เหยื่อสาวในกรงทอง!

มือเรียวงามของรสรินพยายามยกขึ้นดันที่แผงอกกว้างของเกรียงไกร หวังจะใช้แรงทั้งหมดที่มีเพื่อผลักไสพันธนาการที่แสนรัญจวนใจนี้ออกไป แต่อนิจจา... เรี่ยวแรงที่เธอเคยคิดว่ามีกลับอันตรธานหายไปเสียดื้อๆ ราวกับขี้ผึ้งที่ถูกลนด้วยไฟสวาท ร่างกายของเธอกำลังทรยศต่ออุดมการณ์และความถูกต้องอย่างร้ายกาจ

"อุ๊ย... ป๋า! เราทำอย่างนี้ไม่ได้ค่ะ..."

เสียงที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มนั้นแผ่วเบาและสั่นพร่าเสียจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบที่ไร้น้ำหนัก แทนที่จะเป็นการปฏิเสธที่เด็ดขาด มันกลับกลายเป็นประดุจแรงดึงดูดชั้นดีที่ยั่วยุอารมณ์เบื้องลึกของบุรุษผู้ทรงอำนาจ เกรียงไกรไม่เพียงไม่ถอยห่าง แต่เขากลับกระชับวงแขนแกร่งโอบรัดร่างระหงให้แนบชิดกับกายกำยำของเขาจนไร้ซึ่งช่องว่างให้อากาศไหลผ่าน

"ป๋าทรมานเหลือเกินหนูริน..."

เสียงกระซิบพร่าที่ข้างใบหูทำให้รสรินขนลุกซู่ไปทั้งตัว ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาที่เป่ารดผิวเนื้อเนียนละเอียดทำเอาสติที่เหลือน้อยนิดของเธอแทบจะหลุดลอย

"ป๋าเห็นหนูทุกวัน... เห็นหนูเดินไปเดินมาในบ้านหลังนี้ ในฐานะอื่นที่ไม่ใช่คนของป๋า ป๋าแทบจะทนไม่ไหวแล้ว"

สิ้นคำสารภาพที่เต็มไปด้วยตัณหา เกรียงไกรก็ฝังจมูกลงที่ซอกคอขาวผ่องของเธออย่างถือวิสาสะในความเป็น "เจ้าของเดิม" สัมผัสที่คุ้นเคยปลุกเร้าความทรงจำร่านร้อนให้ฟื้นคืนกลับมาอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายความเป็นชายที่ดุดันและมั่นคงของเขามันช่างแตกต่างจากความอ่อนโยนจนจืดชืดของกวินเหลือเกิน

"ป๋าขา... อย่าค่ะ เราสัญญากันแล้วว่าเราจะไม่ทำแบบนี้อีก"

รสรินพยายามบิดกายเบี่ยงหนีสัมผัสที่จาบจ้วงนั้น แต่ดูเหมือนพละกำลังของเธอจะถดถอยลงไปทุกที หรืออาจจะเป็นเพราะลึกๆ ในใจของเธอนั้นไม่ได้พยายามขัดขืนให้มากพออย่างที่ควรจะเป็น ความขัดแย้งในใจพุ่งพล่านจนถึงขีดสุด 

เธอตัดสินใจหันหน้ากลับมาเผชิญกับเขาตรงๆ หวังจะใช้สายตาวิงวอนให้เขาหยุดยั้งการกระทำที่ผิดต่อศีลธรรมนี้ ทว่านัยน์ตากลมโตที่เต็มไปด้วยแววแห่งการวิงวอนนั้นกลับแฝงไปด้วยกระแสแห่งความโหยหาอย่างปิดไม่มิด

"ป๋าขา... รินเป็นสะใภ้ของป๋านะคะ เราจะทำกันแบบนี้อีกไม่ได้แล้ว เราอย่าทำกันเลย... อุ๊บ!"

ประโยคสุดท้ายของเธอถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากหนาของเกรียงไกรฉกวูบลงมาปิดกั้นถ้อยคำประท้วงทั้งหมด จูบของเขาช่างมีอานุภาพทำลายล้างสูงส่ง มันเริ่มต้นด้วยความนุ่มนวลหลอกล่อให้เคลิบเคลิ้ม ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อน ดุดัน และเต็มไปด้วยชั้นเชิงที่เหนือชั้น 

รสรินรู้สึกเหมือนร่างทั้งร่างกำลังจะละลายลงกองกับพื้น หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจังหวะกลองศึก ในเสี้ยวหนึ่งของความคิดที่ฟุ้งซ่าน เธอเผลอนึกประชดประชันในใจว่า กวินน่าจะแบ่งปันทักษะกามารมณ์อันยอดเยี่ยมเหล่านี้มาจากผู้เป็นพ่อบ้างสักเล็กน้อยก็ยังดี

