ตอนที่ 3 เยี่ยมบ้านเด็ก ๆ

หนูนาตื่นแต่เช้าแม้วันนี้จะเป็นเช้าวันเสาร์ก็ตาม เพราะวันนี้ทางศูนย์เด็กเล็กมีโครงการไปเยี่ยมเยือนบ้านของนักเรียน เมื่อจัดการธุระส่วนตัวเสร็จเธอก็ควบเวฟ 100 สีแดงมุ่งตรงไปที่ศูนย์เด็กเล็กเพราะนัดกับครูฟ้าและหัวหน้าศูนย์ที่นั่น

"สวัสดีค่ะ พี่ติ๋ว สวัสดีค่ะพี่ฟ้า"

หัวหน้าศูนย์เด็กเล็กมีชื่อว่า 'พี่ติ๋ว' อายุราว ๆ 40 แต่ก็ยังสวยสมวัย พี่ติ๋วแต่งงานแล้วแต่เธอไม่มีลูก จึงรักเด็ก ๆ ทุกคนเหมือนลูกของตัวเอง ส่วนพี่ฟ้านั้นเป็นสาวสวยที่มีครอบครัวแล้วและมีลูกสาววัยหนึ่งขวบ สามีของครูฟ้าเป็นทหารที่ประจำการอยู่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้ นาน ๆ ถึงจะกลับมาบ้านทีแต่ความรักของทั้งคู่ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรเพราะตั้งอยู่บนความซื่อสัตย์และความเชื่อใจ ส่วนลูกสาวของครูฟ้านั้นคุณปู่คุณย่าและคุณตาคุณยายช่วยเลี้ยง

"เด็ก ๆ ของเราทุกคนเป็นคนในตำบลนี้ ตำบลเรามีแปดหมู่บ้านดังนั้นวันนี้เราจะแบ่งเยี่ยมสี่หมู่บ้านแรกก่อน"

พี่ติ๋วบอกเล่าแผนการคร่าว ๆ ให้ครูทั้งสองคนฟัง ซึ่งครูฟ้าและหนูนาก็ไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ การเดินทางก็ไปรถยนต์ของหัวหน้าศูนย์เพราะสะดวกกว่า ครูฟ้ากับหนูนาจึงจอดมอเตอร์ไซค์ไว้ที่ศูนย์เด็กเล็ก

"ถ้าเราเจอปัญหาอะไร หรือว่าเด็กขาดเหลืออะไรเราก็จะรายงานไปยังเทศบาลตำบลเพื่อที่จะได้หาทางช่วยกันแก้ปัญหาต่อไป"

สองครูสาวพยักหน้าอย่างเข้าใจ บ้านหลังแรกที่คุณครูทั้งสามไปเยี่ยมก็คือบ้านของน้องข้าวหอม น้องอยู่กับยาย พ่อกับแม่ไปทำงานที่กรุงเทพ ฯ ส่งเงินมาให้ทุกเดือน ความเป็นอยู่ก็ไม่ขัดสนอะไร แต่คุณยายมักจะให้น้องดูโทรศัพท์มากเกินไป ส่งผลให้น้องข้าวหอมแม้จะสามขวบแล้วก็ยังพูดได้ไม่กี่คำ

"คุณยายคะ คุณยายต้องงดโทรศัพท์น้องนะคะ"

ครูฟ้าบอกกับคุณยาย

"ทำไมเหรอครู ?เด็กคนอื่นเขาก็ดูโทรศัพท์กันนะ ไม่เห็นว่ามันจะผิดปกติอะไรตรงใหน"

"แต่ว่าน้องข้าวหอมสามขวบแล้วยังพูดได้ไม่กี่คำเลยนะคะยาย"

"เออ..ไม่เป็นไรหรอกเดี๋ยวยายจะเอาเขียดตีปากมัน ขี้คร้านมันจะพูดป๋อเชียวล่ะ"

ครูทั้งสามมองบน การใช้เขียดตีปากมันไม่ช่วยในด้านพัฒนาการของน้องเลยนะ ที่จะช่วยให้เด็ก ๆ มีพัฒนาการสมวัยก็คือคนเลี้ยงจะต้องช่วยฝึก

"ครูเป็นครูของข้าวหอมมัน ครูก็ต้องสอนมันสิ"

เมื่อคุณยายพูดมาแบบนี้ครูทั้งสามจึงส่ายหัว ยังไงก็คงต้องช่วยประคับประคองกันไป ถ้าหากน้องหนักหนาจริง ๆ จนส่งผลให้พัฒนาการล่าช้ากว่านี้อาจจะต้องพูดคุยกับพ่อและแม่ของน้อง อยู่คุยต่ออีกสักพักครูทั้งสามก็ขอลาคุณยาย เพื่อไปเยี่ยมเยือนบ้านนักเรียนคนต่อไป

จนครบทั้งสี่หมู่บ้านแล้วนั่นแหละครูทั้งสามจึงได้กลับมาที่ศูนย์เด็กเล็กอีกครั้ง เพื่อสรุปปัญหาต่าง ๆ ที่เจอมา

"เป็นยังไงบ้าง ?"

