บทที่ 6 เสียจูบ

บทที่ 6 เสียจูบ

จิวหลินตกใจที่จู่ ๆ ชายร่างใหญ่ก็ได้จับปิ่นปักผมออกจากมือของนางไปโดยง่ายแถมตอนนี้นางยังตกอยู่ในอ้อมแขนเขาอีกต่างหาก

"ปล่อยข้านะ นี่เจ้าเป็นใครกันแน่ไม่รู้หรือไงว่าข้าเป็นผู้ใดการถูกเนื้อต้องตัวข้าเจ้ามีโทษถึงแก่ชีวิตได้" จิวหลินได้ขู่ชายตรงหน้าเพื่อให้เขาปล่อยนางออกจากการถูกเขาโอบนางไว้

"หึ ข้าไม่กลัวสักนิดเจ้าก็แค่ชายาขององค์ชายอัปลักษณ์ ในวังหลวงแห่งนี้ไม่มีผู้ใดหวาดกลัวหรอกนะ เพราะองค์ชายอัปลักษณ์ไม่มีอำนาจในมือ ขนาดนางกำนัลขันทียังไม่มีผู้ใดเกรงกลัวเลย "

"เจ้ารู้แล้วก็ปล่อยข้าสิ ถึงอย่างไรข้าก็มีฐานะเป็นถึงพระชายาขององค์ชายห้า เจ้าไม่มีสิทธิ์ที่จะมาแตะต้องข้าเช่นนี้มิเช่นนั้นข้าจะตะโกนเรียกให้ทหารมาช่วยและครั้งนี้ข้าไม่ได้ขู่จริง ๆ ด้วย" จิวหลินกำลังจะอ้าปากตะโกนเรียกทหารแต่ทว่าต้องถูกชายแปลกหน้าผู้นี้ประกบจูบเพื่อปิดปากนางไว้ จิวหลินตกใจเบิกตาโพลงโตเมื่อจู่ ๆ ริมฝีปากหนามาประกบปิดปากของนางจนไม่มีทางให้นางได้กรี๊ดออกมา เขาค่อย ๆ ใช้ลิ้นชุ่มกวาดเข้าไปในปากบางของนาง นี่เป็นครั้งแรกที่นางถูกบุรุษแตะเนื้อต้องตัวมีหรือที่นางจะมีเรี่ยวแรงตอบโต้แต่กลับอ่อนระทวยกับรสจูบที่เขากำลังลิ้มรสอยู่ในครานี้ ทำให้จิวหลินเคลิบเคลิ้มแต่เมื่อนางตั้งสติได้นางจึงใช้มือทุบไปที่อกของเขาเพื่อให้เขาหยุดการกระทำน่ารังเกียจนี้

"อื้อ อือ " เสียงที่เปล่งออกมาจากลำคอมือพรางผลักอกของเขาออก แม้ว่าเขาจะเสียดายที่จะชื่นชมสตรีหอมหวานผู้นี้แต่ตอนนี้เขาได้ยินเสียงทหารที่เฝ้ายามกำลังเดินมาทางนี้เขาจึงถอดริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่งก่อนจะยิ้มหวานส่งสายตาเป็นประกายให้จิวหลิน ทำให้นางโมโหเป็นอย่างมาก

"นี่เจ้า เจ้ามันเป็นคนน่ารังเกียจ เจ้ามาขโมยจูบข้า ข้าจะสั่งให้ทหารจับเจ้าไปประหารเดี๋ยวนี้" ใบหน้าของจิวหลินแดงระเรื่อดวงตาสั่นเทา แต่เขากลับหัวเราะแถมยิ้มออกมาอย่างไม่เกรงกลัวแต่กลับหัวเราะเย้ยหยัน

"เฮอะ! เอาสิหากเจ้าตะโกนบอกทหารเจ้าคิดหรือว่าผู้ที่เสียหายจะเป็นข้า แต่เป็นเจ้าเสียมากกว่าที่เป็นถึงพระชายาขององค์ชายแต่กลับมายืนให้ชายอื่นขโมยจูบไปอย่างง่ายดาย เจ้าคิดให้ดีนะพระชายา แล้วเจอกันใหม่" เขายิ้มมุมปากก่อนจะโบกมือลาจิวหลิน ก่อนจะหนีออกจากตรงนี้

"นี่เจ้า เจ้ามันเจ้าเล่ห์" จิวหลินกำมือแน่นตะโกนด่าแต่ไม่ทันไรเขาก็ได้กระโดดข้ามกำแพงไปเสียแล้ว ปล่อยให้นางยืนอารมณ์เสียอยู่เพียงลำพัง

"พระชายาท่านมายืนทำอันใดอยู่ตรงนี้พ่ะย่ะค่ะ" ทหารยามที่เดินตรวจตราก็มาถึงที่จิวหลินยืนอยู่ตรงนั้นพอดี นางไม่ค่อยรู้กฎของวังและนางเองก็หวาดกลัวการถูกลงโทษหากจะบอกทหารว่านางถูกชายแปลกหน้ามาทำเรื่องไม่ดีถึงในตำหนัก นางจึงกัดฟันตอบทหารด้วยความจำใจ

"ข้าไล่หนูนะ มีหนูเข้ามาในตำหนักพวกเจ้าไม่เห็นบางหรือ "

