ตอนที่6 เย็นชาขึ้นเรื่อย ๆ

“มึงรู้ใจกูที่สุดเลยอีข้าว กูรักมึง”

“แหวะ พอเหอะว่ะ กูจะอ้วก”

ปลายฟ้าหลุดขำออกมากับท่าทางของเพื่อน เมื่อเธอยกมือขึ้นไปโอบบ่าเพื่อนและดึงเข้าหาตัวมากอดเพื่อแสดงความรัก“อีกหน่อยไม่มีกูให้กอดแล้วนะ”

“มึงจะไปไหน?”

“อ้าว ก็กูจะไปกอดผัวกูแล้วไงล่ะ”

ใบข้าวถอนหายใจออกมา เธอก็นึกว่าเพื่อนจะไปไหนที่จะไม่ได้เจอกันอีก“มึงเมาแล้ว”

“ไม่เมา"

"....."

"ค็อกเทลแค่นี้ทำอะไรกูไม่ได้หรอก”

ถึงแม้จะเป็นครั้งแรกที่ดื่ม แต่ทว่าปลายฟ้าก็ยังไม่ได้รู้สึกเมามาก แค่รู้สึกเลือดลมไหลเวียนดี ร่างกายร้อนรุ่มขึ้นมาเล็กน้อยเท่านั้น แต่ทว่าเมื่อหมดแก้วที่สอง ดวงตากลมโตก็เริ่มพร่าเลือนมากขึ้น

“กูเริ่มมึน ๆ แล้วว่ะ”ใบข้าวเองก็เริ่มรู้สึกปวดหัวขึ้นมา เธอยกมือขึ้นทุบหัวตัวเองหลายครั้ง เพื่อเรียกสติที่ค่อย ๆ เลือนหายไปให้กลับมาเหมือนเดิม“กลับดีกว่า”

“มึงจะรีบไปไหน ยังไม่หมดแก้วที่สองเลย”

“เดี๋ยวขับรถกลับไม่ไหว”

สุดท้ายแล้วทั้งสองคนก็ตัดสินใจกลับคอนโดเพราะร่างกายที่เริ่มรู้สึกไม่ไหวมากขึ้น อีกทั้งพรุ่งนี้ยังมีเรียนตั้งแต่เช้าอีกด้วย

หลายวันต่อมา

เหลือเวลาอีกแค่หนึ่งวันเท่านั้น สำหรับการตามหาพี่รหัสและสายรหัสของตัวเอง ซึ่งใบข้าวนั้นพอจะได้ข้อมูลพี่รหัสของตัวเองมาบ้างแล้ว ซึ่งก็ไม่ได้ผิดไปจากที่ปลายฟ้าพูดนัก คือพี่รหัสของเธอเป็นมือกีต้าร์ของวงมหาลัยจริง ๆ

ส่วนปลายฟ้านั้นจิตใจเธอก็ยังคงมุ่งมั่นว่าสายรหัสสุดหล่อนั้นคือปอร์เช่ไม่เปลี่ยนแปลง เธอพยายามเข้าหาเขาและถามว่าเขาเป็นสายรหัสของเธอหรือเปล่า ซึ่งอีกฝ่ายก็ปฏิเสธเสียงแข็งมาตลอด จนกระทั่งเธอได้เจอกับพี่รหัสตัวจริงก็คือพี่เท็นปีสอง ถึงได้รู้ว่าปอร์เช่ไม่ได้เป็นสายรหัสของเธอตามที่เขาบอก สุดท้ายแล้วเธอก็แห้วและผิดหวังเล็กน้อยที่ไม่ใช่เขา

"กูหาพี่รหัสเจอแล้ว ก็เหลือแต่มึงข้าว เมื่อไหร่จะเข้าไปถามพี่เขา ว่าใช่พี่รหัสของมึงหรือเปล่า"

"วันนี้แหละ กูจะลองไปถามพี่เขาดู"

"ไม่ต้องลองหรอก กูมั่นใจว่าต้องเป็นพี่เขานั่นแหละ มีอยู่คนเดียวที่เป็นมือกีต้าร์วงของมหาลัยมันชัดอยู่แล้ว ไม่มีอะไรชัดไปกว่านี้แล้วค่ะ"

