หมอดู หรือ หมอเดา

การไปเจรจากับยัยขิมไม่ได้ผล เจ้าตัวยังคงเล่นลิ้นชวนให้โมโหไม่หาย พอตกตอนเย็นเขายังคงเห็นเธอมากินข้าวที่บ้าน ยิ่งทำให้หงุดหงิดเข้าไปใหญ่

“พี่ขุน มากินข้าวด้วยกันสิคะ” มืออวบกวักเรียกไว ๆ ทว่าชายหนุ่มชักสีหน้ากลับ “ไม่หิว!”

“แน่ใจเหรอคะว่าไม่หิว ดูนี่สิ ป้าน้ำทำกุ้งผัดพริกไทยดำของโปรดพี่ขุนด้วยนะ”

คนเจ้าเนื้อลุกขึ้นจากเก้าอี้ พร้อมถือจานที่มีกุ้งตัวใหญ่อยู่บนนั้นมาอวดเขา กลิ่นหอมของซอสพริกไทยยั่วน้ำลายส่งต่อไปยังกระเพราะให้ร้องออกมา

อ๊อกกกก

“อุ้ย เสียงท้องร้อง”

สายขิมเหล่ตาไปยังหน้าท้อง จนเขาต้องยกมือขึ้นมากุม ดวงตาคมตวัดมอง แล้วเดินอ้อมไปนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ป้าน้ำรู้งานรีบนำข้าวมาตักเสิร์ฟทันที หญิงสาวได้แต่อมยิ้มน้อย ๆ แล้วหมุนตัวนั่งลงที่เดิม

“เสาร์นี้หนูขิมว่างอยู่ใช่ไหมจ๊ะ”

จันทร์เพ็ญหันไปถาม หญิงสาวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพยักหน้ารับ

“ว่างค่ะ ตอนแรกว่าจะไปดูหนังกับอิงเอยค่ะ แต่นางเพิ่งโทรมาบอกว่าต้องพาแม่ไปทำบุญที่อยุธยา”

“งั้นดีเลย ไปฉะเชิงเทรากับป้านะ ... ส่วนแกต้องว่างมีนัดอะไรยกเลิกให้หมด”

บอกสายขิมเสร็จก็หันไปสั่งลูกชายเสียงดุ

“อ้าว? ทำไมเป็นงั้นล่ะแม่ เสาร์นี้ผมมีนัดลูกค้านอกรอบนะ”

“แกอย่ามาโกหก ฉันถามตารางงานกับเลขาฯ แกหมดแล้ว อย่ามาอ้าง ถ้าแกไม่ไปฉันนี่แหละจะเป็นคนจัดการบัตรเครดิตทั้งหมดของแกเอง”

“โธ่แม่!”

น้ำเสียงนั้นตัดพ้อจนสายขิมอดที่จะขำไม่ได้ นิสัยด้านนี้คงมีแต่เธอ และคนที่บ้านเห็นเท่านั้น คนอื่นคงเห็นแค่ด้านดุดันกับเย็นชาเท่านั้นแหละ

“ขำอะไรยัยลูกหมู กินข้าวไปเลยนะ”

ชายหนุ่มหันกลับไปทำเสียงดุ ก่อนจะลงมือกินข้าวเงียบ ๆ

ถ้าไปจังหวัดนี้มีอยู่อย่างเดียวคือไปบ้านหมอดูประจำตระกูล ไม่รู้ว่าเชื่ออะไรกันนักหนา ทีเรื่องคำสอนของพระพุทธเจ้าไม่เห็นนำมาปฏิบัติกันมั่งเลย พอหมอดูทักทำตามกันเสียยกใหญ่

หลังจากกินข้าวเสร็จแล้ว สายขิมก็จัดการช่วยป้าน้ำเก็บกวาดโต๊ะอีกทั้งยังอาสาล้างถ้วยจานจนเรียบร้อย จันทร์เพ็ญยืนพิงกรอบประตูยกมือขึ้นกอดอก จ้องมองร่างอ้วนท้วนนั้นด้วยความเอ็นดู

“ทำอะไรอยู่เหรอคุณ”

ขุนศึกเดินมาเห็นภรรยากำลังยืนดูอะไรบางอย่างจึงมองตามสายตา

“ยืนมองหนูขิมค่ะคุณ”

เธอผละออกจากตรงนั้นแล้วเดินกลับไปยังห้องรับแขก ผู้เป็นสามีเดินตามหลังมาจึงทรุดตัวนั่งลงตาม

