Partager

3. พื้นที่ว่าง 2

last update Date de publication: 2025-08-19 11:27:59

เธอหันรีหันขวางเพื่อหาที่หลบที่ปลอดภัย ระหว่างนี้ก็ได้ใช้นิ้วสะกิดเกากลางฝ่ามือซ้ายที่บังเอิญคันยิบขึ้นมาอย่างกะทันหันไปด้วย

ทันใดนั้นเองก็รู้สึกถึงแรงดูดที่ดูดร่างกายเธอเคลื่อนที่ไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว หญิงสาวรีบหลับตาปี๋อย่างตกใจ หลังจากนั้นคล้ายกับมีแสงจ้ากำลังตกกระทบที่ผิวเปลือกตา พิริยาจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ

เธอยืนมองภาพเบื้องหน้าด้วยสีหน้าตกตะลึง

“พื้นที่!”

หญิงสาวเอ่ยออกมาอย่างตื่นเต้น ในที่สุดเธอก็มีพื้นที่ว่างเหมือนนางเอกนิยายคนอื่น ๆ!

โชคชะตายังคงไม่ใจร้ายกับเธอนัก! พิริยาน้ำตาไหลอย่างปลาบปลื้มพร้อมกับใช้มืออีกข้างตีลงโทษนิ้วกลางที่นิสัยไม่ดีไปด้วย

ภาพพื้นที่ที่อยู่เบื้องหน้าสร้างความตื่นตะลึงให้เธอเป็นอันมาก ลักษณะของมันคล้ายกับห้างค้าส่งแอคโคร่ที่มีสาขาอยู่ทั่วประเทศไม่มีผิด แต่พื้นที่พกพาของเธอใหญ่โตกว่าเยอะ เหมือนเอาห้างแอคโคร่มาเรียงต่อกันสิบห้าง!

หญิงสาวค่อย ๆ ไล่สายตาดูสิ่งของในพื้นที่ไปทีละแถว

โซนแรกเป็นโซนของแห้งและของใช้ซึ่งจัดเรียงอยู่บนชั้นอย่างเป็นระเบียบ มีทั้งขนม เครื่องปรุง เครื่องครัว เครื่องสำอาง สบู่ ผงซักฟอก อุปกรณ์ทำความสะอาด มีให้อย่างครบครันและครบทุกยี่ห้อ เมื่อประเมินด้วยสายตาแล้ว เธอคิดว่ามีอยู่เกินหลักพันชิ้นในแต่ละประเภท บางชนิดอาจถึงหลักหมื่น เรียกว่าถ้านำออกไปใช้แบบมีสติ สามารถมีใช้ไปจนถึงหลายสิบปีเลยทีเดียว

แค่ไล่เดินดูของแห้ง ของใช้ที่วางเรียงอยู่บนชั้น พิริยาก็รู้สึกเมื่อยขาจนแทบเดินไม่ไหว ทันใดนั้นเอง เธอก็เหลือบตาไปเห็นจักรยานแม่บ้านหนึ่งคันวางพิงอยู่ที่ผนังโกดัง

“อื้อฮือ...มีจักรยานไว้ให้ใช้งานด้วย!” เธอปรบมือเสียงดัง

หญิงสาวรีบปีนขึ้นไปนั่งบนอานจักรยาน และค่อย ๆ ยกเท้าปั่นจักรยานให้เคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างมีความสุข เธอสามารถปั่นจักรยานให้แล่นไปข้างหน้าได้แล้วในชาตินี้

ชาติก่อนไม่ใช่ว่าไม่เคยหัดปั่นจักรยาน เธอสามารถปั่นได้ดีทีเดียว แต่ในช่วงยี่สิบปีที่เอาแต่กินกับนอนจนน้ำหนักพุ่งไปเป็นเลขสามหลักเธอก็ไม่สามารถปั่นมันได้อีก ทันทีที่เธอยกก้นขึ้นไปนั่งบนอาน ยางทั้งสองล้อก็พร้อมใจกันแบนโดยไม่ได้นัดหมายขึ้นมาทันใด พิริยาและจักรยานจึงเป็นศัตรูกันมานับตั้งแต่วันนั้น

