ห้วงคณึงที่แสนรัญจวน!

เสียงลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะหนักสม่ำเสมอพร้อมเสียงกรนแผ่วเบาของกวิน คือสัญญาณยืนยันว่าสามีผู้แสนดีได้ปลดเปลื้องภาระแห่งวันและก้าวเข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างสมบูรณ์ บทเพลงรักที่จืดชืดเมื่อครู่จบลงอย่างรวดเร็วราวกับภาพตัด กวินชิงก้าวเข้าสู่ประตูสวรรค์ทิ้งให้ภรรยาสาวต้องลอยคออยู่กลางทะเลเพลิงแห่งความต้องการเพียงลำพัง รสรินต้องกล้ำกลืนหยาดน้ำตาแห่งความค้างคาและเสแสร้งร่ายรำบทแห่งความสุขสมเพียงเพื่อให้ชายข้างกายได้ภาคภูมิใจในความเป็นชายที่แสนธรรมดาของเขา

รสรินนอนลืมตาโพลงท่ามกลางความมืดมิดจ้องมองเงาตะคุ่มบนเพดานอย่างเลื่อนลอย ความเงียบในห้องนอนกว้างกลับยิ่งขับเน้นเสียงหัวใจที่เต้นรัวแรงด้วยไฟราคะที่ยังมอดไม่สนิท เธอบิดกายไปมาด้วยความกระสับกระส่าย ความซ่านเสียวที่ถูกจุดขึ้นแต่กลับถูกทอดทิ้งไว้กลางทางทำให้เธอรู้สึกรุ่มร้อนจนแทบกระอัก รสรินปรายตามองสามีที่หลับไหลก่อนจะค่อยๆ เลื่อนกายลงจากเตียงอย่างเงียบเชียบที่สุด

ฝ่าเท้าเปลือยเปล่าสัมผัสความเย็นเยียบของพื้นไม้ขัดเงาขณะที่เธอเดินตรงไปยังห้องน้ำ ทันทีที่บานประตูเลื่อนปิดลงและลูกบิดถูกล็อค รสรินก็พ่นลมหายใจออกมาอย่างสุดอั้น มือเรียวเอื้อมไปดึงสายชุดนอนซาตินสีมุกให้หลุดจากลาดไหล่ ปล่อยให้เนื้อผ้าลื่นละมุนไหลร่วงลงไปกองแทบเท้า แสงไฟวอร์มไวท์ในห้องน้ำสะท้อนร่างเปลือยเปล่าที่สมบูรณ์แบบในกระจก แต่ในยามนี้ความสวยงามนั้นกลับกลายเป็นภาระที่รอการปลดปล่อย

เธอนั่งลงบนฝาชักโครกตัวใหญ่ เอนแผ่นหลังบางพิงผนังกระเบื้องเย็นๆ เพื่อลดทอนความร้อนผ่าวในกาย รสรินหลับตาลงนึกถึง "รสชาติ" ที่กวินไม่อาจมอบให้ได้ มือข้างหนึ่งยกขึ้นบีบเคล้นทรวงอกอิ่มของตนเองอย่างหนักมือ ปลายนิ้วเรียวบดขยี้จุดยอดปทุมถันสีหวานจนมันชูชันสู้มือ อีกข้างหนึ่งค่อยๆ เลื่อนต่ำลงไปยังกึ่งกลางกายที่ฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำสังขารที่หลั่งออกมาเพราะความค้างคา

เธอกางขาออกกว้าง ปล่อยให้นิ้วเรียวสวยกรีดกรายลงบนกลีบเนื้อนุ่มที่บวมเปล่ง แววตาที่หลับพริ้มเริ่มปรากฏภาพหลอนที่แสนรัญจวนใจ ภาพของป๋าไกรในคืนนั้น... ภาพชายวัยฉกรรจ์ที่ดุดันและทรงอำนาจ นิ้วมือของรสรินเริ่มสอดแทรกเข้าไปในร่องรัดที่อ้าอมรอรับ สัมผัสที่คุ้ยคว้านอยู่ภายในทำให้เธอกระตุกกายเยือก รูสวาทที่เยิ้มฉ่ำตอดรัดนิ้วมือของตัวเองอย่างบ้าคลั่งตามแรงจินตนาการ