“มองทำไมเหรอ หรือว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่”

“ฉันไม่ได้คิดอะไรเลยค่ะ ถ้าให้คิดก็คงเสียดายหากลูกชายเราไม่แต่งงานกับหนูขิมจริง ๆ”

“ผมก็คิดอย่างนั้นนะ แต่คุณรู้ใช่ไหมว่าเราอย่าไปคาดหวังอะไรมากมาย ลูกชายเรามันหัวดื้อ อีกอย่างมันหมดยุคคลุมถุงชนแล้ว”

“ถ้าตาขุนไม่แต่งงานแก้ดวงตามที่หมอดูทัก ชีวิตลูกเราล่ะคะคุณ บอกตามตรงนะตอนแรกฉันก็ไม่เชื่อเรื่องนี้เท่าไร แต่ที่ผ่านมาหลายเหตุการณ์ทำให้ฉันต้องเชื่อ ดูอย่างวันนี้สิ ผัวเขาเกือบตามมาเอาชีวิต”

ขุนพลหยุดฟังอยู่หน้าห้องรับแขก และได้ยินทุกอย่าง เขาเห็นถึงสีหน้าเป็นกังวลของพ่อกับแม่ แต่จะให้ทำอย่างไรเล่า ในเมื่อตอนนี้หัวใจเขายังไม่รู้เลยว่าความรักคืออะไรกันแน่

“แฮ่! ทำอะไรอ่าพี่ขุนพล”

“เชี้ย!”

“โห ด่าว่าเหี้ยเหรอ” หญิงสาวขมวดคิ้วกอดอก

“ก็ใครใช้ให้มาด้านหลังโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียง ดีเท่าไรแล้วที่ไม่ถูกมะเหงก”

ขุนพลว่าพร้อมยกมือขึ้นทำท่าจะเคาะลงบนหัวของสายขิม โชคดีที่เธอเบี่ยงตัวหลบได้ทัน พร้อมยกมือป้องหัวตัวเอง

“หน้าตาไม่ดีแถมยังใจร้ายอีกนะพี่ขุน”

สายขิมต่อว่าทีเล่นทีจริง ทำเอาคนตัวโตหน้ายุ่ง คว้าหัวทุย ๆ นั้นโยกไปโยกมาจนเกิดเป็นสงครามย่อย ๆ จนดังเข้าไปในห้องรับแขก

“ทำอะไรกันน่ะ เล่นกันเป็นเด็ก ๆ ไปได้”

คุณจันทร์เพ็ญเดินออกมา และเห็นว่าผู้เป็นลูกชายกำลังคล้องแขนรัดคอสายขิมอยู่ มือของเธอกำลังยกมือตีแขนเขารัว ๆ เพื่อให้ปล่อย

“ก็ยัยขิมนะสิครับ ว่าผมหน้าตาไม่ดี ไม่รู้ว่าใช้ตา หรือตาตุ่มมองกันแน่”

“ถ้าตาตุ่มมองต้องบอกว่าหน้าตาไม่ดี ใจร้าย ปากเสีย ดุ...”

“พอ ๆ เลยยัยขิม ที่พูดมาไม่เห็นมีอะไรดีสักอย่าง พี่ไม่มีดีจริงอ่า”

ชายหนุ่มแกล้งหยอกด้วยการยื่นหน้าเข้าไปใกล้ พอเธอจะเบือนหน้าหลบมือหนาคู่นั้นก็ประคองใบหน้ากลมเอาไว้เพื่อจ้องตา

สายขิมรู้สึกหายใจติดขัด ก้อนเนื้อหน้าอกข้างซ้ายเต้นรัวจนแทบทะลุออกมาจากอก แก้มแดงขึ้นมาราวกับลูกตำลึงสุก

“ไม่หล่อจริงอ่า ใจร้ายจริงดิ ไหนลองมองหน้าพี่ชัด ๆ สิ”

สายตาเขาที่มองมามันเจ้าเล่ห์ ทำเพื่ออยากชนะเธอก็เท่านั้น

“จริงค่ะ แล้วถ้าพี่ขุนยังไม่เอาหน้าออกไป ไอ้ข้างล่างจะไม่ได้ใช้งานอีกหลายวันเลยล่ะค่ะ”  

สายขิมตั้งสติโต้กลับบ้าง พลางปลายตาลงเบื้องล่าง เขามองตามแล้วก็ต้องเขยิบออก เพราะหัวเข่าคนตรงหน้ายกขึ้นสูงเพื่อเตรียมกระแทกกล่องดวงใจเขาอยู่ร่อมร่อ

