ตอนที่4 เดินหน้าอย่างเดียว

"โธ่!! อีฟ้า กูขอล่ะ ให้กูไหว้ก็ได้ เขาด่ามึงขนาดนั้น มึงยังจะไปยุ่งกับเขาอีกเหรอว่ะ อย่าเรียกว่าเขาไม่เปิดโอกาสให้มึงเลยนะ ให้เรียกว่าเขาตั้งกำแพงสูงยิ่งกว่ากำแพงเมืองจีนซะอีก เขาปฏิเสธมึงทุกช่องทางเลยนะ กูแทบจะมองไม่เห็นโอกาสที่มึงจะทำแบบนั้นได้เลยว่ะ"

ถึงปากของเธอจะพูดไปแบบนั้น แต่ทว่าประโยคที่ใบข้าวพูดออกมา ในใจส่วนลึกเธอก็ยอมรับว่าจริง ดูแล้วเขาจะเย็นชายิ่งกว่าภูเขาน้ำแข็งขั้วโลกเหนือเสียอีก แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อเธอรู้สึกถูกใจเขาไปแล้ว จะให้ถอยแค่เพราะคำพูดของเขา เธอคงยังไม่ทำ เธออยากจะลองดูก่อนว่าผลลัพธ์มันจะออกมาเป็นยังไง

"เขาไม่มีความเกรงใจพี่สาวมึงเลยนะ ทั้งที่เป็นเพื่อนเรียนห้องเดียวกันแท้ ๆ"

"ช่างเหอะ กูไม่ถอยซะอย่าง เขาจะพูดอะไรก็เรื่องของเขา"

"เห้ออออ มึงนี่ดื้อของจริงเลยว่ะ กูยอมแพ้มึงแล้วจริง ๆ เอาเป็นว่ากูจะเป็นกำลังใจให้มึงก็แล้วกันนะ ให้มึงเอาชนะผู้ชายคนนั้นให้ได้"

ปลายฟ้าตัดสินใจขับรถมาคอนโดของพี่สาวคือปลายฝน นอกจากเรื่องคำใบ้ของพี่รหัสของเธอแล้ว ยังมีเรื่องของปอร์เช่ที่เธออยากรู้ มันติดอยู่ในใจเธอ ว่าทำไมเขาถึงได้ทำท่าทางรังเกียจผู้หญิงขนาดนั้น เธอยังไม่ได้บอกเขาสักหน่อยว่าเธอชอบหรืออยากเข้าใกล้เขา และต้องการจะจีบเขา

เธอคิดว่าอาการของเธอไม่ได้มีมากขนาดจะทำให้เขารู้ได้ ก็แค่เธอชอบมองหน้าเขาแค่นั้นเอง

มันต้องมีอะไรสักอย่างที่ทำให้เขากลัวผู้หญิงถึงขนาดนั้น ในฐานะที่พี่สาวของเธอเรียนห้องเดียวกับเขามาสามปี บางทีเธออาจจะได้ข้อมูลอะไรกลับไปบ้าง

แต่ทว่าพอมาถึง เธอก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้โทรบอกพี่สาวล่วงหน้าว่าจะมาหา ปัญหาที่เธอติดอยู่ตอนนี้คือไม่แน่ใจว่าพี่สาวอยู่หรือเปล่า กลัวว่าจะไปนอนห้องของแฟนหนุ่ม

แต่เพราะความดื้อที่มีติดตัวอยู่แล้ว อีกอย่างเธอก็มีคีย์การ์ดห้องปลายฝน จึงลองเสี่ยงขึ้นไปหาถึงห้อง อย่างน้อยถ้าพี่สาวไม่อยู่ เธอก็จะได้นั่งรออยู่ในห้องระหว่างที่คนเป็นพี่จะกลับมา

ติ๊ด!

