บทที่ 6

วันต่อมา...

"ฝากเอื้องคำด้วยเน้อ" เสียงริมฝีปากบางเอ่ยบอกเพื่อนสนิทตัวเองขึ้นขณะที่ใกล้ถึงเวลาที่จะต้องไปบ้านหลังใหญ่ตามที่พ่อเลี้ยงทรงอิทธิพลบอก

"จะไปแต๊ก๊ะ?" แสงหล้า เอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วงเพื่อน ซึ่งเวียงพิงค์เองก็ได้เล่าทุกอย่างให้เธอฟังทั้งหมด

"ข้าเจ้าต้องไป"

"..." แสงหล้าก็นิ่งมองหน้าเพื่อนตัวเอง

"ฝากดูเอื้องคำด้วย แล้วข้าเจ้าจะรีบกลับมา" พูดจบ สองเท้าเล็กก็หมุนตัวเดินออกบ้านขนาดเล็กของเพื่อนสีหน้าที่ไม่สู้ดีเท่าไหร่ เพราะเธอเองก็ไม่รู้เลยว่าในคืนนี้...เธอจะต้องเจอกับอะไร

ตึก

ตึก

เวียงพิงค์ค่อยๆเดินตรงเข้าไปภายในบ้านหลังใหญ่ด้วยแววตาสั่นกลัว

"มาทำไม" บอดี้การ์ดหุ่นกำยำถามเด็กสาวขึ้นเสียงนิ่ง

"ปะ...ป้อเลี้ยงเรียกมาเจ้า"

"ชื่ออะไร"

"เวียงพิงค์" ทันทีที่ริมฝีปากบางพูดจบ บอดี้การ์ดร่างใหญ่ก็ยอมปล่อยให้คนตัวเล็กเดินเข้าไปในบ้านแต่โดยดี

"..." เวียงพิงค์ก็ก้มหัวเดินเข้าไปด้านในตัวบ้านด้วยท่าทีนอบน้อม

"มาแล้วเหรอ" เสียงพ่อเลี้ยงหนุ่มที่นั่งดื่มเหล้าอยู่บริเวณโซฟารับแขกกลางบ้านก็ดังขึ้นทำให้ดวงตากลมหันไปมองตามเสียงก่อนจะเริ่มตัวสั่นขึ้นมาอีกครั้งด้วยความกลัว

"มานี่สิ"

"จะ...เจ้า" เด็กสาวตามพร้อมกับทำตามที่พ่อเลี้ยงหนุ่มสั่งอย่างว่าง่าย

"เข้ามาอีก"

"จะ...เจ้า..." หมับ! มือหนาของพ่อเลี้ยงหนุ่มจัดการกระชากร่างเล็กของอีกคนที่เดินเข้ามาหาเขาด้วยท่าทีกล้าๆกลัวๆให้ล้มลงมานั่งบนตักแกร่งของเขา

"ปะ...ป้อเลี้ยงเจ้า..." ใบหน้าเล็กก็ตื่นตระหนกไปด้วยความตกใจ

"ตัวเบาขนาดนี้ ตอนโดนฉันเอาจะหักไหม"

"..." เวียงพิงค์ก็นิ่งไม่ตอบดวงตาวูบสั่นเต็มไปด้วยความนึกกลัว

"พร้อมหรือยัง" พ่อเลี้ยงหนุ่มเอ่ยถามอีกคนขึ้นอย่างไม่คิดรีรอ เพราะตอนนี้เขารู้สึกอยากจะเชยชมร่างกายขาวเนียนกลิ่นหอมเย้ายวนตรงหน้าจนแทบบ้า

"..." คนตัวเล็กก็นิ่งไม่ตอบ

"ฉันถามว่าพร้อมหรือยัง"

"ปะ...ป้อเลี้ยง ข้าเจ้ากลัวเจ้า" ปากเล็กตัดสินใจบอกคนตัวสูงออกไปเสียงสั่น

"กลัวอะไร"

"..." เด็กสาวก็นิ่งไม่กล้าตอบ

"ไม่เห็นอะไรต้องกลัวเลย" พูดจบ พ่อเลี้ยงหนุ่มก็ลุกขึ้นอุ้มร่างเด็กสาวในท่าเจ้าหญิงพาเดินตรงไปยังนอนห้องหรูของเขาทันทีโดยไม่นึกสนใจคนที่นอนตัวสั่นอยู่ในอ้อมแขนแกร่งของเขาแม้แต่น้อย

พึบ!

