บทที่ 4

@บ้านเวียงพิงค์

"นี่บ้านเธอเหรอ" ริมฝีปากหนาเอ่ยถามพร้อมกับมองไปรอบๆบ้านหลังเล็กที่มีความเก่าผุพังอยู่ไม่น้อย

"จะ...เจ้า" คนตัวเล็กก็พยักหน้าตอบด้วยสีหน้ากล้าๆกลัวๆ เธอเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าทำไมพ่อเลี้ยงผู้ทรงอิทธิจะต้องอยากมาที่บ้านของเธอ ผิดกับคนตัวสูงที่เอาแต่สอดส่องสายตาสำรวจบ้านเด็กสาวอย่างไม่คิดเกรงใจ

"อยู่คนเดียวงั้นเหรอ"

"บ่ะใช่จ้าว"

"แล้วอยู่กับใคร" ดวงตาคมหันกลับไปจ้องมองหน้าถามร่างบางเสียงนิ่ง

"หลานสาวเจ้า"

"หลานงั้นเหรอ"

"ใช่เจ้า หลานข้าเจ้าชื่อเอื้องคำเจ้า"

"อายุเท่าไหร่"

"สี่ขวบเจ้า"

"ไม่ใช่...ฉันหมายถึงเธอ"

"จะ...เจ้า?"

"อายุเท่าไหร่" ปากหนาถามย้ำอีกครั้ง

"สะ...สิบเก้าเจ้า"

"..." พ่อเลี้ยงหนุ่มก็พยักหน้ารับรู้ก่อนจะจ้องมองไปยังใบหน้าขาวใสของเด็กสาวอยู่อย่างนั้น

ครืดด

เสียงโทรศัพท์หรูของคนตัวสูงดังขึ้นทำให้ชินกรณ์ได้สติ

ธนิน

(คุณชินกรณ์ครับ)

"ว่าไง"

(เกิดเรื่องที่โกดังเก็บของครับ มีคน...)

"เดี๋ยวฉันไป" ว่าแล้ว มือหนาก็กดตัดสายเลื่อนสายตาไปมองยังเด็กสาวที่ยืนก้มหน้าอยู่ ซึ่งเขาก็เลือกที่จะไม่พูดอะไรหมุนตัวเดินออกไปยังโกดังเก็บของที่อยู่หลังบ้านตัวเองด้วยความเร่งรีบ โดยหลังจากที่ได้ยืนเสียงฝีเท้าหนักของอีกคนเดินออกไป ใบหน้าเล็กก็ค่อยๆเงยหน้าขึ้นไปมองตามแผ่นหลังกว้างของพ่อเลี้ยงหนุ่มด้วยความรู้สึกงุนงงไม่เข้าใจแต่สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะไม่สนใจเดินเอาขนมต้มเข้าไปวางไว้ในบ้านเพื่อรอหลานสาวตัวเองกลับมาจากโรงเรียน

สองวันต่อมา...

"น้าเวียงพิงค์ข้าเจ้าไปแล้วเน้อ" เสียงเด็กน้อยเอ่ยบอกน้าของตัวเอง ซึ่งเด็กสาวก็ยิ้มโบกมือให้คนเป็นหลานก่อนจะเดินเข้าไปหยิบผ้ามาคลุมหัวเพื่อที่จะเดินออกไปทำงานตามปกติของตัวเอง แต่ในตอนนั้นเอง...ก็มีใครบางคนเดินเข้ามาขวางทางคนตัวเล็กไว้พร้อมกับเอ่ยถามขึ้นเสียงนิ่ง

"เวียงพิงค์ใช่ไหม"

"จะ...เจ้า" ริมฝีปากบางตอบกลับสีหน้าตกใจตัวสั่น

"ผมธนินคนของพ่อเลี้ยง"

"..." ร่างบางก็พยักหน้ารับรู้โดยที่ยังคงแววตางุนงงไม่เข้าใจอยู่

"พ่อเลี้ยงให้มาตามคุณไปที่บ้านใหญ่"

"บะ...บ้านใหญ่ก๊ะ?"

"ครับ"

"ให้ข้าเจ้าไปยะหยะ..." ยังไม่ทันที่คนตัวเล็กจะถามจบ

"รีบไปเถอะครับ อย่าให้พ่อเลี้ยงต้องรอนาน"

"..." เวียงพิงค์ก็ยืนนิ่งทำหน้ามึน

"ไปเถอะครับ"

"จะ...เจ้า" สุดท้ายเด็กสาวก็ต้องตั้งสติสะดุ้งเดินตรงไปยังบ้านหลังใหญ่ของพ่อเลี้ยงทรงอิทธิพลอย่างเลี่ยงไม่ได้ด้วยความรู้สึกกลัวอยู่ไม่น้อย เพราะเธอไม่รู้เลยว่าชินกรณ์นั้นจะเรียกให้เธอไปหาทำไม

@บ้านใหญ่

สองเท้าเล็กค่อยๆเดินไปยังหน้าบ้านหลังใหญ่ที่บ่งบอกได้ถึงสถานะของเจ้าของบ้านได้ดี

"มาหาใคร" เสียงบอดี้การ์ดหน้าบ้านเอ่ยถามขึ้น

"มะ...มาหาป้อเลี้ยงเจ้า"

"มาหาทำไม นัดไว้รึปละ..." การ์ดหนุ่มยังไม่ทันที่จะพูดจบ เสียงทุ้มเข้มของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมา

"ไม่ได้นัด แต่ฉันเรียกมาเอง" ชินกรณ์เดินตรงเข้ามาเอ่ยบอกยังบอดี้การ์ดหน้าบ้าน

"ครับ" พวกเขาก็พยักหน้ารับรู้ ซึ่งพ่อเลี้ยงหนุ่มก็ไม่ได้สนใจอะไรหันไปเอ่ยบอกเด็กสาวที่ยืนอยู่

