ตอนที่ 7 ไอ้แก่ไร้น้ำยา

หลังจากนั่งคุยเล่นกับเพื่อนไปสักพักทุกคนก็แยกย้ายกันกลับ พลอยเจนเองก็ขับรถกลับบ้านมาด้วยความเหนื่อยเพลีย

“ สงสัยจะได้หยุดปิดร้านสัก 2-3 วันไหมเนี่ย ทำไมช่วงนี้เหนื่อยง่ายจัง “ ขายาวก้าวลงจากรถเพื่อไปเปิดประตู เนื่องจากเธอกลับบ้านดึกแบบนี้ทุกวัน เลยไม่ได้ให้แม่บ้านรอเปิดประตูให้

“ โอ้ย อ้วก “ เมื่อเดินมาจนจะถึงประตู หญิงสาวก็รู้สึกพะอืดพะอม รีบก้มลงไปอ้วกที่มุมรั้ว แต่เมื่อเธออ้วกเสร็จเงยหน้าขึ้นกับหน้ามืดเซถอยหลัง วินาทีนั้นพลอยเจนตกใจมากเพราะกลัวจะทำตัวเองล้มหัวฟาด แต่เธอก็ยังโชคดีที่มีร่างใหญ่ของบางคนซึ่งยืนซ้อนอยู่ด้านหลังของเธอนานแล้ว หญิงสาวจึงได้ล้มลงไปใส่อกของเขา

“ อาเจต! “ เจระวีตาเหลือกโผนเมื่อเงยหน้ามองแล้วเห็นว่าเป็นใคร เธอรีบดีดตัวออกจากเขา แต่กลายเป็นว่าหน้ามืดรีบรอบ ทำให้จิรกิตติ์ต้องรีบกอดเอวเธอเอาไว้

“ อยู่เฉยๆ สิ เดี๋ยวก็ล้มหัวฟาดหรอก นี่ดื่มเมามาเหรอ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ตัวก็ไม่ได้มีกลิ่นเหล้านี่ “ คนพูดสูดดมไปตามซอกคอและต้นแขนของคนตรงหน้า

“ คนทะลึ่ง อย่ามาทำแบบนี้นะ “ เธอเอียงหน้าไปดุเขา

“ ทำไม ทำเยอะกว่านี้ก็เคยมาแล้วนี่ “ ใบหน้าโกรธปรากฏขึ้นมาบนหน้าสวยทันตา

“ เจนบอกแล้วไง ว่าให้คุณลืมๆ มันไปซะ จะเอามาพูดอีกทำไมห้ะ “ เธอต่อว่าคนแก่ที่กอดเธออยู่ด้วยเสียงดุ แต่เขาก็หาได้แคร์ไม่

“ แต่อาไม่อยากลืม จะมาบังคับกันทำไม แล้วนี่ เราไม่เป็นอะไรแล้วใช่มั้ย ยังจะล้มอยู่อีกหรือเปล่า ไม่สบายเหรอ “ เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาข้างหูหญิงสาว จนคนฟังเริ่มหัวเสีย เพราะตลอดเวลาหลายอาทิตย์ที่ผ่านมา เขาคอยมาตอแยเธอ และถามแต่คำถามแบบนี้ตลอด

เมื่อรับรู้ได้ว่าตัวเธอสามารถยืนเองได้แล้ว มือเล็กก็แกะแขนใหญ่ที่รัดรอบเอวของเธอออก พร้อมหันไปจ้องหน้าคนข้างหลัง

“ เจนไม่มีทางเป็นอะไรไปหรอก ถ้าการที่คุณคิดว่า ที่เจนมีอะไรกับคุณแค่คืนเดียว แล้วมันจะมีอะไรเกิดขึ้น “ หญิงสาวยิ้มมุมปาก “ ฝันไปเถอะ! ไอ้แก่อย่างคุณคงจะไม่ได้มีน้ำยาขนาดนั้นหรอกนะ “

“ อ้าว “ จิรกิตติ์ได้แต่ยืนอ้าปากค้างที่โดนหลานสาวกล่าวหาเช่นนั้น เขาเพิ่งจะ 45 นะไม่ใช่ 75 สักหน่อย

“ เพราะฉะนั้นแก่ก็อยู่ส่วนแก่นะคะ อย่ามายุ่ง ! “ ที่พลอยเจนพูดออกมาแบบนั้นเพราะหวังอยากให้เขาเลิกยุ่งวุ่นวายกับเธอ จิรกิตติ์ก็ทำได้เพียงถอนหายใจแรงแล้วจ้องมองหญิงสาวขับรถเข้าบ้านไป

“ เจน..” ตอนเธอเดินกลับมาปิดประตูรั้วเขาก็พยายามจะเรียกชื่อเธอ แต่หญิงสาวก็ทำเป็นไม่สนใจไม่แม้แต่จะมองหน้า

“ แก่แล้วยังไง แก่แล้วแต่หน้าตายังดีอยู่ สาวก็ยังติดตรึม หุ่นก็ออกจะมาดแมน ชิ! “ คนแก่จึงทำได้เพียงบ่นมองหลังไวๆ ของหญิงสาวเดินเข้าไปในบ้าน

เช้าวันต่อมาบนโต๊ะกินข้าวของบ้านรุณรวี ผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวนั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะกินข้าว มองทอดขึ้นไปบนชั้นสองเมื่อไม่เห็นใครอีกคนลงมาเสียที

“ แล้วลูกล่ะ “ พอเห็นเมียเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะ เขาก็จึงรีบถามหาลูกสาวคนเดียวของเขา

“ สงสัยจะยังไม่ตื่นมั้ง เมื่อคืนน่าจะกลับดึกนะคะ “ เมื่อได้ยินเช่นนั้น แสงรวีก็ไม่ชอบใจเขารีบหันไปหาแม่บ้านสาว

“ การ์ตูนไปตามเจนลงมาสิ จะนอนอยู่หรือว่าเพิ่งจะตื่นก็ลากลงมาให้ได้นะ “ จ๊ะจ๋าได้ยินแบบนั้นเธอก็ถอนหายใจแรง

“ คุณคะ ลูกกลับมาดึกจะตื่นสายก็ปล่อยไปเถอะนะคะ ลูกจะได้พักผ่อนเต็มอิ่ม “ คนเป็นแม่ที่เข้าใจในตัวลูกสาวดี พยายามพูดกล่อมสามีเจ้าระเบียบของเธอ แต่เขากลับไม่ฟัง

“ ไม่ได้ ก็เพราะว่าคุณตามใจลูกแบบนี้ไง ลูกมันถึงได้ดื้อ พูดไม่ฟัง “

“ พ่อรอเจนอยู่เหรอคะ “ ทั้งสองรีบหันไปจ้องคนมาใหม่ หญิงสาวเดินมานั่งข้างคนเป็นแม่ที่โต๊ะ มือเล็กจับแก้วนมอุ่นๆ ที่วางอยู่ขึ้นมาจิบ

“ มีแฟนหรือยังเจน “