บทที่ 5

หลังจากที่กลับมาจากบ้านหลังใหญ่ เจ้าของใบหน้าเล็กก็เอาแต่เดินเหม่อลอยไปด้วยจิตใจที่บอกไม่ถูก ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับตัวเอง

'ฉันอยากได้เธอ...มาเป็นนางบำเรอให้ฉัน'

'ข้าเจ้าบ่ะอยากเป็นนางบำเรอของป้อเลี้ยงจ้าว...'

'คิดดีแล้วเหรอที่จะปฏิเสธ...'

'...ไม่อยากหลานได้เรียนต่อแล้วใช่ไหม'

'ถ้าเธอไม่ตกลง ฉันจะยุบโครงการเรียนนั้นทิ้งซะ'

'พรุ่งนี้มาหาฉันที่บ้านตอนห้าโมงเย็น'

ทำไมต้องเป็นเธอด้วย...

"น้าเวียงค์พิงค์..." เสียงเล็กของหลานสาวตัวน้อยดังขึ้นทำให้เจ้าของดวงตากลมได้สติหันไปมองยังเอื้องคำที่นอนมองหน้าเธออยู่

"...ข้าเจ้าหนาว"

"ไหวก่อ? ไปหาหมอก่อ?"

"บ่ะไป" เอื้องคำรีบส่ายหน้าปฏิเสธคนเป็นน้าทันทีอย่างไม่ต้องการที่จะไปหาหมอ

"หมอเบญบ่ะน่ากลัวหรอกเน้อ" เวียงพิงค์เอ่ยบอกหลานสาวออกไป ซึ่งหมอเบญที่เธอพูดถึงก็คือหมอสาวที่มาประจำอยู่ที่นี่โดยหมอเบญเองก็คือเพื่อนสนิทของพ่อเลี้ยงหนุ่มที่เธอได้ยินบรรดาชาวบ้านเขาว่ากัน ส่วนตัวเธอก็ยังไม่เคยได้เจอกับหมอสาวที่กล่าวถึงหรอกเพียงแต่แค่อยากพูดให้เด็กน้อยไม่ต้องนึกกลัวก็เท่านั้น

"ข้าเจ้าบ่ะไป ข้าเจ้าบ่ะได้เป็นอะหยัง"

"..." เจ้าของใบหน้าเล็กก็ได้แต่นั่งมองหลานตัวเองที่ทำท่าปฏิเสธอย่างเดียว

"เดี๋ยวข้าเจ้าก็หาย...แค่กๆ"

"ถ้าบ่ะไปหาหมอ จะหายได้ก่อ?"

"..." เอื้องคำก็ไม่สนใจเอาแต่นอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มอยู่อย่างนั้น

"เอื้องคำ..."

"ข้าเจ้าบ่ะอยากไป ข้าเจ้ามีน้าเวียงพิงค์คอยดูอยู่ ข้าเจ้าบ่ะ..." ยังไม่ทันที่เด็กน้อยจะพูดจบ

ก๊อกๆ!เสียงคนเคาะประตูบ้านขนาดเล็กก็ดังขึ้นทำให้เวียงพิงค์หันไปมองตามเสียงด้วยความสงสัย

"เดี๋ยวน้ามาเน้อ"

"เจ้า" เอื้องคำก็รับคำอย่างว่าง่าย เวียงพิงค์เองก็ลุกขึ้นเดินตรงไปเปิดประตูบ้านของตัวเองก่อนจะชะงักไป

"ปะ...ป้อเลี้ยง"

"ทำไมไม่ไปบ้านใหญ่"

"คือ..."

"หรือเธอคิดว่าฉันจะไม่กล้าพังโครงการทิ้ง"

"บะ...บ่ะใช่เน้อป้อเลี้ยง คะ...คือหลานข้าเจ้าบ่ะสบาย"

"..." ชินกรณ์ก็นิ่งมองคนตัวเล็ก

"ป้อเลี้ยงข้าเจ้าบ่ะได้โกหกเน้อ" ริมฝีปากเอ่ยออกมาเสียงสั่นด้วยความนึกกลัว กลัวว่าอีกคนจะไม่เชื่อว่าเธอพูดความจริง

"หลานเธอ เด็กที่นอนอยู่นะเหรอ"

"เจ้า"

"ถ้าไม่สบาย ทำไมไม่พาไปหาหมอ"

"เอื้องคำบ่ะยอมไปเจ้า" สิ้นเสียงหวาน พ่อเลี้ยงหนุ่มก็นิ่งมองร่างบางที่ยืนก้มหน้าอยู่ตัวสั่นอยู่ท่าทีดูเกรงกลัวเขาเป็นที่สุด

"ถ้าไม่ไปแล้วจะหายหรือไง"

"..." คนตัวเล็กก็เงียบกลืนน้ำลายลงด้วยความนึกกลัวคนตรงหน้า

"เป็นเยอะหรือเปล่า"

"บ่ะเจ้า น่าจะเป็นไข้ธรรมดาเจ้า ถ้าได้พัก..."

"อืม งั้นคืนนี้จะให้เธออยู่ดูแลหลานก่อน"

"แต๊กา?...ขะ...ขอบคุณป้อเลี้ยงมากเจ้า" ริมฝีปากบางของเด็กสาวยิ้มเอ่ยออกมาด้วยความดีใจที่อย่างน้อยวันนี้ เธอก็ได้คอยดูแลหลานตัวเองที่นอนซมป่วยอยู่

"ดูแลคืนนี้ให้หาย เพราะว่าพรุ่งนี้...เธอต้องไปหาฉันที่บ้านใหญ่ ไม่ว่ามีปัญหาอะไร ฉันต้องได้เห็นหน้าเธอก่อนหนึ่งทุ่มตรง"

"จะ...เจ้า" แล้วสองเท้าหนาก็หมุนตัวเดินกลับออกไปทันทีโดยมีสายตาของเวียงพิงค์ที่มองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปแววตาวูบสั่นเต็มไปด้วยความเกรงกลัวกับสิ่งที่ต้องพบเจอในวันพรุ่งนี้...