ประตูห้องถูกผลักเข้าไป หลังจากมือเล็กแตะคีย์การ์ด แต่ทว่าขาเล็กก้าวเข้าไปได้เพียงไม่กี่ก้าว ก็ต้องหยุดชะงักกับภาพตรงหน้า เธออยากจะหันหน้าหนีไปอีกทางเหมือนกัน แต่ทว่าเพราะความอยากรู้อยากเห็น และอาการตกตะลึง ทำให้ยังคงจ้องมองอยู่อย่างนั้น

จนกระทั่งพี่สาวของเธอลืมตาขึ้นมาเห็นเธอ ก็ผลักแฟนหนุ่มที่กำลังซุกไซร้ซอกคอของตัวเองกระเด็นลงไปบนพื้นห้องทันทีด้วยความแรง

"โอ้ยยย!!! ฝนผลักธามทำไม"

"ทะ ทำไมมา ไม่โทรมาก่อน"

ปลายฝนรีบลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าของตัวเองที่ถูกแฟนหนุ่มดึงออกจนหลุดลุ่ย ให้เข้าที่เข้าทาง โดยไม่ได้ตอบคำถามของร่างสูงที่เธอผลักจนก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น

ธามที่เห็นแฟนสาวหันไปมองด้านหลังของตัวเอง ก็หันไปมองบ้าง ก็เห็นว่าที่น้องเมียยืนยิ้มทะเล้นอยู่ตรงนั้น เขาจึงลุกขึ้นยืน รู้สึกขัดใจอยู่ไม่น้อยที่ถูกขัดจังหวะช่วงเวลาแบบนี้

"ถ้าบอกก่อนก็อดเห็นฉากเด็ดล่ะสิ ขนาดกลางวันแสก ๆ ยังไม่เว้นเลยนะคะ"

ปลายฝนหน้าร้อนผ่าวด้วยความอาย เธอไม่ค่อยชอบให้ใครแซวเรื่องแบบนี้เท่าไหร่ ยิ่งถ้าเป็นคนในครอบครัวเธอยิ่งไม่ค่อยชอบ เลยหันไปทำหน้าคาดโทษใส่แฟนหนุ่มที่ไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ ทำให้เธอต้องขายหน้าน้องสาวตัวเอง

นี่โชคยังดีที่ยังแค่ซุกไซร้ซอกคอกันด้านนอก ยังไม่ทันถึงขั้นถอดเสื้อผ้าจนหมด ไม่งั้นมีหวังเธอได้เอาหน้ามุดดินหนีความอับอายแน่นอน

"มีธุระอะไร? ถึงได้ถ่อสังขารมาถึงที่นี่"

"แหม...แค่คิดถึงพี่สาวคนสวยต้องมีธุระอะไรขนาดนั้นเลยเหรอคะ ตั้งแต่มีแฟนเนี่ย ถ้าจะมาหาเฉย ๆ คงจะไม่ได้แล้วใช่ไหม ต้องมีธุระก่อนถึงจะมาหาได้"

"งั้นธามไปนอนเล่นเกมส์ในห้องนะ นัดไอ้เช่ไว้ด้วย"

ธามพูดจบก็เดินเข้าไปในส่วนของห้องนอน ทิ้งให้สองสาวยืนมองหน้ากันอยู่ที่ห้องนั่งเล่น คนหนึ่งพยายามหลบสายตา ทำตัวไม่ถูกเพราะความอายความอาย ส่วนอีกคนก็ส่งสายตาหยอกล้อคนเป็นพี่สาวไม่หยุด

"มีการไปรอในห้องด้วย"

"......"