ขนาดที่กำลังนั่งคุยกันเรื่องพี่รหัสอยู่ที่โต๊ะใต้อาคารเรียน สายตาของปลายฟ้าก็เหลือบไปเห็นปอร์เช่เดินอยู่คนเดียว เขากำลังเดินตรงมาฝั่งที่เธอนั่งพอดี ปลายทางของเขาน่าจะเป็นห้องน้ำที่หลังตึกคณะ

"เดี๋ยวกูมานะ"

"อีกแล้วอีฟ้า มึงไม่เหนื่อยบ้างเหรอว่ะ โดนพี่เขาไล่ไม่รู้กี่ครั้งแล้ว"

ปลายฟ้าไม่ฟังเสียงทัดทานของเพื่อน เธอรีบก้าวตามคนตัวสูงไปทันที ด้วยความที่เขาเป็นคนขายาวทำให้เดินนำเธอไปไกล กว่าเธอจะไปถึงตัวเขาก็ถึงบริเวณหน้าห้องน้ำชายพอดี เห็นเขากำลังยืนสูบบุหรี่อยู่บริเวณนั้น ก็ไม่รอช้าที่จะเดินเข้าไปพูดคุยกับเขา

"พี่ทานข้าวหรือยังคะ"

คนตัวสูงทำเพียงเหลือบตามามองร่างเล็กด้านข้าง แล้วก็หันกลับไป ทำราวกับเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ ก่อนจะพ่นควันบุหรี่ขาวคลุ้งออกมา ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าคำพูดของเขาที่เคยพูดและยืนยันมาตลอด มันไม่เข้าหูเธอบ้างเลยหรือยังไง เธอถึงยังได้ตามตื๊อเขาไม่เลิกอยู่แบบนี้

"แค่ถามว่ากินข้าวเองนะ แค่นี้ก็ไม่ตอบ"

"ที่ฉันไม่ตอบ เพราะฉันไม่ได้อยากพูดกับเธอ"

ปลายฟ้าชะงักไปเล็กน้อย เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ยอมรับว่าเธอค่อนข้างใจบางมาก เมื่อได้ยินประโยคพวกนี้ซ้ำ ๆ หลายครั้ง แต่ทว่าก็ยังคงส่งยิ้มไปให้เขาเหมือนเดิม ทำเหมือนว่าตัวเองไม่ได้รู้สึกอะไร

"แล้วเมื่อไหร่ พี่จะอยากพูดกับฉันบ้างล่ะคะ"

"เธอนี่แปลกนะ เป็นลูกพ่อแม่เดียวกันหรือเปล่ากับปลายฝน ทำไมนิสัยถึงได้ต่างกันราวฟ้ากับเหวขนาดนี้"

"ฉันก็คือฉันค่ะ จะให้ไปเหมือนพี่ฝนได้ยังไง อีกอย่างพี่ฝนก็ไม่ต้องวิ่งตามผู้ชายเพราะมีแฟนแล้ว แต่ว่าฉันยังโสด สามารถวิ่งตามผู้ชายคนไหนก็ได้ค่ะ"

บุหรี่ในมือของปอร์เช่ถูกโยนทิ้งลงไปบนพื้น ก่อนเขาจะใช้เท้ากระทืบลงไปอย่างแรง ยอมรับว่าคำพูดของเธอมันทำให้เขารู้สึกไม่พอใจอย่างมาก ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย ว่าผู้หญิงคนไหนจะเป็นเหมือนเธอได้ขนาดนี้

"เธอไม่กลัวพี่สาวเธอรู้เหรอ ว่ามาวิ่งตามผู้ชายขนาดนี้"

"ทำไมต้องกลัวค่ะ คงไม่มีอะไรน่ากลัวมากกว่าพี่แล้วค่ะ"

"ถ้ารู้ว่าฉันน่ากลัว แล้วเธอจะมายุ่งกับฉันทำไมตั้งแต่แรก ฉันบอกเธอแล้วใช่ไหมว่าเธอไม่มีวันที่จะสมหวังตามที่เธอต้องการ"