พี่ติ๋วถามครูสาวทั้งสอง ครูฟ้ากับหนูนามองหน้ากัน

"เด็กคนอื่น ๆ ไม่มีปัญหาอะไรค่ะพี่ ยกเว้นน้องข้าวหอมคนเดียว"

หนูนาเป็นคนบอกเล่าถึงปัญหาของเด็กแต่ละคนที่เจอมา

"อืม..เรายังเหลืออีกสี่หมู่บ้าน ถ้าเยี่ยมเด็กครบทุกคนแล้วเดี๋ยวค่อยมาสรุปอีกทีพรุ่งนี้"

เมื่อพี่ติ๋วกล่าวจบ ครูฟ้ากับหนูนาจึงแยกย้ายกันกลับบ้าน หนูนาควบมอเตอร์ไซค์ตรงไปบ้านเช่าหลังน้อยของเธอ กะว่าจะดูซีรี่ย์สักหน่อยแต่เนื่องจากบรรยากาศแดดล่มลมตกแบบนี้เหมาะแก่การไปเดินเล่นมาก เธอจึงหยิบมือถือและเดินลงไปทุ่งนาหลังบ้าน ตอนนี้เป็นช่วงกลางเดือนมิถุนายน ชาวนากำลังเริ่มหว่านข้าว ช่วงนี้ฝนตกบ่อยจึงมีน้ำขังอยู่ตามทุ่งนา

"ลุงคะขออนุญาติถ่ายรูปหน่อยนะคะ"

เธอพูดกับคนขับรถไถนาที่เขาจอดพักรถอยู่ใต้ร่มข่อย เนื่องจากเขาห่อหน้าห่อตาและสวมเสื้อที่แถมมากับปุ๋ยยี่ห้อหนึ่งจึงไม่เห็นหน้าค่าตาแต่เธอเดาเอาว่าเขาน่าจะอายุเยอะแล้วแน่ ๆ จึงเรียกเขาว่าลุง ชายคนนั้นไม่ตอบอะไรแต่พยักหน้าเป็นเชิงอนุญาติ หนูนาจึงถ่ายรูปรัว ๆ เพื่อนำไปอัพลงเฟชบุค ไอจีและติ๊กต็อก

"สวยมากกก"

ดูรูปในโทรศัพท์ไปด้วยและดูของจริงไปด้วย บรรยากาศท้องทุ่งนาตอนใกล้ค่ำนี่น่าหลงใหลจริง ๆ สีส้มแดงของแสงแดดตัดกับสีเขียวขจีของต้นกล้า ช่างลงตัวแบบแปลก ๆ

"อ๊ะ..นั่น"

ชายคนนั้นเริ่มลงมือไถนาแล้ว คงจะหายเหนื่อยแล้วล่ะมั้ง รถไถเคลื่อนตัวไปตามแปลงนา หนูนาจึงเริ่มถ่ายรูปของเขา ทั้งภาพนิ่ง และคลิปวีดีโอ เธอถ่ายรูปเขาไว้หลายใบจนพอใจนั่นแหละจึงคิดจะกลับบ้าน แต่แล้ว

"เดี๋ยวก่อน !"

ชายคนนั้นกระโดดลงจากรถไถมายืนขวางหน้าเธอไว้ เมื่อเผชิญหน้ากันหนูนาแหงนหน้าขึ้นแทบคอตั้งบ่าจึงจะสามารถสบตากับเขาได้

"มะมีอะไรคะลุง ?"

"รูปในมือถือ ส่งมาให้ฉันด้วย"

"ละแล้วจะส่งยังไงล่ะ ?"

เขาจึงส่งมือถือของเขาให้เธอ

"ทางไลน์"

เธอไม่รับโทรศัพท์ของเขามา แต่เธอส่งโทรศัพท์ของเธอให้เขาแทน เขาก้มหน้าก้มตาอยู่กับโทรศัพท์สองเครื่องอยู่สักครู่ก็ส่งเครื่องของเธอคืนให้เธอ

"ขอบใจมาก"

แล้วก็หันหลังเดินกลับไป กระโดดขึ้นรถไถและไถนาต่อ หนูนาใจหายใจคว่ำรีบเดินกลับบ้านทันที

"ตกใจหมดเลย"

ระหว่างเดินกลับก็พึมพำกับตัวเอง มาถึงบ้านก็จัดการอาบน้ำอาบท่า ต้มมาม่ากินและดูซีรี่ย์ไปด้วย นึกได้ถึงรูปถ่ายที่ถ่ายมาเมื่อตอนเย็น จึงนำมาเปิดดู เลือกรูปถ่ายสวย ๆ ได้หลายใบจึงอัพรูปลงทุกแพล็ตฟอร์มที่เธอเล่นอยู่

สิงห์แอดไลน์ของเธอมาและจัดการส่งรูปที่เธอถ่ายตอนที่เขาขับรถไถส่งให้ตัวเอง เขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงได้ทำแบบนั้น รู้แค่ว่าเธอหน้าตาเหมือนกับใครบางคนที่เขาเคยรู้จัก จึงอยากจะรู้จักกับเธอ แต่เพราะไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นยังไงจึงใช้วิธีนี้ ป่านนี้คงกลัวหัวหดไปแล้วมั้ง

เขานอนมองรูปตัวเองในมือถืออย่างชื่นชม ฝีมือถ่ายรูปของเธอก็ถือว่าใช้ได้ เขาจึงโพสต์ทุกรูปลงในเฟสบุคส่วนตัวของเขาเอง

เขาย้อนคิดถึงอดีตเมื่อยี่สิบสี่ปีที่แล้ว ตอนที่เขามีอายุเพียงสิบสี่ปีเท่านั้น เป็นหนุ่มน้อยที่ฮ็อตที่สุดของ ม.สอง และคบหาเป็นแฟนกับ 'หนึ่งฤทัย' สาวน้อยที่เรียนห้องเดียวกัน ตอนนั้นโลกทั้งใบของเขาเป็นสีชมพู จนกระทั่ง