มือหยาบใหญ่ของเกรียงไกรเริ่มซุกซนลูบไล้ไปตามสัดส่วนที่เขาเคยสำรวจมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ก่อนจะมาหยุดนิ่งและบีบเค้นที่ทรวงอกอิ่มหยุ่นมือผ่านเนื้อผ้าซาตินบางเบา เขาคลึงบีบมันอย่างเบามือแต่หนักแน่นในอารมณ์ ทำให้อลวนที่รสรินเพิ่งจะดับมันลงในห้องน้ำเมื่อครู่ กลับคุโชนขึ้นมาเป็นเพลิงกัลป์อีกครั้งอย่างรวดเร็ว

ความเสียวซ่านแล่นริ้วขึ้นเป็นระลอกเมื่อปลายนิ้วหนาของเขาจงใจคีบและคลึงเบาๆ ลงบนยอดปทุมถันที่แข็งเป็นไตชูชันท้าทายสัมผัสของเขาอย่างเชี่ยวชาญ

"อูยยย... ซี้ดดด... ป๋า..."

เธอเผลอครางออกมาอย่างสุดกลั้น ดวงตากลมโตที่เคยมองเขาอย่างอ้อนวอนบัดนี้กลับฉ่ำปรือและเยิ้มไปด้วยราคะ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีกำลังต่อสู้กับสัญชาตญาณดิบอย่างรุนแรง ในใจหนึ่งเธอนึกถึงกวิน สามีผู้แสนดีที่นอนหลับใหลอยู่ห่างไปไม่กี่เมตร แต่อีกใจหนึ่งเธอกลับโหยหาสัมผัสที่ถึงใจจากชายตรงหน้าผู้เป็นเจ้าของบทเรียนรักบทแรกในชีวิตเธอ

"ป๋าขา... อย่าค่ะ... นะคะป๋าขา..."

เธอยังคงพยายามร้องห้ามด้วยเสียงที่แผ่วเบาราวกับเสียงละเมอ ก่อนจะรวบรวมพละกำลังเฮือกสุดท้ายที่มีอยู่ ผลักแผงอกกว้างของเขาออกไปสุดแรง ความเย็นของอากาศธาตุที่เข้ามากระทบผิวกายทำให้สติของเธอเริ่มคืนกลับมา

"หยุดเถอะค่ะ!..."

รสรินหลุดออกมาจากวงแขนแกร่งได้สำเร็จ เธอรั้งสาบเสื้อนอนที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่พลางหายใจหอบถี่ ทรวงอกอิ่มสะท้อนขึ้นลงตามจังหวะหัวใจที่ยังไม่สงบลง เธอจ้องมองใบหน้าสุขุมทว่าแฝงความหื่นกระหายของเกรียงไกรด้วยสายตาที่สับสนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจหมุนตัวเดินผละออกจากมุมมืดนั้นทันที

เธอรีบก้าวเท้ากลับเข้าสู่ห้องนอนและปิดประตูล็อคลงอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เกรียงไกรยืนอยู่ในเงามืดของโถงใหญ่เพียงลำพัง เขามองตามร่างระหงที่หายลับไปหลังบานประตูด้วยแววตาวาวโรจน์และรอยยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า

รสรินพิงแผ่นหลังเข้ากับประตูห้องนอน ร่างกายยังสั่นเทาด้วยความตื่นเต้นและความผิดบาปที่เกือบจะก้าวข้ามเส้นไปเพียงนิดเดียว เธอรู้ดีว่าความขัดแย้งในใจครั้งนี้จะไม่จบลงง่ายๆ ยิ่งเธอพยายามหนี สัมผัสของ "ป๋า" ก็ยิ่งตามหลอกหลอนซึมลึกเข้าไปในทุกอณูความรู้สึก และในบ้านหลังนี้ที่มีเพียงกำแพงห้องกั้นขวาง ความลับที่รุ่มร้อนนี้กำลังจะกลายเป็นชนวนเหตุที่เผาผลาญความสงบสุขของเธอไปตลอดกาล…

…บรรยากาศภายในห้องทานอาหารยามค่ำคืนถูกฉาบไว้ด้วยความเรียบหรูทว่าโอ่อ่า พื้นไม้ไม้มะค่าขัดจนมันวับสะท้อนแสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าด้านบน งานตกแต่งจากไม้จริงที่โชว์ลายไม้ตามธรรมชาติส่งกลิ่นอายของความภูมิฐานและรสนิยมอันสูงส่งของเจ้าของบ้านออกมาอย่างชัดเจน

จุดเด่นที่สุดของห้องคือโต๊ะอาหารตัวยาวที่ทำจากไม้มะค่าแผ่นใหญ่เพียงแผ่นเดียว ความหนาและลวดลายที่งดงามของมันบอกเล่าถึงบารมีและอำนาจของ เกรียงไกร ได้เป็นอย่างดี บนโต๊ะจัดวางอาหารไทยรสเลิศไว้เพียงไม่กี่อย่าง ทว่าแต่ละจานกลับดูพิถีพิถันและจัดวางมาอย่างพอเหมาะพอดี ไม่มากจนเกินความจำเป็นแต่กลับดูเลอค่า

