พุทธศักราช 2525 โปรดอ่อนโยนกับฉันหน่อย

พุทธศักราช 2525 โปรดอ่อนโยนกับฉันหน่อย

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-12-21
โดย:  ฉันรักจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel12goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
136บท
1.8Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

"พื้นที่!" ในที่สุดเธอก็มีพื้นที่ว่างติดตัวมาเหมือนกับนางเอกนิยายย้อนอดีตหลาย ๆ คนแล้ว! พื้นที่ว่างของเธอคล้ายกับห้างแอคโคร่ที่มีสาขาอยู่ทั่วประเทศไม่มีผิด! ......... เมื่อหญิงวัยเลขสี่ได้ย้อนเวลากลับมาอยู่ในร่างของปิ่นแก้ว สาวน้อยที่มีชีวิตยอดเยี่ยมชนิดที่ต้องชูนิ้วกลางขึ้นฟ้า เอาล่ะ!! ในเมื่อชะตาเล่นตลกแบบนี้ เธอก็จะขอเป็นนางสาวปิ่นแก้วในแบบของตัวเองดูสักตั้ง ----- ++นิยายชายหญิง ++แนวย้อนอดีต ++แนวบรรยาย slice of life อ่านสบาย ๆ ไม่มีดราม่า ไม่มีมือที่สามให้ปวดใจ ++ไม่มี NC

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

1. ย้อนเวลา

“Darryl, buang air cuci kaki kita.”

Tiga wanita duduk di sofa, dan baru saja kaki mereka direndam dan dibersihkan. Dari kejauhan, ketiga wanita cantik ini memancarkan aura yang menggoda dan berkelas. Masing-masing memiliki pesona unik tersendiri. Ketiga wanita ini salah satunya adalah istri Darryl dan dua sahabatnya.

Atas perintah istrinya, Darryl membuang baskom yang berisikan air kotor dengan patuh. Dia tidak berani mengucapkan satu kata mengeluh. Bagaimanapun juga, dia adalah seorang suami yang bekerja di rumah. Bahkan setelah tiga tahun menikah, dia tidak memiliki tempat di dalam keluarga. Istri dan ibu mertuanya akan mencaci-makinya untuk kesalahan sekecil apa pun. Bahkan seekor anjing kampung akan memiliki kedudukan yang lebih tinggi dalam keluarga itu dibandingkan dengan dirinya.

Darryl dan Lily Lyndon telah menjadi suami-istri selama tiga tahun, tetapi pernikahan mereka hanya tercatat di negara, dan mereka belum merasakan hubungan suami istri dalam pernikahan, bahkan untuk merasakan sentuhan tangan istrinya. Setiap malam Darryl tidur di lantai karena Lily sangat membencinya.

Mencuci, memasak, membersihkan kamar, dan pekerjaan rumah tangga lainnya adalah tugas Darryl. Suatu kali dia secara tidak sengaja memecahkan mangkuk saat memasak dan dia dimarahi oleh Lily selama setengah jam.

Suatu malam, ketika Darryl pergi ke kamar mandi dan tanpa sengaja membangunkan Lily, Lily menampar wajah Darryl dengan keras tanpa ragu-ragu.

Itulah pertama kali dalam hidupnya Darryl ditampar. Sejak kecil hingga dewasa orang tuanya bahkan tidak pernah memukulnya! Dia marah, namun dia harus meredam amarahnya. Yang bisa dia lakukan hanyalah meminta maaf sebesar-besarnya kepada Lily. Pada akhirnya dia dihukum dengan berlutut sepanjang malam.

Sudah tiga tahun pernikahannya, dan Darryl sudah terbiasa dengan gaya hidup ini. Siapa lagi yang harus disalahkan, selain dirinya sendiri karena menjadi suami pengangguran? Lebih buruk lagi, setelah menjalani hari demi hari bersama Lily selama tiga tahun, Darryl tanpa sadar telah jatuh cinta padanya, meskipun dia tahu betul bahwa Lily membencinya dan memperlakukannya seperti sampah.

Darryl adalah putra tertua kedua dari klan Darby yang dikenal sebagai klan terbesar di wilayah Jiangnan. Tiga tahun lalu dia telah menggunakan 8 juta dolar secara tunai untuk membeli 8% saham di sebuah perusahaan bernama Southeast Petroleum.

Anggota keluarga besar dari klan Darby marah kepada Darryl. Beberapa menyebut dia gila, dan beberapa bahkan menuduhnya memiliki niat buruk karena ingin merampas kekayaan keluarga untuk dirinya sendiri. Tetapi pada akhirnya klan Darby setuju.

