เป็นชู้ไม่รู้ตัว

‘กูจะฆ่ามึง ถ้ามึงยังไม่เลิกยุ่งกับเมียกู’

คำขู่นั้นยังคงดังชัดเจนในหัวใจของผู้เป็นแม่ คุณจันทร์เพ็ญมาถึงบริษัทและทันได้ยินคำขู่ฆ่าลูกชายพอดี เธอจำหน้าผู้ชายคนนั้นได้ว่าเขาคือ ‘พานัท’ เป็นลูกชายนักการเมืองใหญ่

“นี่มันเรื่องอะไรกัน”

เสียงเข้มของผู้กุมอำนาจบริษัทประกันรายใหญ่อย่างขุนศึกดังขึ้น มืออีกข้างประคองไหล่คนเป็นเมียเข้ามา สีหน้าซีดเซียวของผู้มีพระคุณทำให้สายขิมจำต้องวิ่งเข้าไปประคองต่อ

“เรื่องอะไรเหรอ ถามลูกชายคุณสิ มายุ่งกับเมียผมทำไม”

“พูดบ้าอะไร ผมไปยุ่งกับเมียคุณตอนไหน”

ขุนพลย่นคิ้วเข้าหากัน เพราะเขาเกลียดที่สุดคือการไปยุ่งกับคนที่มีเจ้าของแล้ว

“พูดบ้าอะไรเหรอ? งั้นมึงดูนี่”

พูดจบ รูปถ่ายก็ถูกโปรยลงมาจากชั้นบนของตัวอาคารโดยฝีมือลูกน้องพานัท

ทุกคนต่างหยิบรูปถ่ายขึ้นมาดู ภาพกอดกันกลม เดินแนบชิดเข้าคอนโดฯ ของขุนพลกับศลิษาถูกแอบถ่ายจากมุมหนึ่ง มันชัดเจนทั้งรูปร่าง หน้าตา และเสื้อผ้าหน้าผมคือเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานทั้งนั้น  

ชายหนุ่มเบิกตาขึ้นเงยหน้ามองผู้ชายตรงหน้า วินาทีนั้นทุกอย่างถูกประมวลผลออกมาว่า ตัวเองก็ถูกหลอกจากผู้หญิงคนนั้นเหมือนกัน เธอบอกว่าตัวเองโสด ไม่มีใคร และเฝ้ารอเขามาตลอด

“คุณคือสามีของศลิษาจริง ๆ เหรอ”

เขาเอ่ยถามซ้ำโดยมือยังคงเปิดภาพถ่ายหลายใบดู หนึ่งในนั้นคือพิธีแต่งงานของทั้งคู่

“ก็เออนะสิ อย่าบอกว่ามึงไม่รู้ มันจะเกินไปหรือเปล่า งานแต่งปีที่แล้วออกจะใหญ่โต ขนาดแม่มึงยังไปเลย”

พานัทหันไปจ้องหน้าหญิงสูงวัยด้านหลัง ชายหนุ่มหันกลับไปมองแม่ ซึ่งยามนี้มีหยาดน้ำใสคลอเบ้า พร้อมจะไหลออกมาตลอดเวลา

“กูไม่รู้จริง ๆ กูสัญญาว่าจะไม่ไปยุ่งกับศลิษาอีก”

เขาพูดเสียงเบา มือขยำรูปถ่ายแน่น นึกเจ็บใจที่โดนศลิษาหลอก

“กูไม่เชื่อ ขี้ที่หมาเคยกินยังไงมันก็ต้องกลับไปกินอยู่ดี”

น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน จากการสืบมาทั้งคู่เคยคบหากันมาก่อน แม้จะเป็นเวลาไม่นาน สุดท้ายพวกเขาก็กลับมากินกันอีก ทั้งที่ผู้หญิงก็แต่งงานแล้ว ถ้าไม่ชั่วก็คงทำไม่ได้

“เชื่อเถอะ เพราะอีกไม่กี่วันลูกชายฉันก็จะแต่งงานแล้ว ผู้ชายมันก็มีบ้างที่จะต้องเหลวไหล”

ประโยคนั้นทำเอาขุนพลนิ่งอึ้ง กำลังจะอ้าปากว่าไม่จริงก็ถูกสายตาพิฆาตของผู้เป็นแม่ส่งมาให้ ทุกอย่างจึงต้องปล่อยเลยตามเลย

“เรื่องจริงเหรอคุณหญิง”

พานัทหรี่ตาลง ไม่อยากจะเชื่อ จากที่ให้คนไปสืบมาไม่เห็นคนของเขาพูดเรื่องนี้เลยสักนิด