เกรียงไกรนั่งประจำตำแหน่งที่หัวโต๊ะด้วยท่าทางภูมิฐานราวนางพญาในวิมานไม้ โดยมีกวินและรสรินนั่งเคียงคู่กันอยู่อีกด้านหนึ่งของโต๊ะ ท่ามกลางเสียงช้อนส้อมที่กระทบจานเบาๆ เกรียงไกรก็เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงที่รื่นรมย์

"ช่วงนี้ดีจังนะ... เจ้าวินมันกลับมากินข้าวเย็นที่บ้านทุกวันเลย" ผู้เป็นพ่อเปรยขึ้นพลางปรายตามองไปยังลูกชายหัวแก้วหัวแหวนด้วยรอยยิ้มเอ็นดู

"ต้องยกความดีความชอบให้คุณหนูรินเลยค่ะคุณท่าน" ป้าเล็กที่ยืนคอยดูแลอยู่ใกล้ๆ สอดขึ้นอย่างคนกันเองตามประสาแม่บ้านเก่าแก่ที่เห็นความเปลี่ยนแปลงในทางที่ดีของบ้าน

"นั่นสินะ... เมื่อก่อนป๊าต้องนั่งทานข้าวคนเดียวจนชินไปแล้ว" เขาพูดพลางหัวเราะร่วน 

แววตาที่ดูเหมือนจะเปิดเผยทว่ากลับมีบางอย่างซ่อนเร้นปรายมายังรสริน ซึ่งเธอก็เผลอเหลือบตามองเขาอยู่ก่อนแล้วอย่างไม่ตั้งใจ สายตาคมปลาบของป๋าไกรที่กระทบเข้ากับนัยน์ตาหวั่นไหวของเธอทำเอาหัวใจของรสรินกระตุกวูบไปชั่วขณะ

"ป๊าครับ... ผมให้รินลาออกจากงานแล้วนะครับ" กวินเอ่ยขึ้นมากลางปล้อง เหมือนเป็นการประกาศเจตนารมณ์ให้ผู้เป็นพ่อได้รับรู้ถึงการตัดสินใจครั้งสำคัญ

"อ้าว... ทำไมล่ะ?" เกรียงไกรเงยหน้าขึ้นจากการทานอาหาร สายตามีคำถามฉายชัด

"ก็ผมอยากดูแลเมียของผมให้ดีที่สุด... ทำไมต้องมีปัญหาด้วยล่ะครับ!" กวินทำหน้าขึงขังใส่พ่ออย่างขี้เล่น ท่าทางของเขาดูภาคภูมิใจที่ได้ทำหน้าที่สามีผู้ปกป้องและเลี้ยงดูภรรยาอย่างเต็มที่

"เปล่าๆ... นั่นมันเรื่องของเอ็ง ป๊าก็แค่ถามดูเฉยๆ" เกรียงไกรทำท่าทางหดหัวแกล้งแพ้ให้ลูกชายอย่างอารมณ์ดี สร้างเสียงหัวเราะเบาๆ ให้เกิดขึ้นบนโต๊ะอาหาร

เพี๊ยะ!

รสรินตีแขนกวินเบาๆ อย่างเขินอาย ใบหน้าสวยหวานขึ้นสีระเรื่อ "บ้าจังพี่เนี่ย พูดอะไรก็ไม่รู้..."

เธอทำท่าเขินอายซบหน้ากับไหล่สามีประหนึ่งเจ้าสาวแสนดีที่เขินอายในความรักของคู่ชีวิต ทว่าภายใต้ท่าทีนั้น รสรินกลับลอบสังเกตปฏิกิริยาของป๋าไกรอยู่เงียบๆ 

เธออยากรู้เหลือเกินว่าข่าวการที่เธอต้องกลายเป็น "แม่บ้าน" อยู่ติดคฤหาสน์หลังนี้ตลอดทั้งวัน จะส่งผลอย่างไรต่อความนิ่งสุขุมของชายที่กุมความลับร่านร้อนของเธอเอาไว้ แววตาของเกรียงไกรที่จ้องมองมายังการหยอกล้อของคู่สามีภรรยาใหม่นั้นดูเรียบเฉย แต่รสรินสัมผัสได้ถึงกระแสบางอย่างที่หมุนวนอยู่ลึกๆ ในดวงตาคู่นั้น... 

กระแสที่บอกให้เธอรู้ว่า กรงทองที่กวินสร้างไว้เพื่อ "ปกป้อง" เธอ อาจกลายเป็นสนามล่าเหยื่อชั้นดีสำหรับผู้ที่รอคอยเวลาอยู่ในเงามืดของบ้านหลังนี้ไปเสียเอง