“Lily, kamu pasti telah melatih suamimu dengan baik,” kata Jade, salah satu sahabat Lily.

Lily tertawa kecil. “Apakah kamu berbicara tentang Darryl? Melihat dia saja sudah membuatku jijik. Wanita lain menikah dengan keluarga kaya. Sementara itu, aku yang sial terjebak dengan sampah seperti dia. Lihatlah betapa buruknya dia. Hanya dalam sekilas pandang saja sudah cukup untuk memberitahumu bahwa dia adalah seorang petani dari pedesaan. Akan sangat memalukan untuk membawanya ke pertemuan tahunan klan Lyndon besok.”

Jade mau tidak mau melirik Darryl. Memang benar bahwa semua pakaian yang dia miliki hanyalah barang-barang murahan, dan terlihat sangat buruk. Jade pun tertawa. “Baiklah, Lily, cukup bicara tentang dia. Sekarang aku akan bicara serius. Aku dengar bahwa ada beberapa masalah dengan perusahaanmu akhir-akhir ini?”

Lily mengangguk dengan serius. “Bulan lalu kami kehilangan beberapa juta dolar saat mencoba memulai bisnis fashion. Sekarang perusahaan kami kekurangan dana, dan sangat membutuhkan dana sebesar 5 juta dolar. Kami harus menemukan investor dalam waktu seminggu untuk membiayai perusahaan."

" Lily, siapa yang bersedia membayar 5 juta dolar dalam seminggu untuk perusahaanmu?” Jade mendesah.

Lily tidak menjawab. Sebaliknya, dia memperhatikan Darryl yang telah menyelesaikan tugasnya, dan sedang menguping pembicaraan mereka. Dia menatap tajam padanya dan berkata dengan dingin, "Darryl, sedang apa kamu berada di sini? Pergilah dan cuci pakaianku."

“Cuci celana jeansku juga yang ada di dalam bagasi,” timpal Jade.

Darryl tidak berani mengeluh dan mulai memasukkan pakaian mereka ke dalam mesin cuci bersama pakaiannya sendiri. Besok adalah reuni sekolahnya, dan setidaknya dia harus berusaha untuk terlihat rapi. Ketika dia memikirkan tentang reuni, pikirannya terganggu oleh suara dering ponselnya. Dia memeriksa ponselnya dan melihat, dia telah mendapatkan pesan teks dari nomor yang diakhiri dengan enam angka delapan. Alisnya berkerut saat melihat nomor itu, 'Bukankah ini nomor klan Darby?' pikirnya.

Darryl membuka pesan itu dengan penasaran dan terkejut saat membacanya.

‘Hallo, Tuan Muda Kedua kami, tolong bantu klan kami. Klan Darby sangat membutuhkan dana, dan kami sangat membutuhkan dukungan finansial dari Tuan Muda.'

'Tidak masuk akal!'  Darryl mengerutkan alisnya dan berpikir sendiri. 'Tiga tahun yang lalu, aku diusir oleh klan, sekarang aku tidak memiliki apa-apa dan hanya memiliki uang 20 dolar di sakuku, kini mereka menginginkan dukungan finansial dariku? Apa gunanya diriku bagi mereka?'

Pikiran Darryl sekali lagi terganggu oleh suara dering ponselnya. Ini adalah pesan lain.

'Tuan Muda, tolong. Saya memohon pada Anda untuk membantu klan. Saham yang Anda beli tiga tahun lalu telah menghasilkan keuntungan yang besar. Tolong ... kami akan hancur tanpa dukungan Anda ... '

'Apa!?'

Darryl terkejut dengan pesan itu. Dia segera mengeluarkan kartu hitam Bank Amethyst dengan cepat, yang tidak pernah diketahui sebelumnya. Kartu tersebut sudah tidak digunakan selama tiga tahun. Kartu itu adalah simbol status orang kaya, karena setiap kartu memiliki perwakilan layanan konsumen khusus. Dia buru-buru menghubungi layanan konsumen bank.

“Hallo, Mr. Darby. Ada yang dapat kami bantu hari ini?" jawab suara karyawati bank itu.

"Cepat! Beri tahu jumlah saldo rekening saya."

“Dengan senang hati, master, mohon tunggu sebentar,” jawabnya. Dalam beberapa detik, karyawati itu berbicara lagi. "Mr. Darby, total saldo rekening Anda berjumlah besar di atas batas pemeriksaan kami. Jika Anda bisa datang ke bank kami untuk bertemu dengan bagian VIP Bank Amethyst, dengan menunjukkan verifikasi identitas yang sesuai, kami akan dengan senang hati membantu Anda.”