หลังจากสำรวจประเภทของแห้ง ของใช้ในบ้านจนครบแล้ว เธอก็ปั่นจักรยานสำรวจในโซนของสดต่อไปทันที ผักเขียว ๆ สด ๆ ผลไม้ทุกประเภท วางกองเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ

เนื้อสัตว์มีครบทุกประเภท แม้แต่เนื้อจากต่างประเทศก็มีกองเป็นพะเนินให้เธอเลือกหยิบไปใช้ แต่ที่สะดุดตาเธอมากที่สุดก็คือตู้แก้วใสขนาดใหญ่ที่ด้านในมีกุ้งแม่น้ำหลายพันตัวกำลังว่ายน้ำอยู่

เป็นกุ้งที่ยังมีชีวิต นี่หมายความว่าอย่างไร?

จะให้เธอเข้าใจว่าของที่อยู่ในพื้นที่ว่างนี้จะไม่มีวันหมดอายุและจะยังคงสดอยู่อย่างนี้ตลอดไป? หญิงสาวยังคงไม่มั่นใจในข้อสรุปของตัวเอง

เมื่อผ่านโซนเนื้อสัตว์ต่าง ๆ ไปก็จะเป็นโซนนม เนย และเครื่องดื่มต่าง ๆ เธอหยิบนมสดขึ้นมาดูด้วยความสนใจ และพลิกไปที่ใต้ขวดเพื่อดูวันผลิตและวันหมดอายุ ซึ่งเธอก็เห็นเพียงแค่ภาพสัญลักษณ์คล้ายเลขแปดแบบแนวนอน เธอรู้จักสัญลักษณ์แบบนี้เป็นอย่างดี มันเป็นสัญลักษณ์ infinity หรือการไม่มีที่สิ้นสุด

พิริยาเริ่มรู้สึกว่าเธอเข้าใจได้ถูกต้องแล้ว ของที่อยู่ในพื้นที่ว่างสามารถคงความสดและใหม่ได้ตลอดไปตราบเท่าที่เธอยังไม่ได้หยิบพวกมันออกไปใช้ แต่เพื่อให้แน่ใจมากขึ้นเธอจำต้องรอดูอีก 2-3 วัน โดยดูจากความสดและความแข็งแรงในการว่ายน้ำของกุ้งในตู้แก้ว

พ้นจากโซนของสด ก็จะเป็นโซนของใช้และของตกแต่งบ้าน มีหมดทั้งผ้าปูที่นอน ผ้าม่าน ตู้ เตียง โต๊ะ เฟอร์นิเจอร์หลากหลาย แม้แต่เครื่องใช้ไฟฟ้าก็มีอยู่ทุกประเภท พิริยามองอย่างฉงน ด้วยสภาพแวดล้อมในปัจจุบันไม่เอื้อในการใช้ประโยชน์พวกมันแม้แต่น้อย ที่หมู่บ้านนี้ยังไม่มีไฟฟ้าเข้าถึง และรูปลักษณ์เครื่องใช้ไฟฟ้าต่าง ๆ ก็ดูทันสมัยมากเกินไป เธอบุ้ยปากเล็กน้อยเมื่อคิดถึงความไร้ประโยชน์ของเจ้าพวกนี้

ถัดจากโซนของตกแต่งบ้านก็เป็นโซนเสื้อผ้า ทำเอาเธอแตกตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

“มันจะมากเกินไปไหม”

หากใส่แล้วทิ้งวันละชุด เธอว่าสองร้อยปีก็ใช้ได้ไม่หมด

เธอไล่ดูเสื้อผ้าแบบต่าง ๆ มีทั้งชุดวอร์ม ยีน เสื้อยืด กางเกงขายาว กางเกงขาสั้น เลกกิง เสื้อกันหนาว ผ้าพันคอ หมวก ถุงเท้า เสื้อชั้นใน กางเกงใน แม้แต่ผ้าเมตรเป็นม้วน ๆ ก็ยังมีกองสุมกันอย่างพะเนินเทินทึก แต่ละประเภทน่าจะมีไม่ต่ำกว่าหมื่นชิ้น ทำไมถึงใส่ให้มาเยอะขนาดนี้นะ พิริยาเดาะลิ้นมองอย่างกังขา