"เข้ามาสิ"

"จะ...เจ้า" แล้วคนตัวเล็กก็เดินตามหลังของอีกคนไปยังห้องรับแขกที่อยู่ด้านในบ้าน

"นั่งสิ" ริมฝีปากหนาเอ่ยบอกพร้อมกับนั่งลงบนโซฟาหรู เวียงพิงค์เองก็มองด้วยท่าทีเกกังไม่รู้จะนั่งตรงไหน

"ทำไมไม่นั่ง" พ่อเลี้ยงหนุ่มเอ่ยถามขึ้นเสียงเข้มทำเอาร่างบางตกใจรีบนั่งลงที่พื้นทันทีด้วยท่าทีเกรงกลัวตัวสั่น

"ขึ้นมานั่งข้างบน ใครให้เธอไปนั่งข้างล่าง"

"ขะ...ข้าเจ้าไม่กล้านั่งเทียบป้อเลี้ยง..."

"ขึ้นมานั่งข้างบนเดี๋ยวนี้...เวียงพิงค์"

"จะ...เจ้า" เจ้าของใบหน้าเล็กก็รีบพยักหน้าตอบลุกขึ้นมานั่งบนโซฟาด้านข้างคนตัวสูงตามที่เขาต้องการ

"เชื่อฟังดีนี่" ปากหนาเอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกพอใจกับกิริยาท่าทางของคนด้านข้างเป็นที่สุด เขาไม่เคยเจอใครที่ดูหัวอ่อนและใสซื่อขนาดนี้มาก่อน

"..." เด็กสาวก็เงียบไม่ตอบเอาแต่ก้มหน้างุดอยู่อย่างนั้น

"ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับเธอ" พ่อเลี้ยงหนุ่มพูดขึ้นอย่างตรงประเด็น

"เจ้า" เวียงพิงค์เองก็พยักหน้ารับรู้ตั้งใจฟัง

"ฉันต้องการเธอ"

"เจ้า?" คนตัวเล็กก็ทำหน้างุนงงไม่เข้าใจกับสิ่งที่อีกคนเอ่ย

"ฉันอยากได้เธอ...มาเป็นนางบำเรอให้ฉัน" ทันทีที่ชินกรณ์พูดจบ ดวงตากลมก็เบิกกว้างออกมาด้วยความตกใจ

"นะ...นางบำเรอก๊ะ?"

"อืม เธอจะได้ทุกอย่างแบบคำเกี๋ยง...รู้จักใช่ไหม"

"..." เด็กสาวก็พยักหน้าตอบ

"เธอจะได้ทุกอย่างแบบนั้น หรืออาจจะได้เยอะกว่า" เพราะเขารู้สึกถูกใจเธอตั้งแต่แรกเห็น

เงียบ

เวียงพิงค์ก็เอาแต่นั่งเงียบก้มหน้าบีบมือตัวเองแน่นด้วยความรู้สึกกดดัน แน่นอนว่า..เธออยากจะปฏิเสธ เธอไม่ต้องการอะไรแบบนี้ แต่...

"เงียบทำไม หรือว่า...เธออยากได้อะไรมากกว่านั้น บอกฉันได้"

"บะ...บ่ะใช่แบบนั้นเจ้า"

"แล้วทำไม..."

"ข้าเจ้าบ่ะอยากเป็นนางบำเรอของป้อเลี้ยงเจ้า..." ปากเล็กตัดสินใจหลับตาเอ่ยบอกคนตรงหน้าออกไป

"...ขอโทษเน้อเจ้า" ว่าแล้ว เวียงพิงค์ก็ทำท่าจะลุกขึ้นเดินหนีออกไป

"คิดดีแล้วเหรอที่จะปฏิเสธ..." เสียงทุ้มของพ่อเลี้ยงหนุ่มดังขึ้นทำให้สองเท้าเล็กชะงัก

"...ไม่อยากหลานได้เรียนต่อแล้วใช่ไหม"

"ปะ...ป้อเลี้ยง..." ใบหน้าเล็กหันไปมองยังร่างสูงที่นั่งอยู่แววตาสั่นไหว

"ถ้าเธอไม่ตกลง ฉันจะยุบโครงการเรียนนั้นทิ้งซะ" ริมฝีปากหนาเอ่ยบอกพร้อมกับเลื่อนสายตาไปมองยังดวงตากลมด้วยความกดดัน เขารู้ดีว่า...การขู่แบบนี้กับคนอย่างเวียงพิงค์ ยังไงซะ...ก็ต้องได้ผล

"อยะ...อย่าหนาเจ้า" เด็กสาวเอ่ยรีบเดินเข้ามานั่งลงตรงหน้าของพ่อเลี้ยงหนุ่ม

"ขะ...ข้าเจ้ายอมแล้วเจ้า ป้อเลี้ยงอย่าทำแบบนั้นเลยเน้อ" ริมฝีปากบางเอ่ยบอกคนตัวสูงด้วยท่าทีอ้อนวอน

"พรุ่งนี้มาหาฉันที่บ้านตอนห้าโมงเย็น"

"เจ้า"

"ไปได้"

"จะ...เจ้า" แล้วคนตัวเล็กก็ค่อยๆลุกเดินออกไปตามที่อีกคนบอกทันทีโดยมีสายตาของเจ้าของบ้านหลังใหญ่ที่มองตามร่างบางนั้นไปด้วยความรู้สึกพอใจ เขารู้สึกถูกใจทั้งหน้าตารวมถึงกิริยาท่าทีนิสัยของอีกคนเป็นอย่างมาก

"ถ้าอยากได้...ฉันก็ต้องได้ หึ"