Sebelum karyawati itu menyelesaikan kalimatnya, Darryl sudah menutup telepon.

'Total saldo rekening memiliki jumlah yang besar ?!' Darryl tertawa sambil menghibur pikirannya. Siapa yang menyangka bahwa investasi tiga tahun lalu itu, yang membuat dirinya terusir, akan menimbulkan kejutan yang menyenangkan tiga tahun kemudian!  Lalu, ada misteri tambahan, karena ia tidak mengetahui jumlah pasti uang yang telah memicu kegembiraannya.

"Lily, lihat dan dengar, Darryl memeriksa saldo rekeningnya di telepon," Jade tertawa tak terkendali.

Lily juga tertawa. “Aku memberinya tunjangan 200 dolar setiap hari. Aku kira dia menabung cukup banyak selama tiga tahun terakhir."

"Oh Lily, perlakukan saja seolah-olah kau sedang memelihara anjing," kata Jade, mengajak Lily dan satu sahabatnya itu untuk tertawa serempak.

Darryl berlari ke istrinya dalam kegembiraan dan berkata, "Perusahaanmu kekurangan 5 juta dolar, bukan? Bagaimana kalau... bagaimana kalau, aku menemukan cara untuk menyelesaikan masalah itu?”

Jade tertawa terbahak-bahak tanpa akhir. Dia hanya menatap Darryl dan berkata, "Darryl, bisakah kamu memahami nilai 5 juta dolar? Lily saja memberimu 200 dolar setiap hari. Jika kamu dapat membayar 5 juta dolar, mungkin aku akan memanggilmu ayah.”

"Oh, benarkah?" kata Darryl dengan senyum licik. "Kalau begitu lebih baik kamu mengingat apa yang kamu katakan."

Lily tidak tahan lagi dengannya. Darryl pasti sudah gila. Pria itu berdiri di antara mereka, dan tampak seperti petani yang mengganggu Lily. Dia lalu dengan tidak sabar melambaikan tangannya. “Pergilah, berhentilah merusak pemandangan di sekitar kita.”

"Oh," Darryl bereaksi dan pergi tanpa mengucapkan sepatah kata pun.

Darryl tidak bisa tidur malam itu karena terlalu senang. Dia tidak berani percaya bahwa kabar baik seperti ini akan muncul begitu saja. Dia bertekad untuk pergi ke bank secara langsung dan memeriksa saldonya sendiri.

Darryl mondar-mandir sampai subuh sebelum nyaris tertidur. Namun, di tengah tidurnya yang nyenyak terdengar suara ibu mertuanya berteriak dari ruang tamu.

“Darryl, bangun dan antar putriku untuk bekerja.”

Darryl mendengar Ibu Mertuanya Samantha memanggilnya, dalam tidurnya. Dia berasumsi bahwa itu hanya mimpi dan dia pun membalikkan tubuhnya dan melanjutkan tidurnya. Kemudian, pintu kamar terbuka dan Samantha datang menendang dengan tidak sabar.

“Apakah kamu tuli atau bodoh?  Apa kamu juga tidak mendengar aku memanggilmu untuk mengantar Lily bekerja?” kata Samantha dengan sinis.

Darryl harus mengakui Ibu Mertuanya Samantha tampak cantik. Dia memang sangat menjaga tubuhnya untuk mempertahankan penampilannya.

Darryl masih mengantuk dan segera bangun dari tempat tidurnya dan menatap Samantha dengan ekspresi tercengang di wajahnya. 'Selama tiga tahun menikah, tidak pernah aku berpacaran dengan Lily, karena dia menganggapku memalukan, dan sekarang tiba-tiba dia ingin aku mengantarnya bekerja?!' Darryl berpikir sendiri.

Tepat ketika ia berpikir demikian, Lily sendiri masuk ke dalam kamar dengan mengenakan pakaian kerjanya. Dia menginjak kaki Darryl dengan terburu-buru. “Apakah kamu tuli? Cepatlah!, atau kamu tidak mau mengantarkan aku”

"Aku bersedia! Aku bersedia!"  Darryl berkata dengan menganggukkan kepalanya tanpa henti. Dia buru-buru ganti pakaian, kendarai sepeda motor listriknya, dan mengantar Lily ke kantornya.