ในห้วงคำนึง รสรินเห็นตัวเองกำลังนั่งคร่อมอยู่บนท่อนเนื้อยักษ์ของป๋าไกร เธอเห็นภาพสะโพกของตัวเองที่ขยับโยกขึ้นลงอย่างเอาเป็นเอาตาย เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องอยู่ในหัว ความหยาบโลนและความดิบเถื่อนที่ป๋าไกรเคยมอบให้กลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดี นิ้วมือของเธอขยับรัวเร็วขึ้น ควานลึกเข้าไปในความคับแน่นที่เปียกโชก พลางจินตนาการถึงส่วนหัวหยักบานที่กระแทกกระทั้นเข้าหาจุดกระสันครั้งแล้วครั้งเล่า

"อื้มมม... ป๋าขา... ป๋า..."

เสียงครางแผ่วพร่าหลุดจากริมฝีปากอวบอิ่มที่เผยอค้าง รสรินบิดส่ายสะโพกไปมาบนฝาชักโครก มือที่บีบเค้นหน้าอกเริ่มจิกเล็บลงบนผิวเนื้อนวลเนียนด้วยความเสียวซ่านที่พุ่งพล่านถึงขีดสุด เธอสำลักความสุขที่ตัวเองสร้างขึ้นผ่านภาพจำของชายที่เป็นพ่อสามี ยิ่งเธอนึกถึงสายตาวาวโรจน์ของเขาตอนที่จ้องมองเรือนร่างเธอ ยิ่งทำให้นิ้วมือของเธอกระแทกเข้าออกรุนแรงขึ้น น้ำรักสีใสไหลเปรอะเปื้อนง่ามนิ้วและโคนขา

เธอยกขาขึ้นพาดขอบอ่างล้างหน้าเพื่อเปิดทางให้ตัวเองได้สัมผัสจุดลี้ลับได้ถนัดถนี่ขึ้น ปลายนิ้วรัวระริกอยู่บนเม็ดมุกเม็ดงามที่เต่งตึง รสรินจินตนาการถึงเสียงครางต่ำของป๋าไกรที่พึงใจในความร่านร้อนของเธอ ภาพที่เธอถูกเขาจับพลิกคว่ำพลิกหงายย่ำยีอย่างไม่ปรานีปราศรัยทำให้เธอเกร็งกระตุกไปทั้งร่าง

หัวใจของเธอเต้นโครมครามราวกับจะทะลุออกมานอกอก ท้องน้อยบิดมวนด้วยความกระสันที่พุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด รสรินเชิดหน้าขึ้นพ่นลมหายใจร้อนผ่าว นิ้วมือคว้านลึกและเน้นย้ำจังหวะอย่างช่ำชองตามที่เคยได้รับการฝึกปรือมา ในวินาทีที่ความสยิวพุ่งปรี๊ดขึ้นถึงสมอง ร่างระหงก็เกร็งสั่นสะท้าน ผิวเนื้อสีมุกกลายเป็นสีชมพูระเรื่อไปทั้งตัว รูรักตอดขมิบนิ้วมือถี่ยิบในขณะที่เธอหวีดร้องออกมาเบาๆ อย่างสุดกลั้น

ความสุขสมที่รุนแรงปานพายุโหมกระหน่ำทำให้รสรินฟุบหน้าลงกับหัวเข่าหอบหายใจถี่กระชั้น หยาดน้ำรักอาบเยิ้มไปทั่วฝ่ามือและเรียวขา เธอขดตัวอยู่อย่างนั้นครู่ใหญ่เพื่อซึมซับความรัญจวนใจที่กวินไม่เคยเข้าถึง เมื่ออารมณ์ที่ค้างคาถูกปลดปล่อยจนหมดสิ้น รสรินจึงค่อยๆ พยุงกายที่อ่อนระทวยลุกขึ้นจัดการชำระล้างร่องรอยแห่งกามารมณ์ที่แอบซ่อนไว้