"หนูหรือพ่ะย่ะค่ะ " ทหารพากันขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างสงสัย

"ใช่แล้ว! หนูนะแถมยังเป็นหนูที่เจ้าเล่ห์มาก ๆ เลยทีเดียวฝากพวกเจ้าตามหาด้วย หากพบเจอก็จัดการฆ่าทิ้งซ่ะเพราะข้าเกลียดหนูเป็นอย่างมาก " พูดจบจิวหลินก็ได้เดินจากตรงนั้นไปอย่างไม่สบอารมณ์ ทหารเมื่อเห็นว่าพระชายาเอ่ยว่ามีหนูในตำหนักเขาก็ได้เดินสำรวจตามหาหนูกันแต่หาเท่าไหร่ก็ไม่พบจึงเดินออกไปตรวจตราที่อื่นต่อ

ส่วนชายที่ขโมยจูบของจิวหลินไปก็ได้กระโดดเข้ามาเช่นเดิมแถมเรื่องเมื่อครู่เขาเองก็ได้ยินเต็มหู เขาไม่ได้โมโหแต่กลับชอบใจเสียมากกว่า

"น่าสนใจดี! คิดว่าจะเหมือนสตรีทั่วไปแต่เจ้ากลับแตกต่างอย่างมาก ข้าชักสนใจในตัวเจ้าเสียแล้วสิ" เขายืนกอดอกมองทอดสายตาไปยังตำหนักของพระชายาก่อนจะหายตัวไปอีกครั้ง

ฝั่งด้านจิวหลินเมื่อมาถึงห้องนางก็ได้ระเบิดอารมณ์ลงที่หมอนอย่างหนักหน่วง ทำให้ซือเล่อจ้องมองอย่างไม่เข้าใจเหตุใดอารมณ์ของนายหญิงของตนถึงเปลี่ยนไปได้เร็วถึงเพียงนี้

"ตุ๊บ! ตุ๊บ "

"อ๊ากกกก!!!"

"พระชายาท่านจะทุบหมอนทำไมเพคะ เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือเพคะแถมพระพักตร์ของพระชายาก็เริ่มแดงหรือว่าพระชายารู้สึกไม่สบายเพคะ ให้หม่อมฉันไปตามหมอหลวงมั้ยเพคะ? " ซือเล่อเป็นห่วงเมื่อเห็นว่าพระชายามีอาการแปลกไป

"เอ่อ ...เมื่อครู่ข้าเจอหนูนะ ข้ารังเกียจมันมากแถมขยะแขยงมันด้วย มันกำลังวิ่งเข้ามาใกล้ข้าทำให้เขากลัวแถมยังโกรธมันมากแต่โชคดีที่ทหารยามมาเจอเสียก่อน ข้าจึงนึกโมโหเวลาที่ข้าโมโหใบหน้าของข้าจะแดงเช่นนี้ เจ้าไม่ต้องเป็นกังวลอีกอย่างตอนนี้ก็ถึงเวลาที่เจ้าจะพักแล้ว เจ้าไปพักเสียเถอะ จริงสิเจ้าเข้ามาที่นี่วันแรกพร้อมข้าคงยังไม่มีที่นอน เช่นนี้เจ้ามานอนบนเตียงกับข้ามั้ย? " จิวหลินพยายามควบคุมตัวเองให้หยุดโมโหชายแปลกหน้าผู้นั้นมิเช่นนั้นจะทำให้ซือเล่อรู้ได้ นางจึงหันมาตอบคำซือเล่อและคิดเรื่องที่นางต้องทำต่อจากนี้คือที่พักของซือเล่อ

"หม่อนฉันเป็นเพียงข้ารับใช้มิอาจจะนอนบนเตียงของพระชายาได้หรอกเพคะ เช่นนั้นหม่อมฉันจะหาผ้ามาปูนอนใกล้ ๆ เตียงพระชายาแทนแล้วกันเพคะ "

"เช่นนั้นก็แล้วแต่เจ้าเถิดหากถึงรุ่งสางข้าจะถามเรื่องนี้นางกำนัลว่าห้องของเจ้าอยู่ที่ใด แต่ความจริงข้าอยากให้เจ้าอยู่กับข้าทุกคืนวัน ข้ารู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นหัวใจแต่ก็คงไม่ได้หรอกใช่มั้ย?" จิวหลินใบหน้าสลดลงเล็กน้อย เมื่อมองไปรอบ ๆ ห้องที่กว้างใหญ่นี้ ช่างอ้างว้างเหลือเกิน

"เพคะ ทรงทำเช่นนั้นไม่ได้ พระชายานอนพักเถอะเพคะ วันนี้เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว" แววตาที่ซือเล่อมองจิวหลินด้วยความเห็นใจ ทำให้จิวหลินพยักหน้าตอบและขึ้นเตียงนอนซือเล่อเดินเข้ามาใกล้ ๆ พร้อมห่มผ้าให้จิวหลินก่อนที่ตนเองจะเดินไปที่ตู้ผ้าเพื่อนำผ้ากับหมอนมาปูนอนหน้าเตียงนอนของจิวหลิน เมื่อจัดแจงที่นอนเสร็จสิ้นนางก็ได้ดับเทียนในห้องก็เต็มไปด้วยความมืด