Lily kebingungan karena kekurangan dana perusahaan, dan kebutuhan mendesak akan investasi yang bernilai 5 juta dolar. Namun, dia tidak dapat menemukan investor, dan sekarang perusahaannya bangkrut. Rapat darurat pemegang saham dipanggil untuk menangani masalah ini. Sebagai manajer umum perusahaan, dia wajib menghadiri rapat tersebut. Pagi hari itu Lily baru sadar, bahwa dia telah meminjamkan mobilnya pada Jade. Dia pun tidak punya pilihan selain meminta Darryl untuk mengantarnya bekerja.

 
แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
136
1. ย้อนเวลา
“แก้วเอ๊ย ทำไมถึงคิดสั้นแบบนี้” เสียงผู้หญิงวัยกลางคนเอ่ยขึ้นอย่างมาอย่างเวทนา“ยังอายุน้อยอยู่แท้ ๆ” เสียงชายวัยกลางคนกล่าวเสริมขึ้นมา“เฮ้อ...ไม่รู้บ้านนี้มีอาถรรพณ์อะไร มีงานขาวดำไม่หยุดหย่อน แล้วใครจะเป็นเจ้าภาพงานศพล่ะทีนี้ แก้วก็ไม่เหลือญาติพี่น้องที่ไหนแล้ว”“แม่เดือน ฉันว่าเรามารับเป็นเจ้าภาพเพื่อทำบุญให้แก้วเป็นครั้งสุดท้ายกันเถอะ ค่างานศพคงไม่กี่บาทหรอก”“ก็ดีเหมือนกันนะพี่ ทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้แก้วมัน ชาติหน้าจะได้ไม่ต้องเจอแต่ความทุกข์แบบนี้” วงเดือนเห็นด้วยกับสามี“เฮือก!”เสียงสูดหายใจเข้าลึกของหญิงสาวที่ตอนแรกนอนหมดลมหายใจไปแล้ว ทำเอาวงเดือน คำปัน และชายหนุ่มร่างสูงวัยยี่สิบเอ็ดปี รวมไปถึงชาวบ้านอีกสองสามคนที่นั่งดูเหตุการณ์อยู่ต่างอยู่สะดุ้งโหยงไปตาม ๆกัน วงเดือนถึงกับตัวสั่นและขยับตัวเข้าไปชิดสามีและลูกชายด้วยความตกใจ“ก..ก..แก้ว!” วงเดือนเอ่ยเรียกหญิงสาวปากคอสั่นหลังจากสูดหายใจเข้าไปอีกเฮือกใหญ่ พิริยาจึงค่อย ๆ ฝืนลืมตาขึ้น ภาพที่ตกกระทบสายตาภาพแรกคือหลังคาใบจากและขื่อไม้สีน้ำตาลที่ดูเก่าและทรุดโทรม ตรงขื่อมีผ้าฝ้ายเส้นหนาสีหมองผูกเป็นรูปบ่วงเอาไว้นี่เธออยู่ที่ไหนก
อ่านเพิ่มเติม
2. พื้นที่ว่าง 1
พิริยาเป่าปากอย่างไม่สบอารมณ์ โจทย์ชีวิตของเจ้าของร่างเดิมถือว่ายากมาก ถ้าเปรียบเป็นระดับการศึกษา ถือเป็นระดับโพสต์ดอกเตอร์ได้เลย“น่าผิดหวังอย่างแรง มันเกินไปแล้วจริง ๆ” พิริยาเงยหน้าขึ้นพูดพร้อมกับชูนิ้วกลางขึ้นไปบนฟ้า‘อะแฮ่ม!!’หญิงสาวสะดุ้งโหยง กลอกตาเลิ่กลั่กก่อนจะค่อย ๆ หุบนิ้วกลางลง แล้วนำมือข้างนั้นไปเกาที่ศีรษะและหัวเราะเบา ๆ ให้คนที่กำลังเดินขึ้นบันไดมาเพื่อแก้เขิน“แก้ว เป็นอะไรรึเปล่า”ทำไมถึงยืนชูนิ้วกลางขึ้นไปบนฟ้าแบบนั้น แดนดินมองท่าทางประหลาดของหญิงสาวที่อยู่เบื้องหน้าด้วยความแปลกใจ“ไอ้ท่านั้นหมายถึงอะไร” และอดไม่ได้ที่จะถามพิริยายิ้มเจื่อน “อ่า..