“เรื่องจริงค่ะ เอาเป็นว่าการ์ดเชิญจะส่งตามไปทีหลังนะคะ ส่วนเรื่องภรรยาของคุณ ลูกชายดิฉันไม่ทราบจริง ๆ แต่ภรรยาคุณรู้อยู่เต็มอก ก็ยังกล้าที่จะนอกใจ อย่าโทษแค่ผู้ชายอย่างเดียวเลย กลับไปจัดการกับเมียตัวเองบ้างก็ดีนะคะ”

พานัทมองหญิงสูงวัยอย่างพิจารณา สายตานั้นมีการข่มขู่เพื่อบอกว่าเธอเองก็สนิทกับคุณพ่อ ถ้าไม่อยากให้เรื่องนี้ไปถึงหูท่านก็ควรจบเรื่องนี้ลงแบบเงียบ ๆ น่าจะดีกว่า

“ผมเตือนไว้ตรงนี้เลยนะว่า อย่ายุ่งกับศลิษาอีก ไม่อย่างนั้นลูกชายคุณจบไม่สวยแน่”

พานัทกล่าวทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกจากบริษัทไปพร้อมลูกน้อง

คุณจันทร์เพ็ญถึงกับเซเล็กน้อยดีที่สามีประคองเอาไว้ได้ทัน

“สั่งคนเก็บกวาดรูปพวกนั้นให้หมด อย่าให้ใครหลุดภาพพวกนั้นออกไป ไม่อย่างนั้นฉันจะเป็นคนจัดการขั้นเด็ดขาดเอง หลังเสร็จจากประชุมครอบครัวเรามีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะ”

ผู้เป็นพ่อพูดเสียงเข้มด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะพยุงภรรยาออกไปจากตรงนั้น ขุนพลได้แต่ยกมือขึ้นลูบท้ายทอยตัวเอง และน่าคิดหนักไปกว่านั้นคือแม่ดันไปบอกมันว่าเขากำลังจะแต่งงาน

ดวงตาคู่คมหันไปเจอกับสายขิมยืนอยู่ไม่ไกล เธอเองก็จ้องมองมาเหมือนกัน ในมือนั้นมีรูปถ่ายที่ถูกกำจนยู่ยี่ ครู่เดียวก็เดินไปจากตรงนั้น สายตาของเธอมันดูเย็นชาจนน่าขนลุก

การประชุมช่วงเช้าจบลงอย่างรวดเร็วจากการตัดสินใจเด็ดขาดของประธานบริษัท ขุนศึกยังคงมีสีหน้าเคร่งเครียดอยู่ไม่น้อย จากเหตุการณ์เมื่อช่วงเช้า ทำให้เขากับภรรยาตัดสินใจอะไรบางอย่างได้

“ไม่แต่งครับ ยังไงผมก็ไม่แต่งกับยัยขิม”

“ทำไมถึงจะแต่งไม่ได้ น้องก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่งเหมือนกัน แถมยังโสด เนื้อนม อก ตูด ก็มีเหมือนผู้หญิงคนอื่น”

“มันก็ใช่ที่สายขิมเป็นผู้หญิง แต่ผมไม่ได้รักเธอนะครับ”

“ทำไมถึงไม่รัก หรือแกจะไปรักเมียชาวบ้านแล้วให้ผัวเขาตามมายิงกระบาลแกทิ้งหรือไง ไม่รู้ล่ะยังไงแกก็ต้องแต่งงานกับน้อง”

คุณจันทร์เพ็ญยังยืนยันคำเดิม พลางยกมือกอดอกเชิดหน้า เพื่อแสดงออกว่าถึงยังไงก็ไม่มีวันเปลี่ยนความคิดเด็ดขาด

“พ่อเองก็เห็นด้วยกับแม่นะขุน หนูขิมมีดวงชะตาตรงกับที่หมอดูบอกทุกอย่าง การที่แกแต่งงานกับน้องน่าจะเป็นทางออกที่ดี”

ขุนศึกสนับสนุนคำพูดของผู้เป็นภรรยา ไม่มีใครเข้าข้างเขาสักคน

“โธ่ ... พ่อครับ ก็ผมบอกไปแล้วไงว่าผมไม่ได้รักยัยขิม”

“ตอนนี้ไม่รัก อยู่ ๆ กันไปเดี๋ยวก็รักกันเอง”

“พ่ออย่าเอาความคิดโบราณมาใส่หัวผมได้ไหมครับ คนไม่รักยังไงมันก็ไม่รักหรอก แต่งกันไปก็เหมือนพี่น้องใช้บ้านร่วมกันอยู่ดี”

ขุนพลรู้สึกหัวเสียจนหน้าแดงที่ยังคงคัดค้านการแต่งงานครั้งนี้ไม่ได้ และนั่นยิ่งทำให้นึกพาลไปถึงยัยตัวกลมที่กำลังนั่งจามอยู่ในแผนกบัญชี

“ฮัดชิ้ว!”

