ตอนที่ 3 NC20+++

พี่บิ๊กคนของใหญ่ นาบตัวลงบนเรือนกายเนียนนุ่ม เขากอดเธอไว้เต็มอ้อมแขน เกร็งบั้นท้าย แล้วกระแทกแก่นกายเข้าใส่ร่องนุ่มแน่นสุดแรง

รินรดาผวาเฮือก เธอยกศีรษะขึ้นมา อ้าปากกัดบ่าบึกบึนจมเขี้ยว เสียงกรีดร้องของเธอดังอยู่ในลำคอ

คนที่เพิ่งสอดใส่แก่นกายฝ่าปราการบางเบาเข้าไป ฝากฝังความเป็นชายในซอกสาวถึงกับชะงัก เขากดลำกายค้างคาไว้อย่างนั้น อยู่นิ่ง ๆ ให้เธอได้ปรับตัว

ผ่านไปครู่ใหญ่ รินรดาอ้าปากปล่อยเนื้อแน่นของบ่าบึกบึน เธอทิ้งหัวลงบนที่นอน แล้วระบายลมออกจากปาก

คนถูกสาวหลอกว่าเคยเจอเคยโดนมาแล้วถึงกับถอนหายใจแรง

“ไม่เคย ทำไมไม่บอก”

“พี่ทำต่อเลย หนูไม่ถือ”

“แต่...”

“ทำสิคะ ทำเร็ว ๆ ถ้าพี่ไม่ทำก็ปล่อย หนูจะกลับ”

ปล่อยก็โง่แล้ว แข็งขนาดนี้ ขืนปล่อยเธอไป เขาคงขาดใจตาย

เพราะเห็นใจที่เธอยังไม่เคยผ่านสนามรัก พี่บิ๊กเลยเริ่มซอยช้า ๆ เมื่อรู้สึกว่าไหลลื่น และเธอก็เหยียดขยายรับเขาได้แล้ว ท่วงทำนองราคะจึงเปลี่ยนเป็นดุดันรุนแรงอย่างที่เขาชื่นชอบ

ตอนแรกรินรดาก็เจ็บแทบขาดใจ แต่พอเขาถอดถอนสลับกับสอดลึกอย่างคนที่รู้จุดเสียวในกายสาว เธอก็มีอารมณ์ร่วมไปกับเขา

เธอกอดรัดเรือนกายแกร่งเต็มสองแขน สองขารัดเอวสอบไว้แน่น บั้นท้ายอวบขยับส่ายร่อน รับเอาของใหญ่ที่กระแทกเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง

“อื้อ... พี่บิ๊กจ๋า...”

รินรดาครางเรียกเสียงหวาน เธอแอ่นเนินสาวเข้าใส่แก่นกายลำใหญ่ ให้เขาตอกตรึงซ้ำ ๆ จนเธอแตกซ่านทะยานถึงจุดสุขสม

ร่างใหญ่เร่งขยับบั้นเอว ขับเคลื่อนความเป็นชายเข้าออกในร่องสาว เธออุ่นลื่น นุ่มแน่น และบีบรัด จนเขาแตกกระจาย หลั่งน้ำกามในแอ่งอุ่นอย่างสะใจ แต่ก็ต้องรีบตัดใจถอดถอนออกมา แล้วยื่นมือไปดึงทิชชูมารูดถุงยางออกจากลำกาย โยนทิ้งลงถังขยะข้างเตียง แล้วเอนกายลงนอนตะแคง ดึงร่างสาวมากอดไว้เต็มอ้อมอก

รินรดานอนตัวอ่อนระทวยอยู่แนบอกกว้าง เจ็บแสบกลางซอกสาว แต่ก็เสียววูบวาบสุขสม เธอคิดว่า เธอจะพอแค่นี้แหละ

รินรดากำลังจะบอกเขาว่าพอแล้ว แต่เธอบอกช้าไปนิด เพราะคนตัวโตกดร่างสาวนอนหงาย เขาขึ้นคร่อม แล้วตะโบมจูบเธออย่างดุดัน

พี่บิ๊กเล้าโลมให้เธอรู้สึกไปกับเขา จากที่จะบอกเขาว่าพอแค่นี้ รินรดาก็กลับให้ความร่วมมือไปกับเขาทุกท่วงท่า