รสรินจัดการชำระล้างร่างกายและสวมชุดนอนซาตินกลับเข้าที่เดิม ความรัญจวนใจที่เพิ่งพัดผ่านไปทิ้งไว้เพียงความอ่อนระทวยและกระหายน้ำอย่างรุนแรง เธอเปิดประตูห้องน้ำแผ่วเบา เหลือบมองร่างของกวินที่ยังคงตกอยู่ในห้วงนิทราสม่ำเสมอ รสรินตัดสินใจก้าวออกจากห้องนอนเพื่อไปหาน้ำดื่มที่แพนทรีบริเวณโถงพักผ่อนชั้นสอง

ความเงียบเชียบของคฤหาสน์ยามดึกสงัดถูกทำลายด้วยเสียงฝีเท้าแผ่วเบาของเธอที่เหยียบลงบนพื้นไม้ แสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านหน้าต่างบานสูงทำให้โถงใหญ่ดูโอ่อ่าทว่าลึกลับ รสรินเดินตรงไปยังตู้เย็นหลังเล็กที่ตั้งหลบมุมอยู่ เธอรินน้ำเย็นจัดลงในแก้วแล้วยกขึ้นดื่มรวดเดียวหวังจะดับความร้อนรุ่มที่ยังหลงเหลืออยู่ในกระแสเลือด

ทว่า ในจังหวะที่น้ำเย็นกำลังไหลลงคอ เสียงทุ้มต่ำที่แสนคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง

“นอนไม่หลับเหรอ?”

รสรินสะดุ้งสุดตัวจนแก้วน้ำในมือเกือบหลุดร่วง เธอรีบหันไปตามต้นเสียงทันที แสงสว่างรำไรจากตู้เย็นที่ยังเปิดค้างอยู่เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ของเกรียงไกร เขานั่งพิงพนักโซฟาตัวใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของโถงกว้าง เขาอยู่ในชุดนอนผ้าแพรสีเข้มที่ดูเรียบหรู ท่วงท่านั้นนิ่งสงบจนเธอมิอาจล่วงรู้ได้เลยว่าเขามานั่งจ้องมองเธออยู่ในความมืดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

“ป๋า...” รสรินอุทานขึ้นเบาๆ ร่างกายชะงักงันราวกับถูกแช่แข็ง หัวใจที่เพิ่งจะสงบลงกลับพุ่งทะยานเต้นรัวแรงยิ่งกว่าครั้งใดๆ

เกรียงไกรจ้องมองมาที่เธอครู่หนึ่ง แววตาสีเหล็กคู่นั้นดูราวกับจะมองทะลุผ่านชุดนอนซาตินบางเบาเข้าไปถึงความลับที่เธอเพิ่งทำลงไปในห้องน้ำ เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม ท่าทางของเขาไม่ได้รีบร้อนทว่าดูทรงอำนาจจนรสรินรู้สึกหายใจติดขัด ทุกก้าวที่เขาเดินเข้าหาเธออย่างเชื่องช้านั้นเปรียบเสมือนการคืบคลานของราชสีห์ที่กำลังไล่ต้อนเหยื่อ

"ไม่นะ... ไม่นะรสริน..."

เธอพยายามร้องประท้วงอยู่ในใจ หวังว่าสิ่งที่เธอกำลังจินตนาการไว้จะไม่เกิดขึ้น แต่ร่างกายกลับทรยศ จิตวิญญาณของเธอเหมือนถูกมนต์สะกดจากนัยน์ตาคู่นั้นจนมิอาจขยับเขยื้อนหนีไปไหนได้ เธอได้แต่ยืนนิ่งมองเขาเดินเข้ามาประชิดตัวด้วยความหวั่นไหวที่ปนเปไปกับความโหยหาลึกๆ

“ป๊าก็หิวน้ำเหมือนกัน...”

