ตอนที่5 ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ

"ปอร์เช่ไม่เหมาะกับเราหรอกปลายฟ้า เขาเป็นคนเงียบ ๆ ในขณะที่เราแม้กระทั่งใบไม้ไหวเราก็ยังสามารถพูดได้เป็นเรื่องเป็นราวได้"

"ฟ้าจะเป็นคนตัดสินใจเองค่ะ ว่าเหมาะหรือไม่เหมาะ พี่ฝนก็แค่คอยเป็นห่วงอยู่ห่าง ๆ ก็พอ พี่ก็รู้ว่าฟ้าเป็นคนยังไง ในเมื่อเดินหน้าแล้ว ฟ้าก็ไม่อยากถอยหลังกลับ"

ปลายฝนถอนหายใจออกมา คิดไว้ไม่มีผิดว่าน้องสาวคนเดียวของเธอจะต้องจริงจังกับคำพูดของแฟนหนุ่ม เมื่อครั้งที่เคยบอกว่าจะแนะนำเพื่อนให้รู้จัก แต่ทว่าเธอก็ไม่คิดว่าน้องจะจำได้ถึงขนาดนี้ ทำเอาเธอรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที

"เราเพิ่งเจอเขาแค่วันเดียวเองนะ ทำไมถึงรู้สึกชอบเขาขนาดนี้"

"....."

"พี่ไม่เข้าใจเลยนะ บอกตรง ๆ ทำไมไม่ทำความรู้จักกันให้นานกว่านี้หน่อย รอดูไปสิ บางทีเขาอาจจะไม่ใช่สเปคเราก็ได้"

"ตอนแรกก็อยากจะใจเย็นรอเหมือนอย่างที่พี่ฝนว่าเหมือนกัน แต่รู้ไหมคะ? ว่าเพราะคำพูดของเขา ทำให้ฟ้าอยากเอาชนะเขามาก อยากจะรู้นักว่าผู้ชายที่ปากแข็งขนาดนี้เวลาได้รักใครมันจะเป็นยังไง"

"นี่เราไปพูดอะไรกับเขา?"

ปลายฝนขมวดคิ้วถามน้องสาวด้วยความสงสัย เมื่อเช้าเธอก็จำได้ว่าทั้งสองคนไม่ได้พูดคุยอะไรกันมากนัก เพราะเธอเป็นคนไล่ให้น้องกลับไปหาเพื่อนก่อน แต่คำพูดของปลายฟ้ามันดูเหมือนมีอะไรมากกว่าที่เธอรู้

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ก็แค่เจอพี่เขาที่ลานจอดรถตอนจะกลับบ้าน ฟ้าก็แค่เข้าไปทักทายตามปกติ ตามประสาเพื่อนของพี่สาวก็แค่นั้นเอง แต่พี่เขาดูเหมือนจะกลัวฟ้ามากเลยนะคะ ทำอย่างกับว่าเขามีปมอะไรในใจอย่างนั้นแหละ มันกระตุกความสงสัยของฟ้ามากจนต้องขับรถมาถามพี่ที่นี่เลยค่ะ"

"พี่บอกแล้วใช่ไหม ว่าอย่าไปวุ่นวายกับเขา ปอร์เช่เขาไม่ได้เหมือนพี่ธามนะ เขาไม่ได้เหมือนคนอื่น เขาออกจะเป็นคนเงียบ ๆ นอกจากธามเพื่อนสนิทของเขา พี่ก็ไม่เคยเห็นเขาคุยกับใครเลย ขนาดกับพี่ที่เรียนห้องเดียวกัน เราสองคนยังคุยกันนับคำได้เลย"

ปลายฟ้าหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย เมื่อได้ยินคำพูดของพี่สาว ปกติถึงแม้เธอจะทำอะไรให้โดนดุอยู่บ่อยครั้ง แต่ทว่าก็ไม่มีครั้งไหนที่พี่สาวของเธอจะทำสีหน้าเคร่งเครียดขนาดนี้