ขุนศึกกับคุณจันทร์ยืนมองทั้งคู่แล้วต่างหัวเราะออกมาให้กับความน่ารัก ใครบอกว่าทั้งคู่ไม่เหมาะสมกัน เข้ากันได้ดีเลยต่างหาก ถึงแม้ว่ารูปร่างหน้าตาของสายขิมจะไม่ใช่สาวสวย หุ่นดี แต่ว่าทุกอย่างมันลงตัวกับลูกชายเธอแทบทั้งหมด

วันหยุดสุดสัปดาห์เคลื่อนมาถึงไวยิ่งกว่าสายลมพัดผ่าน สุดท้ายแล้วขุนพลก็ไม่อาจขัดคำสั่งผู้เป็นแม่ได้ ข้างกันก็มียัยหน้าแป้นแล้นส่งยิ้มมาให้เป็นครั้งคราว

รถตู้ทรงยุโรปเคลื่อนเข้ามาจอดบริเวณบ้านเรือนไทยหลังคาทรงจั่ว ตัวบ้านเป็นไม้สักเก่าแก่สีน้ำตาลเข้มเงางามราวกับเป็นกระจกใส ทั้งหมดก้าวลงมาจากรถ สัมผัสได้ถึงกลิ่นอ่อน ๆ ของดอกจำปา และดอกมะลิที่ลอยมากับลม นี่คือบ้านของหมอดูประจำตระกูลที่ชื่อว่าคำดง ซึ่งเป็นหมอดูชื่อดังที่คนทั่วไปต่างให้ความเคารพนับถือ

ภายในเรือนตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่หรูหรา เฟอร์นิเจอร์ทำมาจากไม้สักทั้งหมดอีกทั้งแกะสลักลวดลายวิจิตร ผืนผ้าไหมสีทองอ่อนคลุมโต๊ะหมู่บูชาที่ตั้งอยู่กลางห้อง บนโต๊ะมีเครื่องเซ่นไหว้ ธูปหอมค่อย ๆ คายควันสีขาว สร้างบรรยากาศเงียบสงบ

“นี่บ้านหมอดู หรือสำนักหมอผีกันแน่” ขุนพลโพล่งขึ้นเสียงดัง

“ตาขุนหุบปาก!”

จันทร์เพ็ญหันไปเอ็ดลูกชาย จึงทำให้เขาสงบปากลงได้ ทว่าสายตาก็ยังไม่ละไปจากหมอดูคนนั้น

เขาเคยเห็นหมอดูคำดงไปที่บ้านหลายครั้งแต่ก็ไม่ได้สนใจ เพราะคิดว่าเป็นความเชื่อของพ่อกับแม่ จึงไม่อยากเข้าไปก้าวก่ายสักเท่าไร แต่มาช่วงหลังนี่แหละที่เขาไม่พอใจสักเท่าไร เพราะดันมาทำนายว่าดวงเขาจะถึงฆาตแล้วให้มาแต่งงานกับยัยสายขิมเนี่ยนะ

หลังจากนั่งรอไม่นาน อาจารย์คำดงก็เดินออกมาจากด้านในห้อง ขุนพลเริ่มสำรวจชายมีอายุ รูปร่างสูงโปรง ใบหน้าคมคาย ดวงตาฉายแววฉลาดหลักแหลม

ทั้งคู่หันมาสบตากันพอดี อาจารย์คำดงรู้ได้ด้วยญาณว่าชายหนุ่มตรงหน้ามาด้วยการถูกบังคับ ไม่ได้เต็มใจมา พอได้จ้องหน้ากันครู่ใหญ่ก็เป็นฝ่ายหมอดูเฒ่าเอ่ยขึ้นมาก่อน

“คนหนึ่งไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา ไม่เห็นเลือดคงไม่สำนึก หากไม่เชื่อก็คงต้องปล่อยให้เป็นไปตามเวร และกรรม”

อาจารย์คำดงพยักหน้าช้า ๆ แล้วเดินไปนั่งบนเสื่อกกทออย่างประณีตบนตั่งขนาดใหญ่ ก่อนจะกวาดตาไปยังร่างอ้วนของสายขิม

“ส่วนอีกคนมอบให้เขาได้ทั้งหัวใจ และชีวิต โชคชะตาคงได้กำหนดมาอย่างนั้นจริง ๆ”