“สายขิม ไม่สบายหรือเปล่า พี่เห็นจามหลายรอบแล้วนะ”

สาวสวยซึ่งเป็นรุ่นพี่ในแผนกเอ่ยถาม

“ไม่นะพี่ อาการก็ปกติดี”

ยกมือขึ้นแตะหน้าผากตัวเองว่าร้อนไหม

“ถ้าปกติดีก็เหลืออยู่อย่างเดียวแล้วล่ะ คือแกกำลังถูกนินทา”

พี่อีกคนพูดขึ้นพร้อมหันไปหัวเราะ มันเป็นความเชื่อโบราณสินะที่พอใครจามก็บอกว่ามีคนกำลังนินทาอยู่ หญิงสาวไม่ได้พูดตอบโต้อะไร จนกระทั่งเสียงเคาะห้องดังขึ้น ทันใดนั้นประตูห้องก็เปิดออก

ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มก้าวเท้าเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าบึ้งตึง หัวหน้าแผนกบัญชีรีบลุกจากเก้าอี้ไปหาทันที

“คุณขุนพลมีอะไรให้ทำหรือเปล่าคะ ถึงได้มาถึงแผนกนี้ได้”

รอยยิ้มบนหน้าเจื่อนเล็กน้อย รู้ดีว่ารองประธานไปเยือนแผนกไหนแสดงว่างานของแผนกนั้นมีปัญหา บางทีถูกเชิญออกยกแผงก็มี ชายหนุ่มยกมือขึ้นโบกเล็กน้อยเป็นคำตอบว่าไม่มีปัญหาอะไร ก่อนจะใช้สายตากวาดไปทั่วห้อง และไปหยุดอยู่ที่ร่างกลมซึ่งกำลังมองมาทางนี้พอดี

“ขิม ออกไปคุยกันข้างนอก”

เขาบอกสั้น ๆ แล้วก้าวเท้าเดินนำออกไป

หญิงสาวรีบเก็บทุกอย่างบนโต๊ะ เพื่อนร่วมงานได้แต่ยกกำปั้นขึ้นเพื่อส่งกำลังใจ โดยไม่รู้หรอกว่าถูกท่านรองเรียกออกไปคุยเรื่องอะไร แต่ที่แน่ ๆ คงไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน ไม่อย่างนั้นไม่ทำหน้ายักษ์มาแบบนั้นหรอก

“เราจะไม่แต่งงานกัน”

มุมหนึ่งตรงลานชั้นจอดรถ ขุนพลบอกกับสายขิมด้วยสีหน้าซีเรียส ซึ่งเธอเองยืนฟังอยู่เงียบ ๆ โดยไม่ได้ตอบอะไรออกไป

หญิงสาวรู้ดีว่าเธอถูกทาบทามให้ไปเป็นเจ้าสาวของพี่ขุนพลจากคุณป้าตั้งแต่หลายเดือนก่อน แต่มันเป็นเพียงการแต่งงานเพื่อแก้ดวงเท่านั้น

“มาบอกขิมทำไมคะ ไปบอกพ่อกับแม่พี่โน่นท่านเป็นคนอยากให้แต่ง อีกอย่างขิมไม่ได้บังคับพี่สักหน่อย”

“ใช่ เธอไม่ได้บังคับ แต่ถ้าเธอปฏิเสธแม่กับพ่อพี่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะพวกท่านบังคับเธอไม่ได้ไง”

ชายหนุ่มยังคงบอกเหตุผลตัวเองด้วยท่าทีร้อนใจ

สายขิมเดาได้ไม่ยากเลยว่าคราวนี้พวกท่านเอาจริง สาเหตุก็คงมาจากเรื่องที่พี่ขุนพลไปยุ่งกับเมียคนอื่น จนผัวผู้หญิงคนนั้นตามมาขู่ฆ่าถึงบริษัท

“ขิมทำอย่างนั้นไม่ได้หรอกค่ะ เพราะพ่อกับแม่พี่ มีพระคุณกับขิม”

มันเป็นข้ออ้างทั้งนั้น เธออยากแต่งงานกับเขา อยากปกป้องเขา เพราะอะไรนะเหรอ เพราะเธอรักเขายังไงล่ะ หากต้องใช้ชีวิตแลกเธอก็ยอม

ต่อให้ตายแทนเขา เธอก็สามารถเอาชีวิตให้แทนได้