"กับบางคน เราก็ไม่ต้องไปอยากรู้เหตุผลที่เขาเป็นแบบนั้นหรอก มันเหนื่อยเปล่า เชื่อพี่สิ"

"ฟ้าไม่ได้แค่อยากรู้เหตุผลอย่างเดียวสักหน่อย ฟ้าอยากจะเอาชนะผู้ชายคนนี้ด้วยค่ะ"

"ชนะแล้วได้อะไร? ได้ความสะใจหรือว่าเราจะต้องเสียใจที่เราเอาชนะเขา แต่สุดท้ายมันก็เป็นหลุมพรางที่ทำให้เราตกลงไป ควรเป็นห่วงความรู้สึกตัวเองมากกว่านะปลายฟ้า"

สุดท้ายแล้วเธอก็ไม่สามารถเอาชนะความคิดของพี่สาวตัวเองได้ จึงขอตัวกลับคอนโดของตัวเอง ระหว่างทางที่ขับรถกลับ ในหัวของเธอไม่ได้คิดถึงคำพูดของปลายฟ้าคนเป็นพี่สาว แต่กลับคิดไปถึงคำพูดของปอร์เช่มากกว่า เธอกำลังชั่งน้ำหนักอยู่ว่าระหว่างเชื่อฟังพี่สาวของตัวเองที่เตือนเธอด้วยความหวังดี กับเชื่อความคิดของตัวเองที่ตั้งมั่นแล้วว่าอยากจะเอาชนะผู้ชายคนนั้นให้ได้ อันไหนมันมีน้ำหนักมากกว่ากัน

มือเล็กหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดส่งข้อความหาเพื่อนสนิทคนเดียวของเธอคือใบข้าว ในระหว่างที่รถกำลังติดไฟแดงพอดี

ปลายฟ้า: ไปดื่มกัน

ข้อความได้รับการเปิดอ่านแทบจะทันที รอยยิ้มบางผุดขึ้นมา เธอรู้สึกดีใจที่รู้ว่าใบข้าวกำลังรอข้อความจากเธออยู่

ใบข้าว: ดื่มอะไรของมึง ไม่กลัวพี่ชายพี่สาวมึงว่าหรือไงว่ะ

ปลายฟ้า: มึงก็อย่าให้เขารู้สิว่ะ เราไปกันสองคน มึงไม่พูดกูไม่พูด แล้วพี่ชายพี่สาวกูจะรู้ได้ยังไง

ใบข้าว: ตามใจมึงแล้วกัน เกิดอะไรขึ้นอย่ามาโบ้ยให้กูก็แล้วกัน

เวลาต่อมา

ปลายฟ้าในชุดเสื้อสายเดี่ยวสีขาว กางเกงยีนส์ขาสั้นโชว์เรียวขาสวย ขับรถมารอใบข้าวที่ร้านเหล้าแห่งหนึ่ง เธอยังไม่กล้าถึงขนาดเข้าไปในผับ เพราะยังมีความกลัวว่าจะถูกพี่สาวและพี่ชายต่อว่าเธอ เพราะเพิ่งเข้าเรียนมหาลัยเธอก็อยากที่จะลองทานแอลกอฮอล์แล้ว

นับว่านี่คือการมาร้านเหล้าครั้งแรกของเธอและใบข้าว พวกเธอทั้งสองคนเคยตกลงกันตั้งแต่ช่วงปิดเทอมว่าสิ่งแรกที่จะทำเมื่อเข้ามหาลัยคือการหัดลองลืมเครื่องดื่มมึนเมา

"รถติดฉิบหายเลยว่ะ กว่ากูจะฝ่าด่านรถติดมาได้ เกือบสายเลย"