ออกกำลังกายยืดเส้นยืดสายน่ะพี่” จะบอกความหมายของมันได้อย่างไรเล่า“พี่ดินมีอะไรเหรอ”“แม่ให้เอากับข้าวมาให้ คิดว่าแก้วน่าจะหิวแล้ว”“ฝากขอบคุณป้าเดือนด้วยนะคะ” หญิงสาวมองกับข้าวที่ตั้งอยู่ตรงหน้าด้วยความซาบซึ้งใจ อย่างน้อยการย้อนกลับมาครั้งนี้ของเธอก็ดูเหมือนไม่ขาดมิตรนักแดนดินพยักหน้ารับและเตรียมเดินลงจากเรือนไปโดยไม่พูดอะไรต่ออีก“เดี๋ยวค่ะ พี่ดิน”ชายหนุ่มเลิกคิ้วมองเชิงถามเมื่อได้ยินเสียงเรียก“พี่ทำให้แสงตะเกียงสว่างข
อ่านเพิ่มเติม
3. พื้นที่ว่าง 2
เธอหันรีหันขวางเพื่อหาที่หลบที่ปลอดภัย ระหว่างนี้ก็ได้ใช้นิ้วสะกิดเกากลางฝ่ามือซ้ายที่บังเอิญคันยิบขึ้นมาอย่างกะทันหันไปด้วย ทันใดนั้นเองก็รู้สึกถึงแรงดูดที่ดูดร่างกายเธอเคลื่อนที่ไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว หญิงสาวรีบหลับตาปี๋อย่างตกใจ หลังจากนั้นคล้ายกับมีแสงจ้ากำลังตกกระทบที่ผิวเปลือกตา พิริยาจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆเธอยืนมองภาพเบื้องหน้าด้วยสีหน้าตกตะลึง“พื้นที่!” หญิงสาวเอ่ยออกมาอย่างตื่นเต้น ในที่สุดเธอก็มีพื้นที่ว่างเหมือนนางเอกนิยายคนอื่น ๆ!โชคชะตายังคงไม่ใจร้ายกับเธอนัก! พิริยาน้ำตาไหลอย่างปลาบปลื้มพร้อมกับใช้มืออีกข้างตีลงโทษนิ้วกลางที่นิสัยไม่ดีไปด้วยภาพพื้นที่ที่อยู่เบื้องหน้าสร้างความตื่นตะลึงให้เธอเป็นอันมาก ลักษณะของมันคล้ายกับห้างค้าส่งแอคโคร่ที่มีสาขาอยู่ทั่วประเทศไม่มีผิด แต่พื้นที่พกพาของเธอใหญ่โตกว่าเยอะ เหมือนเอาห้างแอคโคร่มาเรียงต่อกันสิบห้าง!หญิงสาวค่อย ๆ ไล่สายตาดูสิ่งของในพื้นที่ไปทีละแถวโซนแรกเป็นโซนของแห้งและของใช้ซึ่งจัดเรียงอยู่บนชั้นอย่างเป็นระเบียบ มีทั้งขนม เครื่องปรุง เครื่องครัว เครื่องสำอาง สบู่ ผงซักฟอก อุปกรณ์ทำความสะอาด มีให้อย่างครบครันแล
อ่านเพิ่มเติม
4. เคาน์เตอร์ประหลาด
ระหว่างวิ่งวนรถจักรยานเพื่อสำรวจข้าวของ ก็พลันได้เจอประตูหนึ่งบานตั้งอยู่ฝั่งขวามือของทางเข้าพื้นที่ว่าง ตอนเข้ามามัวแต่ตื่นตาตื่นใจกับข้าวของที่อยู่ตามชั้นต่าง ๆ จนไม่ได้สังเกตประตูบานนี้เธอเอื้อมมือไปเปิดประตูอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ และภาพที่เห็นอยู่ข้างในก็ทำให้หญิงสาวเผยอรอยยิ้มเจิดจ้าออกมาพื้นที่ด้านหลังประตูเหมือนห้องในคอนโดห้องหนึ่ง มีห้องนอน ห้องน้ำ ห้องครัว และมีเฟอร์นิเจอร์ประดับตกแต่งอย่างครบครัน แม้แต่เรื่องปรับอากาศก็ยังมีให้ เรียกได้ว่าคนคนหนึ่งสามารถดำรงชีวิตอยู่ในห้องนี้ได้อย่างสบาย เธอมองเครื่องปรับอากาศอย่างชั่งใจก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบรีโมทและกดเปิดเครื่องติ๊ด!