ปลายฟ้ายังคงเอ่ยแซวคนเป็นพี่สาวออกไป

"ขอโทษจริง ๆ นะคะที่มาขัดจังหวะความสุขของพี่ ถ้าฟ้ารู้ว่าพี่กำลังทำอะไรอยู่ สาบานเลยว่าฟ้าจะไม่มีวันเข้ามาขัดจังหวะแน่นอน เพราะฟ้าเคยได้ยินมาว่าถ้าเราขัดจังหวะคนที่กำลังจะมีความสุขเราจะเป็นบาปหนักค่ะ"

"หยุดพูดมากได้แล้วปลายฟ้า เดี๋ยวนี้หัดแก่แดดแก่ลมแล้วนะ พูดเรื่องแบบนี้ออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย เดี๋ยวพี่จะฟ้องแม่เลยคอยดูสิ"

"ถ้าพี่ฝนฟ้องแม่ แสดงว่าก็ต้องเล่าเรื่องนี้ให้แม่ฟังด้วยสิ อยากรู้จังว่าแม่จะว่ายังไง"

"นี่พูดไม่รู้เรื่องใช่ไหม มีอะไรก็รีบพูดมา พี่อยากพักผ่อน"

ปลายฟ้านึกขำคำพูดของพี่สาว แต่ทว่าเธอก็ไม่อยากจะหยอกล้อคนเป็นพี่ไปมากกว่านี้ เพราะแค่นี้ใบหน้าของพี่สาวเธอก็ขึ้นแดงก่ำขึ้นมาจนแทบจะระเบิดออกมา เพราะความอายอยู่แล้ว

"ก็แค่จะเอาคำใบ้พี่รหัสมาให้พี่ฝนดูหน่อย ว่ารู้หรือเปล่าว่าพี่รหัสของฟ้าคือใคร"

"ไปหาเอาเองสิ ไม่รู้หรือไงว่ามันเป็นกติกา ถึงพี่จะรู้ พี่ก็ไม่บอกหรอก"

ปลายฟ้าทำหน้างองุ้มทันที ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาที่ก่อนหน้ากำลังจะกลายเป็นสนามรักของพี่สาวกับแฟนหนุ่ม

"แค่ช่วยน้องก็ไม่ได้เหรอคะ นะพี่ฝนนะ พี่ฝนที่น่ารักของฟ้า ถ้าพี่ช่วยฟ้าเนี่ย ฟ้าจะอวยพรให้พี่ธามรักพี่คนเดียว"

"ถึงเราไม่อวยพร คนที่ธามรักก็คือพี่คนเดียวอยู่แล้ว"

แหวะ!!!!

"เลี่ยนมากเลย เลี่ยนขนาดที่ว่า ถ้าคิดจะกินข้าวก็น่าจะกินข้าวไม่ลง"

"เสร็จธุระแล้วใช่ไหม ถ้าเสร็จแล้วก็กลับไปได้แล้ว"

"ไล่เก่งจังเลยนะคะ รู้หรอกค่ะว่าอยากจะเข้าไปหาแฟนในห้องนอน เพื่อสานต่อสิ่งที่ค้างคากันไว้ใช่ไหมคะ"

เพี๊ยะ!!!

มือบางของปลายฝนยกขึ้นทุบแขนน้องสาวแท้ ๆ ของตัวเองหลายครั้ง จนอีกฝ่ายส่งเสียงร้องโอดโอยออกมา แต่ทว่ายังมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าตลอดเวลา

"โอเค...ยอมแล้ว มีอีกเรื่องนึงที่ฉันสงสัย ว่าแต่ฉันพูดได้ใช่ไหมคะ"

"อ้าว...ก็พูดมาสิ พี่รอฟังอยู่เนี่ย"

"พี่ปอร์เช่เพื่อนพี่ธามอ่ะค่ะ ที่พี่แนะนำให้ฉันรู้จักวันนี้ อยากรู้ว่าพี่เขาเคยมีแฟนหรือเปล่า"

"อย่าบอกว่าเราสนใจปอร์เช่จริง ๆ นะ"

"ก็จริงน่ะสิคะ ไม่งั้นจะลงทุนขับรถมาถึงที่คอนโดพี่ทำไม ถ้าแค่เรื่องสายรหัส ฉันหาได้ไม่ยากหรอกค่ะ เพียงแต่อยากรู้ว่าพี่เขาเป็นคนยังไง"