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • พุทธศักราช 2525 โปรดอ่อนโยนกับฉันหน่อย   ตอนพิเศษ – ความสุข 2

    “เหนื่อยรึยัง แวะนั่งพักที่ไร่องุ่นข้างหน้าก่อนไหม” แดนดินหันไปถามภรรยาอย่างเอาใจใส่ วันนี้เป็นวันที่สามแล้วที่ปิ่นแก้วฟื้นตัวจากไข้ เขาจึงค่อย ๆ พาเธอเดินออกกำลังกายให้ไกลขึ้นทีละน้อย และวันนี้หลังจากขับรถมาทิ้งไว้ที่ไร่แอปเปิลที่ตีนเขา เขาได้ค่อย ๆ จูงมือเธอเดินเรื่อยมาและตั้งใจจะเดินไปให้ถึงรีสอร์ตที่ตั้งอยู่ตรงเชิงเขาเลยทีเดียว“สบายมากค่ะ แก้วไม่ใช่คนบอบบางขนาดนั้นนะ”ตลอดทางที่เดินมาด้วยกัน แดนดินไม่ยอมปล่อยมือเธอแม้แต่น้อย ภาพของชายวัยห้าสิบกำลังจับมือภรรยาวัยสี่สิบห้าได้สร้างรอยยิ้มให้กับหนุ่มสาวที่เดินผ่านไปมา จนปิ่นแก้วอดรู้สึกขัดเขินไม่ได้“พี่ไม่อายเหรอไง อายุปูนนี้กันแล้วยังมาเดินจับมือกันอยู่อีก”“อายทำไม พี่จับมือเมียพี่เองใช่ใครอื่นเสียที่ไหน แล้วอายุปูนนี้อีก มันปูนไหนกัน ไม่เห็นเหรอว่าหน้าเรานี่ตึงเปรี๊ยะชนิดที่หนุ่ม ๆ สาว ๆ ยังอายเลยนะ” อันนี้แดนดินไม่ได้เข้าข้างตัวเอง เพราะความที่อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ดินดีน้ำดี ประกอบกับสุขภาพร่างกายและจิตใจที่ดี ทำให้เขาและปิ่นแก้วมีใบหน้าที่อ่อนกว่าวัยไปนับสิบปีปิ่นแก้วยิ้มกว้

  • พุทธศักราช 2525 โปรดอ่อนโยนกับฉันหน่อย   ตอนพิเศษ – ความสุข 1

    หลังจากนอนจับไข้ไม่ได้สติมาสามวัน วันนี้ปิ่นแก้วจึงได้ตื่นขึ้นมาด้วยสภาพร่างกายที่ใกล้เคียงกับปกติในที่สุด เธอเหลียวมองไปรอบ ๆ ห้องนอนอันสว่างไสวและอบอุ่นในเรือนไม้ที่เคยหลังเล็กและมอซอมาก่อน ห้องนอนของเธอและสามีห้องนี้เป็นห้องที่สว่างที่สุดในบ้าน เป็นห้องที่สามีที่รักของเธอใส่ใจและออกแบบตามความชอบของเธอทั้งสิ้นไม่ว่าเมื่อไหร่ ไม่ว่าจะผ่านมาแล้วกี่ปี สามีของเธอคนนี้หากจะคิดจะทำอะไร มักจะยึดเอาความชอบของเธอเป็นที่ตั้งเสมอ ปิ่นแก้วเผยรอยยิ้มพร้อมแววตาที่เจือแววหวานอย่างไม่มีที่สิ้นสุดเมื่อนึกถึงผู้ชายของเธอ“แค็ก แค็ก”ทันทีที่สิ้นเสียงไอของเธอ ประตูห้องนอนก็ค่อย ๆ แง้มออกมาอย่างช้า ๆ พร้อมกับศีรษะหลากหลายขนาดที่โผล่สลอนมาให้เห็นตั้งแต่ขอบบนยันขอบล่างของประตู เป็นศีรษะของตัวเลขทั้งห้าที่เธอรักอย่างที่สุด“แม่ตื่นแล้ว” ปิ่นตะวัน ลูกสาวคนโตวัยสิบเก้าปีเอ่ยเรียกแม่ด้วยน้ำเสียงดีใจ“แม่นอนไปยาวตั้งสามวันเลยนะ หิวไหมคะ สองทำขนมสูตรใหม่ที่แม่ให้ไว้สำเร็จแล้ว เดี๋ยวหนูไปตัดมาให้นะคะ” สาวน้อยปิ่นจันทร์วัยสิบห้าปีพูดกับแม่เสร็จแล้วก็