สิ้นเสียงสัญญาณเปิดของเครื่องปรับอากาศ เธอก็รู้สึกถึงความแรงของลมที่กำลังพุ่งใส่หน้าเธอ“ในพื้นที่สามารถใช้ไฟฟ้าได้”เธอรอดตายแล้ว! เธอสามารถใช้ชีวิตอยู่ในพื้นที่ไปจนตายได้ พระเจ้ายังไม่โหดร้ายกับเธอนักเมื่อเดินสำรวจพื้นที่โดยรอบคอนโดส่วนตัว พิริยาก็ได้พบเคาน์เตอร์สี่เหลี่ยมจัตุรัสสีขาวกว้างยาวประมาณหนึ่งเมตรตั้งอยู่ในห้องนั่งเล่น เคาน์เตอร์นี้ประหลาดตรงที่มีประกายแสงเรืองรองสีขาวโผล่ออกมาเป็นระยะ บนเคาน์เตอร์ไม
อ่านเพิ่มเติม
5. ไม่เรียนต่อ 1
“แม่ว่ามันแปลก ๆ แล้วนะดิน พังประตูเลยดีกว่า” วงเดือนพูดอย่างใจคอไม่ดี เมื่อวานหัวค่ำก็เงียบแบบนี้ แต่ดีที่ปิ่นแก้วไม่ได้ลงกลอนด้านใน เธอจึงได้รับการช่วยเหลือได้ทันจนรอดชีวิตออกมาได้ แต่เช้านี้นี่สิ นอกจากบ้านจะเงียบฉี่ผิดปกติแล้ว ด้านในยังลงกลอนไว้อย่างแน่นหนาอีกหลังจากวงเดือนตื่นขึ้นมาในยามเช้าของวันนี้ เธอก็ลุกขึ้นหุงหาอาหารให้กับสมาชิกของครอบครัวตามปกติของทุกวัน จนล่วงเข้ายามสายก็รู้สึกถึงความผิดปกติของบ้านที่อยู่ติดกันแต่ละหมู่บ้านตามชนบทนั้นมีผู้คนอาศัยอยู่ไม่หนาแน่นนัก อย่างมากไม่เกินสามร้อยคนในแต่ละชุมชน และบ้านเรือนที่ปลูกอาศัยก็จะอยู่ละแวกเดียวกันเป็นหลัก เพื่อที่จะสามารถดูแลช่วยเหลือกันได้ และที่สำคัญรั้วบ้านที่แบ่งเขตของแต่ละบ้านก็แทบจะไม่มี เว้นแต่บ้านที่มีฐานะดีเท่านั้นที่จะสร้างรั้วกั้นอาณาเขตของตนได้บ้านของคำปันปลูกติดกับบ้านของปิ่นแก้ว มีเพียงต้นมะม่วงและต้นมะขามกั้นอาณาเขตระหว่างสองบ้านเท่านั้น หากบ้านหนึ่งมีการเคลื่อนไหวอะไร อีกบ้านมักจะรับรู้ได้อยู่เสมอหลังจากทำงานบ้านเสร็จในช่วงสาย วงเดือนก็จับสังเกตได้ว่าบ้านของปิ่นแก้วไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ เลยตั้งแต่หัวรุ่ง
อ่านเพิ่มเติม
6. ไม่เรียนต่อ 2
“แก้ว ลองชิมแกงอ่อมเนื้อฝีมือป้า” วงเดือนเลื่อนถ้วยแกงเข้าไปใกล้ ๆ หญิงสาวพิริยาตักแกงอ่อมกินอย่างว่าง่าย ก่อนทำตาโต “อร่อยมากเลยค่ะ ฝีมือของป้าอร่อยทุกอย่างเลย แกงผักเมื่อวานแก้วก็กินจนเกลี้ยง น้ำแกงยังไม่เหลือเลย”“อร่อยก็กินเยอะ ๆ เราน่ะผอมลงไปมากเลยช่วงนี้” คำปันเอ่ยชักชวนอย่างใจดี พร้อมกับมองหญิงสาวที่เห็นเหมือนลูกคนหนึ่งอย่างเอื้ออารีและปนสังเวชใจในชะตากรรมของเธอ“เอ่อ..