ตอนที่ 4 เรื่องราวในอดีต

ตอนนั้นโลกทั้งใบของเขาเป็นสีชมพู จนกระทั่งในเย็นวันหนึ่งก่อนเลิกเรียน

"สิงห์ เราเลิกกันเถอะ"

หนึ่งฤทัย อมรวงศ์ พูดกับเขาขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ขณะที่ทั้งคู่กำลังทำความสะอาดห้องเรียนตามตารางเวรอยู่ในห้องเรียน

"ล้อเล่นใช่ไหมหนึ่ง ?"

สิงห์ถามเธอยิ้ม ๆ แต่หนึ่งส่ายหน้า

"หนึ่งไม่ได้ล้อเล่น หนึ่งพูดจริง ๆ 'เราเลิกกันเถอะ'"

พูดจบเธอก็คว้ากระเป๋านักเรียนและวิ่งออกไปจากห้องเรียนทันที สิงห์รีบวิ่งตามเธอไปทันทีแต่ก็ไม่ทันเพราะเธอซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ของใครบางคนไปไกลเสียแล้ว

สิงห์กลับบ้านมาด้วยหัวใจแตกสลาย หนุ่มน้อยไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เมื่อวานเขายังมอบกุหลาบให้เธออยู่เลย แถมเธอยังมอบลูกอมฮาร์ทบีทรูปหัวใจให้เขาเป็นการตอบแทนและยืนยันว่าทั้งคู่เป็นแฟนกัน

แต่แล้ว..จู่ ๆ วันนี้เธอกลับมาบอกเลิกเขา จะให้เขาทำใจยอมรับได้อย่างไร มันเป็นเพราะเหตุใด เขาทำผิดอะไร คิดวนเวียนอยู่อย่างนั้นแต่ก็ไม่ได้คำตอบ เขาจึงเดินโซเซออกจากห้องนอน

"สิงห์ทำการบ้านเสร็จแล้วหรือลูก"

เมื่อเห็นลูกชายเดินออกมาจากห้องนอนแม่ของสิงห์จึงเอ่ยปากถามลูกชาย แต่ก็ไม่มีคำตอบใด ๆ ออกมาจากปากลูกชาย

สิงห์เดินตรงไปที่มอเตอร์ไซค์ฮอนด้าเทน่าสองจังหวะคันที่เขาเคยพาเธอซ้อนท้ายไปไหนต่อไหนมาหลายที่แล้ว ขับมันออกจากบ้านไป แม่ของเขาส่ายหน้า

"คงไปหายัยหนึ่งล่ะสิ"

แม้กระทั่งพ่อกับแม่ของเขาก็รับรู้ว่าเขากับเธอคบกันและไม่เคยกีดกันแม้ว่าฐานะของหนึ่งจะยากจนมากก็ตาม แต่ท่านขอแค่ว่าอย่าทำอะไรเกินเลยกันเพราะยังอยู่ในวัยที่ไม่เหมาะสม ถึงแม้ว่าแม่กับพ่อจะไม่บอกแต่สิงห์ก็ให้เกียรติหนึ่งเสมอไม่เคยคิดจะทำให้เธอเสียหาย อย่างมากเขาก็แค่หอมแก้มและจับมือเธอเท่านั้น

ประมาณสิบห้านาทีเขาก็มาถึงบ้านของเธอ แต่เขาไม่กล้าเข้าไปเพราะตอนนี้คนในบ้านของเธอมีหลายคน ทั้งผู้เฒ่าผู้แก่และมีพ่อหมอพราห์มอยู่ด้วย สิงห์ได้แต่แอบมองอยู่ข้างรั้ว

"เกิดอะไรขึ้น ?"

เด็กหนุ่มคว้าตัวหนูน้อยคนหนึ่งที่ถือขวดน้ำอัดลมเดินออกมาจากบ้านของเธอ

"เอื้อยหนึ่งสิแต่งงาน"

เท่านั้นแหละมือทั้งสองข้างของเขาก็ตกลงข้างลำตัว เด็กน้อยคนนั้นมองหน้าสิงห์อย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะรีบวิ่งออกไปจากบริเวณนั้นเพราะกลัวเพื่อน ๆ มาแย่งน้ำอัดลม

"เอื้อยหนึ่งสิแต่งงาน"

คำนี้ก้องไปก้องมาในหัวของเขา อยากจะเข้าไปถามเธอให้แน่ใจ แต่เพราะเขาอายุเพียงเท่านี้แค่สิบสี่ปี เป็นเพียงเด็กคนหนึ่งจะทำอย่างนั้นได้อย่างไร เขาจึงหันหลังกลับและขับมอเตอร์ไซค์ออกไปจากบ้านของเธอ เสียงเอิ้นขวัญแว่วมาตามหลัง

"มาเด้อขวัญเอ้ย ๆๆ"

เขาตรงมายังร้านขายของชำประจำหมู่บ้าน ล้วงดูในกระเป๋ามีเงินห้าสิบบาทจึงสั่งเหล้าขาวมา และนั่งกินอยู่ที่ร้านนั่น ( ราคาเหล้าขาวขวดใหญ่เมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้วประมาณสี่สิบบาท ราคาปัจจุบันหนึ่งร้อยยี่สิบบาท )

แม่ใหญ่สอนเจ้าของร้านขายของชำรู้จักสิงห์เป็นอย่างดีแต่ก็ไม่อาจปฏิเสธลูกค้าได้จึงหยิบขวดเหล้าและส่งให้เขาไป

สิงห์นั่งลงที่โต๊ะม้าหินอ่อนหน้าร้านเปิดฝาขวดและกรอกเหล้าลงคอ เป็นครั้งแรกที่น้ำรสฝาดเฝื่อนนี้ได้ผ่านลำคอของเขา ในชีวิตนี้เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะได้พึ่งพาเจ้าน้ำสีใสที่เรียกว่า 'เหล้า'​ นี้ดับความทุกข์ในใจ กรอกไปได้แค่ครึ่งขวดภาพเขาก็ตัดไป

"กำนัน ๆ ๆ"

เสียงร้องเรียกที่หน้าบ้านทำให้กำนันหินเดินออกไปดู

"มีอะไรวะ"

ร้องถามออกไปเสียงดัง

"แย่แล้วกำนัน ลูกชาย กำนันแย่แล้ว"

"อะไร ใครแย่ ลูกชายข้าลูกชายคนใหน ?"

