึม คือเพื่อนสนิทที่เติบโตและใช้ชีวิตร่วมกันในคอนโดเล็กๆ กลางกรุงเทพฯ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับปัญหารุมเร้าทางการเงินที่ใกล้จะถึงทางตัน พลอยจึงได้เสนอทางออกที่แสนจะบ้าบิ่นและอันตราย นั่นคือการสร้างแอคเคาท์ลับในชื่อ "Secret Petals" เพื่อสร้างสรรค์ผลงานภาพถ่ายแนวศิลปะอิโรติกที่ไม่เปิดเผยใบหน้า โดยมีพลอยเป็นนางแบบและฝนเป็นช่างภาพ
View Moreการได้เห็นเรื่องราวที่เป็นส่วนตัวที่สุดของตัวเองถูกนำเสนอออกมาได้อย่างงดงามและให้เกียรติขนาดนี้... มันคือการได้รับการยอมรับที่สมบูรณ์แบบที่สุด... พลอยร้องไห้ออกมาอย่างเงียบๆ... และฝนก็ได้ดึงเธอเข้าไปกอดไว้แน่น... มันคือการเดินทางที่ยาวไกล... และในที่สุด... พวกเธอก็ได้เดินทางมาถึงจุดหมายปลายทางแล้ว
กระบวนการสร้างสรรค์ครั้งสุดท้ายสำหรับโปรเจกต์ "กล้องที่ถูกทอดทิ้ง" ไม่ได้เกิดขึ้นในห้องมืดที่อบอวลไปด้วยกลิ่นสารเคมี... และก็ไม่ได้เกิดขึ้นภายใต้แสงแดดที่นุ่มนวลในสตูดิโอ... แต่กลับเกิดขึ้นบนหน้ากระดาษที่ว่างเปล่าของไฟล์เอกสาร... ในรูปแบบของ "บทสัมภาษณ์ถาม-ตอบ" สำหรับหนังสือภาพถ่ายของพวกเธอ มันคือก
จึงอยากจะขอเสนอให้มีการจัดพิมพ์หนังสือภาพถ่าย (Photobook) จากคอลเลคชั่นดังกล่าว เพื่อที่จะได้นำเรื่องราวและความงดงามนี้ไปสู่สายตาของผู้ชมในวงกว้างยิ่งขึ้น ทั้งในและต่างประเทศ... ข้อเสนอนั้นคือบันไดอีกขั้นหนึ่งที่พวกเธอไม่เคยคาดฝันว่าจะได้ก้าวขึ้นไป... นิทรรศการนั้นเป็นเพียงแค่เรื่องชั่วคราว... แต่ห
สตูดิโอแห่งใหม่ของพวกเธอได้กลายเป็นมากกว่าแค่สถานที่ทำงาน... มันได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต... เป็นพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ที่ความรักและศิลปะของพวกเธอได้เติบโตและหายใจไปด้วยกันอย่างอิสระ และในบรรดาพื้นที่ทั้งหมดที่พวกเธอได้ร่วมกันสร้างขึ้นมานั้น... ก็ไม่มีที่ไหนที่จะมีความหมายและเป็นส่วนตัวสำหรับฝนได้มา
มิ้นท์พยักหน้าช้าๆ "ฉันคิดว่า... ฉันรู้นะ... แต่ฉันอยากจะได้ยินมันจากปากของพวกแกเองมากกว่า" แล้วเรื่องราวทั้งหมดก็ได้ถูกปลดปล่อยออกมา... พลอยกับฝน... โดยมีมือของอีกฝ่ายกุมอยู่ใต้โต๊ะเพื่อเป็นกำลังใจ... ได้ร่วมกันเล่าเรื่องราวการเดินทางทั้งหมดของพวกเธอให้เพื่อนสนิทคนนี้ฟัง... ตั้งแต่จุดเริ่มต้นของม
ความตื่นเต้นที่เคยพลุ่งพล่านอยู่ในร่างกายของพวกเธอตลอดค่ำคืนแห่งการเปิดตัวนิทรรศการนั้น ได้ค่อยๆ จางหายไปในระหว่างการเดินทางกลับคอนโดด้วยรถแท็กซี่ ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกที่เหนือจริงและความสุขที่เงียบสงบซึ่งเข้ามาแทนที่ พวกเธอนั่งเคียงข้างกันในความมืด จ้องมองแสงไฟของเมืองกรุงที่เคลื่อนผ่านไปนอกหน้าต่
แล้วมิ้นท์ก็คว้าแขนของพลอย... แล้วลากเธอเดินตรงไปยังโซนจัดแสดงผลงานของพวกเธอ... โดยที่ไม่รู้เลยว่าเธอกำลังลากหนึ่งในศิลปินเจ้าของผลงานไปด้วย... มันคือการเดินที่เชื่องช้าและทรมานที่สุดในชีวิตของฝน... เธอก้าวเดินตามหลังกลุ่มเพื่อนไปอย่างเงียบเชียบ... รู้สึกไม่ต่างอะไรกับนักโทษที่กำลังจะเดินไปยังลานปร
ค่ำคืนแห่งการเปิดตัวนิทรรศการมาถึงพร้อมกับสายลมเย็นๆ ของต้นฤดูหนาวและก้อนเมฆสีเทาที่ลอยตัวอยู่อย่างเกียจคร้านบนท้องฟ้าของกรุงเทพฯ บรรยากาศในคอนโดมิเนียมของพลอยกับฝนในเย็นวันนั้น... มันช่างเงียบสงัดและตึงเครียดเสียยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ที่ผ่านมา มันไม่ใช่ความตึงเครียดที่เกิดจากความโกรธหรือความไม่เข้าใจ..