แก้ว ลุงขอพูดอย่างหนึ่งได้ไหมลูก”พิริยามองคำปันอย่างพอเข้าใจว่าเขาจะพูดเรื่องอะไรกับเธอ “ลุงพูดมาได้เลยค่ะ แก้วพร้อมรับฟังเสมอ”“แก้วอย่าทำแบบเมื่อคืนวานอีกได้ไหม ชีวิตแก้วมีค่ามากนัก โดยเฉพาะกับพ่อและแม่ของแก้ว ถึงแม้ทั้งคู่จะไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว แต่ลุงเชื่อว่าพวกเขายังคงรับรู้และอยู่ข้าง ๆ คอยเป็นกำลังเอาใจให้แก้วเสมอ อย่ามัวแต่ท้อหรือรู้สึกหมดหวังในชีวิต ลุงเชื่อว่าคนเราทุกคนจะมีหนทางเดินที่ดีของตัวเองเสมอตราบที่เราลุกขึ้นสู้ หากแก้วเกิดรู้สึกเหนื่อยและล้าขึ้นมาอีกครั้ง วิ่งมาหาลุงกับป้านะลู
อ่านเพิ่มเติม
7. คู่อริ
“เสียดายไหมที่ยังไม่ตาย”“น่าจะเสียดายอยู่หรอกรี อับอายขายขี้หน้าคนเปล่า ๆ” เสียงแหลมปรี๊ดของหญิงสาวสองคนลอยมาเข้าหูพิริยาระหว่างกำลังเดินออกมาจากบ้านของลุงคำปัน เธอเหลียวหลังมองที่มาของเสียงก็พบกับหญิงสาววัยรุ่นอายุใกล้เคียงกับเธอสองคนที่กำลังพูดลอยหน้าลอยตาและส่งสายตาหยันมาให้อ๋อ..คู่อริของเจ้าของเดิม พิริยาทบทวนความทรงจำอยู่ครู่ก็นึกออก ผู้หญิงทั้งสองคนนี้จะชื่อชบาและนารี อายุสิบหกปีเท่ากับปิ่นแก้วนารีเป็นน้องสาวของมานะ เมื่อทราบว่าพี่ชายคบหากับปิ่นแก้วที่มีฐานะยากจน นารีจึงรู้สึกไม่พอใจเช่นเดียวกับพ่อและแม่ของเธอ หากได้เจอปิ่นแก้วยามใดไม่พ้นจะพ่นคำดูถูกเย้ยหยันอยู่ตลอดเวลา เจ้าของร่างเดิมเป็นคนหัวอ่อนและนิสัยขี้อาย จึงได้แต่ยอมก้มหัวให้นารีอยู่ตลอดเพื่อไม่ให้มีปัญหากระทบกระทั่งกันส่วนชบานั้นเป็นลูกไล่ของนารีมาตั้งแต่เด็ก เพราะครอบครัวของนารีมีฐานะดี ชบาจึงมีนิสัยชอบประจบเอาใจ เมื่อเห็นนารีไม่ชอบปิ่นแก้ว ชบาก็พร้อมที่จะไม่ชอบด้วย“หรืออาจจะไม่เสียดายก็ได้นะ ถ้าตายไวก็อดอ้อนพ
อ่านเพิ่มเติม
8. โลกคู่ขนาน 1
หญิงสาวเริ่มเดินสำรวจบ้านอย่างเป็นจริงเป็นจัง บ้านหลังนี้เป็นบ้านไม้หลังเล็กสีหม่นใต้ถุนเตี้ย เสาบ้านสูงแค่ประมาณหนึ่งเมตร เมื่อเดินขึ้นบันไดบ้าน จะพบชานเรือนเล็ก ๆ ซึ่งเป็นทั้งที่นั่งเล่น ที่กินข้าว และห้องครัวของสมาชิกภายในบ้าน พิริยาถอนหายใจอย่างเศร้า ๆ เมื่อคิดว่าต่อไปคงมีเพียงแค่เธอเท่านั้นที่จะใช้ประโยชน์จากพื้นที่นี้จากชานเรือนไปก็จะเป็นตัวบ้าน เมื่อเปิดประตูไม้บานเล็กเข้าไปด้านใน ก็จะเจอโถงเล็ก ๆ ที่มีชั้นวางของขนาดย่อมตั้งไว้ แค่นี้ก็เกือบเต็มพื้นที่แล้ว ถัดจากโถงก็จะเป็นห้องนอนเล็ก ๆ ซึ่งมีอยู่สองห้อง มีพื้นที่เพียงเท่านี้จริง ๆ สำหรับบ้านหลังนี้ เมื่อเปรียบกับคฤหาสน์หรูหราที่เธอเคยอยู่เมื่อชาติก่อน บริเวณบ้านทั้งหลังนี้เทียบเท่าได้เพียงแค่ห้องนอนของคนงานในบ้านเท่านั้น หญิงสาวถอนหายใจแรงอีกทีอย่างหนักใจสิ่งที่ได้รับเพิ่มเติมหลังจากสำรวจโดยละเอียด คือเงินสดสามร้อยกว่าบาทและเอกสารหลักฐานสำคัญต่าง ๆ เธอเก็บรวบรวมสิ่งของเหล่านี้ไว้ในพื้นที่ว่างเพื่อป้องกันการสูญหาย และสามารถหยิบใช้ได้ในทันทีที่ต้องการระหว่างที่กำลังเตรียมลงจากบ้านเพื่อไ