  • พุทธศักราช 2525 โปรดอ่อนโยนกับฉันหน่อย   ตอนพิเศษ – รักษิต 2

    “พี่วินเป็นอะไรถึงเที่ยวยุส่งหนึ่งไปให้พี่อาร์ตแบบนี้” ปิ่นตะวันเอ่ยขึ้นอย่างหงุดหงิดรักษิตหน้าเจื่อนลงขณะที่ภายในใจเขาหงุดหงิดไม่ต่างจากเธอ “อาร์ตสนใจหนึ่งมานาน ฐานะก็ดีเหมาะสมกับหนึ่ง เป็นถึงลูกผู้ว่าเชียวนะ”“อ้อ..ถ้าหนึ่งจะคบกับใครก็ต้องดูฐานะความเหมาะสมเป็นหลักเหรอคะ” สีหน้าและแววตาของหญิงสาวแสดงถึงความน้อยใจสุดขีดยามเมื่อมองตรงไปยังรักษิต“ถ้าพี่มองเขาว่าดีทุกอย่างพี่ก็ไปคบกับเขาเองสิ ไม่ต้องเตะหนึ่งส่งไปแบบนี้ หนึ่งไม่ชอบ” เธอสะบัดหน้าและวิ่งหนีไปทันที ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้พูดหรือแก้ตัวอะไรแม้แต่น้อย-----“หนึ่ง เป็นอะไรรึเปล่าลูก ให้สองมาตามไปกินข้าวก็ไม่ยอมไป ไม่สบายตรงไหน” ปิ่นแก้วเข้ามายังห้องนอนของลูก เมื่อเห็นเธอนั่งหน้าบึ้งอยู่บนเตียง คนเป็นแม่ก็อดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้ น้อยครั้งนักที่สาวน้อยที่มีนิสัยผู้ใหญ่เกินตัวจะแสดงอาการโมโหแบบนี้ออกมา“โมโหคนน่ะค่ะ เห็นหนึ่งเป็นของเล่น คิดจะจับโยนหนึ่งให้ใครก็ได้ทั้งนั้น” ในอารมณ์โมโหมีความน้อยใจแฝงอยู่อย่างเห็นได้ชัด

  • พุทธศักราช 2525 โปรดอ่อนโยนกับฉันหน่อย   ตอนพิเศษ – รักษิต 1

    “วินไม่ใช่ลูกโดยสายเลือดของพ่อและแม่”รักษิตวัยสิบแปดปี ที่เพิ่งผ่านพ้นวันเกิดตัวเองไปได้หนึ่งวันถึงกับตัวแข็งทื่อและมองไปที่พ่อกับแม่ของเขาอย่างตกตะลึง“ทำไมพ่อกับแม่ถึงบอกเรื่องนี้ให้ผมรู้” น้ำตาของเขาเอ่อคลออย่างห้ามสัญชาตญาณของร่างกายไม่อยู่“เพราะพ่อกับแม่กลัวว่าในอนาคตลูกอาจไปรับรู้เรื่องนี้จากปากคนอื่นและเข้าใจอะไรผิด ๆ ไป พวกเราจึงตัดสินใจบอกลูกจากปากของเราด้วยข้อมูลที่เป็นความจริงที่สุด”แพงน้ำตาคลอเบ้าไม่น้อยไปกว่าลูก “แม่ขอให้ลูกรับรู้เอาไว้อย่างว่า ถึงลูกจะไม่ใช่สายเลือดเดียวของเรา แต่ลูกคือจิตวิญญาณของพ่อกับแม่ พ่อกับแม่รักลูกมากที่สุดนะ”รักษิตนิ่งเงียบไปหลังจากนั้น “พ่อครับ แม่ครับ ถ้าผมจะถามอะไรที่มากกว่านี้ พ่อกับแม่จะบอกผมตามความจริงไหม”“แน่นอนสิลูก” สุวิทย์ยืนยันหนักแน่น “ในเมื่อพวกเราตัดสินใจบอกลูกในเรื่องนี้แล้ว เรื่องอื่น ๆ ที่วินอยากรู้ พ่อกับแม่จะเล่าให้ฟังอย่างไม่ปิดบังใด ๆ อีก”“ลูกอยากถามอะไรพ่อกับแม่ก็ถามมาได้เลย”คนเป็นลูกส่ายหน้า “ตอนนี้ผมอยากอยู่คนเดียวครับ”รักษิตนั่งอยู่