เขาเอ่ยขึ้นเสียงเบาพลางเอื้อมมือหนามาคว้าแก้วน้ำจากมือของเธอไปถือไว้ สายตาของเขาไม่ได้ละไปจากใบหน้าของเธอแม้แต่วินาทีเดียวขณะที่เขายกแก้วขึ้นดื่มน้ำที่เหลืออยู่จนหมด รสรินยืนมองการกระทำนั้นด้วยใจที่สั่นระรัว ความรู้สึกประหลาดพุ่งพล่านไปทั่วอกเมื่อเห็นเขาดื่มน้ำจากแก้วเดียวกัน... รอยริมฝีปากที่ทับซ้อนรอยเดิมของเธอมันเป็นสัมผัสทางอ้อมที่สื่อความหมายลึกซึ้งจนเธอหน้าร้อนวูบ

“ป๊านอนไม่หลับ...”

เกรียงไกรเอ่ยพึมพำชิดริมหู พร้อมกับที่วงแขนแกร่งสอดรัดรอบเอวบางของเธอไว้แผ่วเบา เขาไม่ได้จู่โจมอย่างผลีผลามทว่าค่อยๆ โอบรั้งร่างระหงให้ขยับเข้าหาแผ่นอกกว้างอย่างนุ่มนวล รสรินพยายามฝืนตัวไว้ชั่วครู่ จิตใต้สำนึกส่วนที่เหลืออยู่คอยเตือนว่าสามีของเธอกำลังนอนหลับอยู่ห่างไปเพียงไม่กี่ก้าว ความผิดชอบชั่วดีตะโกนก้องในหัวว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนี้คือเพลิงที่กำลังจะเผาไหม้ทุกอย่าง

"ป๋าคะ อย่าค่ะ..."

เสียงร้องนั้นดังก้องอยู่ในใจจนเธอแทบจะสำลัก แต่มันกลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นเทา ความนิ่งสุขุมของเกรียงไกรที่ไม่ได้หักหาญน้ำใจ แต่กลับใช้ความอ่อนโยนและนิ่งลึกละลายกำแพงของเธอลงทีละน้อย ทำให้รสรินเผลอใจไปอย่างยากจะต้านทาน

กลิ่นน้ำหอมบุรุษจางๆ ผสมกับกลิ่นอายเฉพาะตัวของเขาที่เธอจำได้ขึ้นใจปลุกเร้าความทรงจำเก่าๆ ให้หวนคืนมา สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่วางทาบลงบนแผ่นหลังของเธอนั้นให้ความรู้สึกที่ต่างจากกวินลิบลับ มันคือสัมผัสที่เต็มไปด้วยพลังและการปกครองที่เธอโหยหามาตลอดสี่ปี รสรินเริ่มรู้สึกว่าเรี่ยวแรงในการขัดขืนกำลังละลายหายไป เธอเผลออิงซบดวงหน้าลงกับไหล่กว้างของเขาอย่างลืมตัว ยอมปล่อยให้เขาโอบกอดไว้ในเงามืดของคฤหาสน์ที่เงียบสงัด

ความขัดแย้งในใจของรสรินพุ่งพล่านถึงขีดสุด ระหว่างความรักที่ใสสะอาดของกวินกับความเสน่หาที่ดำมืดและรุนแรงของเกรียงไกร เธอรู้ดีว่านี่คือการทรยศที่เลวร้ายที่สุด ทว่าอ้อมกอดนี้กลับเป็นที่เดียวที่ทำให้เธอรู้สึกถึงตัวตนที่แท้จริงของ "หนูริน" ที่ป๋าไกรเป็นคนสร้างขึ้นมา เธอหลับตาลงรับสัมผัสที่ถวิลหา ปล่อยให้อารมณ์ฝ่ายต่ำเข้าครอบงำความถูกต้องเพียงชั่วขณะ โดยที่มิอาจรู้เลยว่าพันธนาการที่เริ่มผูกมัดในความมืดครั้งนี้ จะนำพาชีวิตของเธอไปสู่จุดจบเช่นไรในบ้านหลังนี้ที่เต็มไปด้วยความลับของสองพ่อลูก