เสียงร่างเล็กถูกมือหนาวางลงบนเตียงขนาดใหญ่ภายในห้อง

"..." เวียงพิงค์ก็เอาแต่ตัวสั่นอยู่อย่างนั้น

"ถอดเสื้อผ้าออกสิ"

"..." คนตัวเล็กก็นิ่ง

"ถอดสิ! อย่ามัวเสียเวลา" ริมฝีปากหนาเอ่ยพร้อมกับถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกด้วยความเร่งรีบต้องการปลดปล่อยความต้องการของตัวเองกับเด็กสาวตรงหน้า ซึ่งเวียงพิงค์เองก็ต้องทำตามที่พ่อเลี้ยงทรงอิทธิพลสั่งไปอย่างไม่สามารถที่จะปฏิเสธได้โดยดวงตากลมนั่นสั่นเทาไปหมด

"ชักช้า" ชินกรณ์ที่ถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกหมดเรียบร้อยเอ่ยขึ้นน้ำเสียงติดหงุดหงิดเล็กน้อยกับท่าทีอ้อยอิ่งของเด็กสาวตรงหน้า

หมับ!

แคว่ก!! คนตัวสูงก็จัดการเดินเข้าไปกระชากเสื้อผ้าราคาถูกออกอย่างแรงจนมันขาดกระจุยกระจายติดมือหนา แต่เจ้าของใบหน้าหล่อก็ไม่คิดสนใจ เขาเอาแต่กระชากเสื้อผ้าบางออกจนเผยให้เห็นร่างกายขาวเนียนภายใต้เสื้อผ้าที่ปกปิดอยู่

"สวย..." เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนที่ขาวเนียนใสธรรมชาติแบบร่างบางมาก่อน

"...สวยมาก" ราวกับตกอยู่ในภวังค์ พ่อเลี้ยงหนุ่มเอาแต่จ้องมองไปยังร่างกายของเวียงพิงค์อยู่ซ้ำๆแววตาพอใจเป็นที่สุด รวมถึงกลีบกุหลาบสีชมพูที่ปิดสนิทอยู่

"ยังซิงอยู่ใช่ไหม"

"จะ...เจ้า?" ดวงตากลมก็มองหน้าถามคนตัวสูงสีหน้างุนงงไม่เข้าใจ

"ยังไม่เคยผ่านมือผู้ชายคนไหนมาใช่ไหม"

"จะ...เจ้า" ใบหน้าเล็กก็ค่อยๆพยักหน้าตอบพ่อเลี้ยงหนุ่มกลับไปซึ่งคำตอบของเธอทำเอาชินกรณ์แสยะยิ้มออกมาอย่างพอใจเป็นที่สุด

"ดี" ปากหนาเอ่ยพร้อมกับจับสองขาเรียวแยกออกจากกันอย่างไม่รอช้า

"ปะ...ป้อเลี้ยงเจ้า..." เวียงพิงค์เอ่ยเรียกชายตรงหน้าขึ้นเสียงสั่นเทาด้วยความกลัวเป็นที่สุดเมื่อมือหนาจัดการเลื่อนเข้ามาจับขาเรียวของเธอแยกออกจากกันก่อนจะนำแก่นกายยักษ์เข้ามาจ่อยังร่องสาวของเธอไว้

"อย่าเกร็ง" ริมฝีปากหนาเอ่ยบอกก่อนจะพยายามดันหัวบานของแก่นกายตัวเองเข้าไปด้านในกลีบกุหลาบที่ปิดอยู่

"แม่งเอ้ย! เข้าไม่ได้" เสียงทุ้มตะโกนออกมาด้วยความหัวเสียพร้อมกับพยายามจะดันแก่นกายหนาเข้าไปในร่องสาวอีกครั้ง