  • พุทธศักราช 2525 โปรดอ่อนโยนกับฉันหน่อย   ตอนพิเศษ – นิชา 2

    ตอนพบพ่อครั้งแรกเธอแสดงอาการต่อต้านเขาอย่างรุนแรงเพราะโกรธแทนแม่ แต่ก็เป็นแม่อีกนั่นแหละที่มาพูดให้เธอเข้าใจ ให้เธอแยกแยะ เพราะอย่างไรเสียเขาก็คือพ่อของเธอ แม้เขาจะบกพร่องในหน้าที่สามี แต่ก็ยังนับว่าไม่บกพร่องในหน้าที่พ่อ เห็นได้จากที่เขามอบเงินให้แม่มาเลี้ยงดูเธอและตั้งตัว จะว่าไปที่แม่ตั้งตัวขึ้นมาได้ก็เพราะเงินที่เขามอบให้ในครั้งนั้นหลังจากนั้นเธอจึงค่อย ๆ ยอมรับท่านทีละน้อย ยอมให้ท่านรับเธอไปอยู่ที่บ้านเดือนละสองถึงสามวันแล้วแต่โอกาส ซึ่งแม่เองก็ยอมปล่อยให้เธอไปทำความรู้จักกับญาติข้างพ่อแต่โดยดีในที่สุดก็สืบความมาได้ว่าที่พ่อมาหาเธอและแม่นั้นก็เพราะพ่อเลิกกับภรรยาคนนั้นแล้ว เป็นการจากกันด้วยดีเหมือนคราวที่เลิกกับแม่ สาเหตุการเลิกคือพ่อป่วยหนักมาก่อนหน้านี้จนไม่สามารถมีลูกได้อีก เขาและภรรยาจึงตัดสินใจแยกทางกันเพื่อให้ฝ่ายหญิงไปมีอนาคตที่ดีกว่าเมื่อเกิดเหตุเช่นนี้ ทางครอบครัวของพ่อจึงอยากได้เธอกลับไปในฐานะทายาทเพียงคนเดียวของครอบครัว ส่วนแม่ของเธอนั้นจะกลับไปหรือไม่ก็แล้วแต่แต่น่าเสียดายที่แม่นารีไม่ใช่นารีคนเดิมที่ต้องพึ่งครอบครัวเ