ใบข้าวที่เพิ่งมาถึง ก็บ่นพึมพำยกใหญ่เรื่องรถติด เป็นเรื่องปกติของกรุงเทพฯ อยู่แล้ว แต่ไม่คิดว่าในช่วงเวลาเย็นย่ำขนาดนี้รถจะยังคงติดหนักขนาดนี้ ซึ่งคนได้ยินอย่างปลายฟ้าก็ทำเพียงหลุดขำออกมากับท่าทางของเพื่อน

"มึงมานานแล้วเหรอว่ะ"

"ไม่นานหรอก แต่กูสั่งเครื่องดื่มไว้ให้มึงแล้วนะ"

เครื่องดื่มที่ปลายฟ้าว่าก็ถูกนำมาเสิร์ฟในอีกไม่กี่นาทีต่อมา เป็นค็อกเทลสีสันสดใสที่เธอเน้นย้ำกับพนักงานไปว่า ขอเป็นแบบสำหรับคนที่เพิ่งเริ่มจะหัดดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์

"อี้~ ขม"

ทันทีที่เธอยกแก้วขึ้นจิบเพียงแค่เล็กน้อย รสชาติขมเฝื่อนของแอลกอฮอล์ ก็แล่นเข้าลงสู่ลำคอทันที มันไม่ได้ถึงขั้นขมมากขนาดทนไม่ได้ แต่ทว่าก็ยังจัดว่าขมอยู่

"ตาย ๆ ๆ นี่มึงสั่งค็อกเทลชนิดไหนว่ะ ทำไมมันขมขนาดนี้ กูว่าไม่เกินแก้วนี้หรอก มึงกับกูได้คลานออกจากที่นี่แน่นอน"

"เมาก็ดีสิ กูอยากเมาอยู่พอดี"

"เป็นไรว่ะ ดูเครียด ๆ นะ หรือว่าเรื่องที่รุ่นพี่คนนั้นต่อว่ามึงเมื่อตอนเย็นเหรอว่ะ"

ปลายฟ้าส่ายหน้ารัว เรื่องที่ปอร์เช่ต่อว่าเธอนั้นเทียบไม่ได้กับเรื่องที่เธอถูกพี่สาวตักเตือนเรื่องที่เธอจะเข้าหาปอร์เช่ก่อน เธอรู้สึกว่าหากตัวเองฝืนคำสั่งของพี่หรือไม่ปฏิบัติตาม ปลายฝนก็คงจะโกรธเธอไม่น้อยที่เธอทำแบบนั้น

มันจึงทำให้เธอรู้สึกเครียดอยู่มาก ว่าจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ดี เพราะใจเธอนั้นอยากเดินหน้าไปต่อ ซึ่งหากเป็นอย่างนั้นเธอคงจะไม่ให้คนเป็นพี่สาวรู้เด็ดขาดว่าเธอกำลังจะทำอะไร

“พี่ฝนสั่งห้ามไม่ให้กูไปยุ่งกับพี่ปอร์เช่”

“ทำไมว่ะ”ใบข้าวเอ่ยถามออกมา พลางขมวดคิ้วด้วยความสงสัย“พี่คนนั้นเลวร้ายขนาดนั้นเลยเหรอว่ะ”

“ไม่รู้สิ กูเองก็สงสัยเหมือนกัน แล้วมึงรู้อะไรไหมข้าว”

“หืม? อะไร”

“ยิ่งพี่สาวกูพูดแบบนี้ กูยิ่งอยากรู้เลยว่ะ ว่าพี่เขาเป็นคนยังไงกันแน่”

ใบข้าวกรอกตามองบน ก่อนจะพูดประโยคที่บ่งบอกว่าตัวเองเหมาะสมที่จะเป็นเพื่อนสนิทกับปลายฟ้ามากแค่ไหน เพราะรู้ใจกันไปหมดทุกอย่างขนาดนี้

“ไม่ใช่ว่าที่มึงอยากยุ่งกับพี่เขา เพราะมึงอยากท้าท้ายคำพูดของพี่สาวมึงหรอก แต่มึงชอบพี่เขาแล้วมากกว่าอีฟ้า”