อ่านเพิ่มเติม
9. โลกคู่ขนาน 2
พิริยายังคงนั่งเหม่อลอยอยู่ที่เก้าอี้สาธารณะริมถนนใหญ่ตรงปากทางเข้าซอยบ้านในชาติก่อน ความรู้สึกเหงา โดดเดี่ยว สิ้นหวัง ได้จู่โจมเข้ามาหาอย่างไม่หยุดหย่อน เธอคิดว่าเธอเข้าใจความรู้สึกของเจ้าของร่างเดิมก่อนแขวนคอตายได้อย่างถ่องแท้แล้ว ความรู้สึกของการไม่เหลือใครให้พึ่งพิงมันน่ากลัวอย่างที่สุดพิริยาเริ่มเข้าใจอยู่ลาง ๆ แล้วว่าเธอน่าจะย้อนเวลากลับมาอยู่ในโลกคู่ขนานกับโลกเดิมที่เคยอยู่ โลกคู่ขนานที่ไม่เคยมีครอบครัวเดิมในชาติก่อน จะให้คิดว่าครอบครัวอาจเปลี่ยนไปอยู่ในที่ใดที่หนึ่งของเมืองหลวงแห่งนี้ย่อมเป็นไปไม่ได้ ที่ดินตรงนั้นเป็นที่ดินมรดกซึ่งได้รับสืบทอดต่อ ๆ กันมาตั้งแต่สมัยคุณทวด ไม่เคยขายหรือเปลี่ยนมือให้ใครแล้วเธอก็เริ่มเชื่อได้อย่างสนิทใจแล้วว่า ป๊ากับม้าคนเดิมของเธอในชาติก่อนคือพ่อและแม่ของเจ้าของเดิมในโลกคู่ขนานแห่งนี้ เธอได้มีโอกาสย้อนกลับมาเป็นลูกของพวกท่านอีกครั้ง แต่โชคชะตาก็ยังเล่นตลก ให้พ่อและแม่ตายจากไปอีกครั้ง ไม่ให้โอกาสเธอได้พบปะ พูดคุย หรือแสดงความรักกับพ่อและแม่แม้แต่น้อย พิริยานั่งกอดเข่าพร้อมซุกหน้าลงไปอย่างหมดแรงหนูคิดถ
อ่านเพิ่มเติม
10. ตลาดนัด 1
พิริยากำลังเดินอย่างช้า ๆ บนทางเท้าใกล้กับสถานีรถไฟหลักของเมืองหลวง เพื่อไปซื้อตั๋วรถไฟกลับบ้าน ใบหน้าเธอยังซีดเซียว ดวงตายังคงบวมตุ่ยเนื่องจากผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก เมื่อคืนเป็นการร้องไห้ที่ยาวนานที่สุดของเธอ หลังจากผ่านการร้องไห้จนไม่หลงเหลือน้ำตาให้ร่วงหล่นอีกแล้ว เธอก็นั่งจมอยู่กับความคิดจวบจนรุ่งเช้า เหมือนกับคุณยายคนนั้นพูดไว้ไม่มีผิด การร้องไห้ เป็นการปลดปล่อยความอ่อนแอให้ออกไป แล้วยังเป็นการบำบัดอารมณ์รูปแบบหนึ่งอีกเช่นกันตอนนี้อารมณ์ของเธอเริ่มมั่นคงได้ในระดับหนึ่งแล้ว แม้จะไม่มากแต่ก็ถือว่าดีขึ้นกว่าเมื่อวาน เธอเปิดกระเป๋าสะพายเพื่อนับเงินที่เหลือติดตัว ตอนนี้ทั้งเนื้อทั้งตัวเธอเหลือเงินอีกแค่สองร้อยบาท คงต้องกลับไปบ้านหางานทำเหมือนที่เคยอ้างไว้จริง ๆ แล้วระหว่างเตรียมที่จะเดินเข้าประตูสถานีรถไฟ เธอก็สังเกตเห็นผู้คนมากมายที่ฝั่งตรงข้ามสถานี ดูเหมือนพวกเขากำลังเตรียมตั้งร้านเพื่อค้าขาย หลังจากนิ่งมองอยู่ครู่จึงนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้แม้จะเป็นโลกคู่ขนานกับที่เธอเคยอยู่ แต่หญิงสาวสังเกตเห็นว่าสภาพแวดล้อม ผู้คน สถานที่ต่าง ๆ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status