  • พุทธศักราช 2525 โปรดอ่อนโยนกับฉันหน่อย   ตอนพิเศษ – นิชา 1

    “นิ่ม เอาหูฉลามไปส่งให้น้าแก้วที” “ได้ค่ะ รอแป๊บ ขอล้างมือก่อน”เสียงใสตะโกนมาจากหลังร้านขายอาหารแห้งชื่อดังของตลาดริมชล และรอไม่นานนักก็มีเสียงวิ่งตึง ๆ มาจากหลังร้านอย่างรวดเร็วบ่งบอกถึงบุคลิกที่ร่าเริงและกระตือรือร้นของเจ้าตัว“ใจเย็น ๆ ลูก วิ่งจนร้านถล่มแบบนี้เงินทองปลิวหายหมด”นิชายิ้มเผล่ แม้จะถูกบ่นแต่เธอไม่กลัวแม้แต่น้อยเพราะรู้ว่าแม่บ่นไปอย่างนั้นเอง ตลอดเกือบสิบเจ็ดปีที่ผ่านมาหญิงสาวรู้ดีว่าแม่รักเธอมากแค่ไหน“อย่าลืมบอกน้าแก้วด้วยนะว่ากระเพาะปลาที่สั่งไว้ยังไม่ได้ รอของเข้าวันศุกร์นี้แม่จะเอาไปให้อีกที”เสียงแม่ยังคงไล่ตามหลังระหว่างเธอกำลังวิ่งจี๋ออกจากร้าน หญิงสาวทำเพียงแค่หัวเราะเสียงใสตอบกลับไป ระหว่างทางที่เอาของไปส่ง เธอก็ส่งเสียงทักทายบรรดาญาติมิตรในตลาดไปทั่ว เพราะเห็นหน้าและผูกพันกันมานานนับสิบปีนับตั้งแต่จำความได้นิชาก็วิ่งเล่นกินนอนอยู่ในตลาดที่สะอาดสะอ้านแห่งนี้แล้ว ไม่ว่าซอกไหนมุมไหนของตลาดเธอรู้จักหมด เธอสามารถเรียกที่แห่งนี้ว่าบ้านได้อย่างสบายร้านของแม่เป็นร้านค้าอาหารแห้งนำเข้าที่ใ

  • พุทธศักราช 2525 โปรดอ่อนโยนกับฉันหน่อย   99. ปิดกิจการ

    “ก็ไปพูดไม่ไว้หน้าเขาแบบนั้น ใครเขาจะไปทนไหว มานี่ฉันช่วยเอง” นิสารัตน์นั่งลงยอง ๆ อยู่ด้านข้างและคว้ากรรไกรมาช่วยตัด ขณะที่จินตนาลูกคู่ของเธอก็มานั่งช่วยพับกระดาษเป็นรูปดอกไม้ให้ด้วย“ขอบใจนะ” ปิ่นแก้วหันไปยิ้มให้“ไม่เป็นไร งานจะได้เสร็จไว ๆ”นิสารัตน์เงยหน

  • พุทธศักราช 2525 โปรดอ่อนโยนกับฉันหน่อย   93. วางเพลิง

    ส่วนโครงการเรื่องสร้างโรงค้าส่งผลไม้และโรงงานแปรรูปนั้นเขาก็ตั้งใจจะทำเช่นกัน ตอนนี้ที่ดินในตัวอำเภอก็ได้ซื้อและเตรียมพื้นที่ไว้พร้อมแล้ว เหลือแค่แบบแปลน หากออกมาเรียบร้อยแล้วก็จะค่อย ๆ ทยอยก่อสร้าง คาดว่ากว่าจะเปิดดำเนินการได้ก็พอดีที่ปิ่นแก้วเรียนจบเหตุที่ไม่เร่งสร้างให

  • พุทธศักราช 2525 โปรดอ่อนโยนกับฉันหน่อย   92. รักตัวเองให้มาก

    เช้าวันรุ่งขึ้น ปิ่นแก้วและอรรณพมาหาอาจารย์ผู้สอนที่คณะแต่เช้าเพื่อให้ลงชื่อในจดหมายขอสัมภาษณ์ สร้างความตกอกตกใจให้กับอาจารย์เป็นอย่างมากที่สองคนนี้ทำงานเร็วแบบเหลือเชื่อ ไม่เพียงเท่านั้น ยังสามารถขอสัมภาษณ์พิทักษ์นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงได้อีก เมื่อได้รับจดหมายเรียบร้อยแล้ว ท

  • พุทธศักราช 2525 โปรดอ่อนโยนกับฉันหน่อย   90. เปิดเทอม

    แดนดินตามดูแลปิ่นแก้วอีกสี่วันเต็ม ๆ ทั้งช่วยเธอหัดขี่มอเตอร์ไซค์ไปยังสถานที่ต่าง ๆ ในมหาวิทยาลัยจนคล่องตัว พาเธอไปรู้จักกับสถานที่กินและสถานที่ซื้อสินค้าทั้งภายในและภายนอกมหาวิทยาลัย รวมถึงพาไปแนะนำกับบรรดาเพื่อนของเขาที่ยังคงอยู่ในจังหวัด m เผื่ออนาคตปิ่นแก้วต้องการความ

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status