พูดจบร่างสูงก็เดินจากไปทันที ทิ้งให้ปลายฟ้ามองตามแผ่นหลังของเขา นี่อาจจะเป็นครั้งที่ร้อย ตั้งแต่ที่เธอมาเรียนที่นี่และตามตื้อพูดคุยกับเขา

ถึงแม้ว่าในความเป็นจริง เธอเพิ่งจะมาเรียนที่นี่ได้เพียงไม่กี่วัน แต่ทว่าทำไมเธอถึงได้รู้สึกว่าการทำให้ผู้ชายคนนี้ใจอ่อนลงให้เธอ มันถึงได้ยากขนาดนี้ เขาทำเหมือนมีปมเรื่องความรัก ไม่พร้อมจะเปิดใจให้ผู้หญิงคนไหน

"เย็นนี้ไปแดกเหล้ากันดีกว่า"

กลับมาที่โต๊ะปลายฟ้าก็เอ่ยชวนเพื่อนสนิทอย่างใบข้าวไปร้านเหล้าทันที ครั้งก่อนที่ไป เธอยังรู้สึกว่าดื่มยังไม่เต็มที่เท่าไหร่ เพราะเป็นการดื่มครั้งแรก

"เอาจริง ๆ ตอนนี้กูท้อแทนมึงแล้วนะ กูเห็นเวลามึงออกไปคุยกับพี่เขา มึงก็กลับมาหน้าหงอยเป็นหมาอย่างนี้ทุกทีเลย แต่มึงก็ยังขยันที่จะเข้าไปคุยนะ กูล่ะเชื่อมึงเลยอีฟ้า"

"....."

"นี่ถ้ามีรางวัลของความพยายาม กูคิดว่ามึงต้องได้ที่หนึ่ง ผู้ชายคนนี้ไม่เห็นหัวเรา ทำไมมึงไม่ไปหาผู้ชายคนอื่น ผู้ชายที่ต้องการมึง เข้าหามึง มีเยอะมาก มึงมองไม่เห็นเหรอว่ะ"

"....."

"คนสวย ๆ แบบมึงไม่ควรลดค่าไปตามตื้อผู้ชายที่มันไม่เห็นค่าของเราขนาดนั้นหรอกว่ะ"

ปลายฟ้านิ่งคิดตามที่เพื่อนพูด ยอมรับว่าความพยายามของเธอเริ่มอ่อนลงแล้วเหมือนกัน ที่เคยดื้อดึงอยากจะเอาชนะเขา มันยังคงมีอยู่ แต่ทว่าการปฏิเสธและท่าทางที่เฉยชาของเขา มันยิ่งทวีคูณมากขึ้นเรื่อย ๆ

"ตอนนี้กูยังทนไหวอยู่ ขอลองอีกนิดนะ"

ใบข้าวส่ายหน้าด้วยความระอา ไม่อยากเชื่อว่าปลายฟ้าที่เป็นลูกคุณหนู ขี้เหวี่ยงขี้วีน เอาแต่ใจ จะมีความอดทนมากขนาดนี้

"กูไม่อยากห้ามมึงเลยนะ ถ้าเขาเห็นมึงอยู่ในสายตาบ้าง แต่นี่อะไร เวลาเดินผ่านหรือสวนกัน มีแต่มึงนั่นแหละที่ยิ้มให้เขา ไม่เห็นเขาสนใจมึงสักนิด"

"แล้วมึงจะย้ำทำไมนักหนา กูเห็นเหมือนมึงนั่นแหละ เข้าใจความหวังดีของมึงด้วย"

"เข้าใจก็เลิกสนใจเขาสักที"

ปลายฟ้าเม้มปากแน่น รู้ว่าครั้งนี้ใบข้าวคงสุดจะทนแล้วจริง ๆ ถึงได้พูดออกมา แต่เธอยังไม่อยากยอมแพ้ มันแค่ไม่กี่วันเองที่เธอเริ่มเข้าหาเขา เธอรู้ดีว่าลิมิตตัวเองทนได้แค่ไหน ถ้าถึงวันหนึ่งที่ทุกอย่างยังไร้ความหมาย เธอคงไม่ปล่อยให้ตัวเองจมปลักกับความทุกข์แน่นอน เธอยังคงเชื่อแบบนั้น