ดูเหมือนว่า ทุกครั้งที่ต่างคนต่างสุขสม พี่บิ๊กจะใช้เวลาพักเพียงครู่เดียว แล้วก็เริ่มใหม่อีกครั้ง ส่วนเธอก็ปากหนักเหลือเกิน ไม่ยอมบอกว่าพอสักที แล้วพอเขาเริ่มใหม่อีกครั้ง เธอก็สมยอมพร้อมใจไปกับเขาทุกครั้ง กระทั่งต่างคนต่างหมดแรง และหลับไปในอ้อมกอดของกันและกัน

2 ลูกสาวกำนัน

        “น้องรดาครับ ปุ๋ยล็อตใหม่มาส่งแล้วครับ”

        “โอเคจ้า ขอบคุณค่ะพี่ยอด ให้เขาขับไปที่โกดังได้เลย เดี๋ยวหนูตามไปเช็กของค่ะ”

        “ครับ”

        ไอ้ยอดวางบิลและรายละเอียดสินค้าลงบนโต๊ะ แล้วเดินออกจากห้องกระจกติดแอร์ไปเช็กของรอเจ้านาย

        รินรดาวางมือจากงานที่กำลังทำ แล้วหยิบเอาเอกสารที่ไอ้ยอดเพิ่งเอามาให้ ยกขึ้นมาดูคร่าว ๆ

        ร่างระหงในชุดเสื้อเชิ้ตลายตารางแขนยาวสีแดง กางเกงยีนส์สีเข้ม รองเท้าผ้าใบสีขาว ลุกจากเก้าอี้ในห้องทำงานที่อยู่ด้านในสุดของร้าน  และเดินออกประตูหลัง ไปยังโกดังเก็บสินค้าหลังร้าน

        โกดังเก็บสินค้ากับอาคารที่เป็นหน้าร้าน อยู่ห่างกันราวห้าสิบเมตร รินรดาจึงสวมหมวกไม้ไผ่สาน และกางร่มด้วย

ถึงจะทำงานอยู่บ้านนอกบ้านนา แต่รินรดาต้องสวยเฉิดฉายที่สุดในตำบล เธอจะไม่ยอมหมองหม่นแก้มขึ้นฝ้าหน้าขึ้นสิว เพราะแสงแดดหรอกนะ

        รินรดากลับมาอยู่บ้านเกือบเดือนแล้ว เธอกลับมาด้วยความจำใจ แต่ก็ต้องกลับ เพราะพ่อไม่โอนเงินให้ใช้แล้ว เมื่อไม่มีเงิน เธอก็อยู่กรุงเทพ ฯ ไม่ได้ เธอจึงหวนคืนบ้านนา มาช่วยพ่อดูแลกิจการร้านขายผลิตภัณฑ์การเกษตรและวัสดุก่อสร้าง

        ร้านกำนันรุ่ง เป็นร้านค้าใหญ่ที่สุดในตำบล ร้านอยู่ติดถนนใหญ่ เป็นเส้นทางหลักที่ใช้สัญจรระหว่างอำเภอ

หน้าร้านแบ่งเป็นสองฝั่ง ฝั่งหนึ่งขายปุ๋ยและขายผลิตภัณฑ์ที่ใช้ในการเกษตร อีกฝั่งขายวัสดุและอุปกรณ์ก่อสร้าง

        กำนันรุ่งโรจน์ หรือ ใคร ๆ พากันเรียกว่า พ่อกำนันรุ่ง วัย 45 ปี เป็นกำนัน ตำบลโคกเคียว เขาเป็นที่รู้จักและนับถือในวงกว้าง พ่อกำนันเป็นพ่อหม้ายเมียตาย มีลูกสาวสุดรักสุดดวงใจเพียงคนเดียวคือ รินรดา

        พ่อกำนันไม่ยอมมีเมียใหม่ เพราะเป็นห่วงความรู้สึกของลูกสาว แต่ถึงไม่มีเมียใหม่ แต่พ่อกำนันก็มีผู้หญิงวนเวียนในชีวิตไม่ขาด แต่เขาไม่จริงจังกับใครสักคน กินกันแล้วก็จบ แยกย้ายทางใครทางมัน

        หลังจากตรวจสินค้าเรียบร้อยแล้ว รินรดาก็กลับเข้าไปนั่งทำงานในห้องแอร์ตามเดิม 

     แม้ตอนแรก เธอไม่อยากกลับมาช่วยงานผู้เป็นพ่อ แต่พอได้กลับมาทำ รินรดาก็ทุ่มเทอย่างสุดฝีมือ เพราะเธอเป็นคนหัวดีอยู่แล้ว เธอจึงเรียนรู้งานได้อย่างรวดเร็ว