เพราะกำนันหินมีลูกชายสองคน คนโตก็คือสิงห์ ส่วนคนเล็กก็คือเสืออายุเพิ่งห้าขวบ ตอนนี้เมียของเขากำลังสอนการบ้านอยู่

"กะ ก็ไอ้สิงห์ มันเมาเหล้าฟุบอยู่ที่ร้านยายสอนโน่น"

ได้ยินดังนั้นกำนันหินจึงเดินไปหยิบกุญแจรถปิกอัพและขับตรงไปร้านขายของชำของยายสอน เจอกับลูกชายคนโตฟุบอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อน เขาจึงเดินไปเขย่าตัวลูกชาย แต่ทำยังไงก็ไม่รู้สึกตัว จึงอุ้มลูกชายไปที่ท้ายรถปิคอัพวางร่างเมามายของลูกชายลงอย่างเบามือ แล้วก็วานคนแถวนั้นขับมอเตอร์ไซค์ของลูกชายไปไว้ที่บ้าน

สิงห์สลบเพราะพิษเหล้าหนึ่งวันหนึ่งคืน ฟื้นขึ้นมาก็นอนซมเพราะพิษไข้อีกสามวัน ไม่ยอมพูดยอมจากับใคร จนแม่ของเขาคิดว่าโดนผีเข้าจะพาไปอาบน้ำมนต์ที่วัดให้ได้ แต่พ่อรู้เรื่องที่หนึ่งแต่งงานจึงเข้าใจได้ว่าที่ลูกชายมีสภาพนี้เพราะ 'พิษรัก'​

เมียของเขาก็ร้องไห้ราวกับใจจะสลาย พาลจะล้มป่วยตามลูกชายไปอีกคน กำนันหินจึงเดินเข้าไปในห้องนอนของลูกชาย และนั่งลงที่ข้างเตียงของสิงห์

"ลูกเอ้ย..สิ่งใหนที่มันเป็นของเราแม้ไม่ไขว่คว้าหา สักวันมันก็จะต้องกลับมาหาเราแน่นอน แต่กลับกันหากสิ่งนั้นไม่ใช่ของเรา แม้ว่าเราพยายามไขว่คว้ามันสักแค่ใหน มันก็ไปจากเราอยู่ดี ดูแม่ของลูกสิตอนนี้แทบจะป่วยไปอีกคนเพราะเป็นห่วงลูก ตอนนี้สิ่งที่ลูกมีก็คือแม่กับพ่อและครอบครัวของเรา จะยอมให้ใครคนอื่นมาทำลายหรือ"

เมื่อคำพูดยืดยาวจบลงกำนันหินก็เดินออกไปจากห้องนอนของลูกชาย สิงห์นอนกระพริบตาปริบ ๆ เพื่อไล่น้ำตาหยดสุดท้ายออกจากหัวใจและหลับตาลง

เช้าวันจันทร์สิงห์ลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปโรงเรียน แม่กับพ่อไม่พูดและไม่ถามอะไร เพราะรับรู้แล้วว่าสิงห์ทำใจเรื่องหนึ่งฤทัยได้แล้ว

ตั้งแต่วันนั้นสิงห์ก็ไม่ได้ข่าวคราวของเธออีกเลย ช่วงที่เขานอนไม่สบายอยู่บ้านหนึ่งฤทัยก็ได้มาทำเรื่องลาออกจากโรงเรียนและย้ายบ้านไปอยู่ต่างอำเภอ มีข่าวลือมาเข้าหูเขาบ้างเหมือนกันว่าเธอถูกบังคับให้แต่งงานกับลูกชายของเจ้าหนี้ของครอบครัว

สิงห์ตั้งใจเรียนหนังสือจนจบ ม.หก และไปเรียนต่อรัฐศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง เขาไม่กล้าที่จะคบใครเป็นตัวเป็นตนได้แต่คบเล่น ๆ มีความสัมพันธ์แบบไม่ผูกมัด เพราะไม่สามารถลืมรักครั้งแรกได้นั่นเอง

สิงห์นอนคิดถึงความหลัง และคิดถึงใบหน้าของครูสาวคนนั้นไปด้วย ความจริงเขาไม่ได้คิดถึงหนึ่งฤทัยมานานแล้ว จนกระทั่งเขาเจอหน้าครูสาวคนนั้นในวันที่ไปส่งปอร์เช่ที่ศูนย์เด็กเล็ก ความหลังที่เขาพยายามลืมมันก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง

เอามือถือขึ้นมากดเข้าไปในแอพลิเคชั่นไลน์ กดเข้าไปดูรูปโปรไฟล์ของครูสาวคนนั้น 'หนูนา' ชื่อในไลน์มันขึ้นมาแบบนั้น เขามองรูปเธอในมือถืออยู่นาน จนเริ่มง่วงนอน จึงปิดไฟที่หัวเตียงและหลับตาลง