ตอนที่ 3

         ธัชน์ก้มลงกราบแทบเท้าบิดา อาการหยิ่งยโสโอหังและอวดดีที่หายไปจากท่าทีของธัชน์ ทำให้อาชาใจอ่อน เพราะเอาเข้าจริงๆ อาชาไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำ แต่ก็ยังไม่หายโกรธเสียทีเดียว

         “ถ้าพ่อหายโกรธแล้วงั้นคืนนี้ผมขอนอนค้างคืนที่นี่นะครับ… ”

         ธัชน์ได้ทีก็รีบขอ

         “ยังโว้ย… กูยังไม่หายโกรธ… ”

         อาชากราดเสียงใส่ลูกชาย…  แววตามีประกายดุผุดวาบขึ้นมาอีกครั้ง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบตามองไปยังเรือนร่างสุดเซ็กซี่สะดุดตาของสะใภ้สาวแสนสวยที่ยืนอยู่ใกล้ๆ

         “เออ… มึงจะนอนค้างก็ได้… แต่ต้องนอนที่กระท่อมโน่น ถ้าอยากจะนอนก็นอนข้างนอกนะ… กูยังไม่ให้นอนในบ้าน”

         อาชาชี้มือไปยังกระท่อมหลังเล็กๆ ที่ตั้งอยู่หลังบ้าน เสียงเข้มๆ เมื่อครู่ลดลงอย่างเห็นได้ชัด เมื่ออาชาเหลือบไปเห็นแววตาวิงวอนของหญิงสาวที่มากับธัชน์ ก็หล่อนสวยหยาดบาดใจเหลือเกิน

         “อะไรนะ… นี่ใจคอพ่อจะให้ผมนอนข้างนอกจริงๆ หรือ… ”

         ธัชน์ได้ยินก็ชักสีหน้า ทว่าไม่ทันได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น นามิก็แทรกขึ้นว่า

         “ได้ค่ะคุณพ่อ… พี่ธัชน์กับหนูนอนที่กระท่อมก็ได้… ไม่เป็นไรค่ะ”

         นามิรีบกล่าวรับคำแทนสามีของหล่อน เพราะเห็นว่าตอนนี้ก็มืดค่ำแล้ว

“นามิ… ”

ทัชน์สะกิดแขนหญิงสาว

“คะ… ”

นามิมองหน้าสามี

“เราจะเปลี่ยนใจขับรถกลับไปนอนที่โรงแรมในเมืองก็ได้นะ… ถ้าไม่สะดวกที่จะนอนที่นี่”

ทัชน์กล่าวเบาๆ กับเมียรัก

“ไม่ค่ะ… นามิจะนอนค้างที่นี่ค่ะ พี่ธัชน์ต้องใจเย็นๆ นะคะ… อย่าลืมสิคะ… ว่าจุดประสงค์ของการกลับมาในครั้งนี้คืออะไร?”

นามิกล่าวเตือนสติสามี

         “ใช่… พี่ขอโทษที่ใจร้อนไปนิด… ”

 ธัชน์ฉุกคิดขึ้นได้ หันมากล่าวกับภรรยา… จริง

อย่างที่นามิเตือน เมื่อนึกถึงทรัพย์สมบัติมากมายที่อยู่ในการครอบครองของ ‘อาชา’

ทั้งบ้านและที่ดินนับร้อยไร่รอบๆ บ้านและฟาร์มแห่งนี้ ล้วนเป็นสมบัติของอาชาผู้เป็นพ่อเลี้ยงแต่เพียงผู้เดียว

อาชาไม่มีลูกและญาติที่ไหน เมื่อนับญาติกันในฐานะ ‘พ่อเลี้ยง’ ก็นับว่าธัชน์นั้นมีศักดิ์ของความเป็นญาติที่ใกล้ชิดที่สุด

อาชาเป็นพ่อเลี้ยงของธัชน์ ไม่ใช่พ่อผู้ให้กำเนิด อาชาแต่งงานกับแม่ของธัชน์แล้วพามาอยู่ที่ฟาร์มแห่งนี้พร้อมกับธัชน์

ตอนนั้นธัชน์ยังเด็กมาก อายุเพิ่งสิบขวบ แต่ไม่นานแม่ของธัชน์ก็มีอันต้องมาเสียชีวิตลงด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่ไม่มีใครคาดคิด ทำให้อาชาต้องเลี้ยงดูธัชน์เพียงลำพังเรื่อยมา

         “พี่ธัชน์ต้องใจเย็นๆ นะจ๊ะ… ”

นามิกล่าวย้ำอีกครั้ง ก่อนจะพากันลากกระเป๋าเดินทางเข้ามายังกระท่อมซึ่งอันที่จริงสภาพภายในของมันก็ไม่ได้ย่ำแย่อย่างที่เข้าใจ

เพราะว่าข้างในก็มีสิ่งอำนวยความสะดวกอยู่พอสมควร แทบไม่ต่างจากห้องพักของรีสอร์ตเล็กๆ แถวต่างจังหวัด

ในเวลาต่อมา

เวลาใกล้เที่ยงคืน อาชารู้สึกปวดฉี่ จึงลุกขึ้นจากเตียงนอนมาเข้าห้องน้ำ จากนั้นก็เดินออกมาสูดอากาศภายนอกบ้าน สายตาจ้องมองไปยังกระท่อมหลังน้อย นึกห่วงว่าลูกชายกับสะใภ้จะนอนกันได้ไหม

แม้ปากของอาชาจะแข็ง แต่ใจก็ไม่ได้แข็งอย่างปาก เพราะยังไงก็เคยเลี้ยงดูธัชน์มาตั้งแต่เล็กๆ

อาชาสังเกตเห็นว่าแสงไฟในกระท่อมยังไม่ดับ จึงตัดสินใจเดินเข้ามาใกล้ ตั้งใจจะสอบถามเผื่อมีสิ่งใดขาดเหลือ

ทว่าเมื่อมาถึง ก็มีเสียงแปลกๆ ดังออกมาจากกระท่อม

ด้วยความสงสัย…