ตอนที่ 6 กูสบายใจที่จะทำแบบนี้

@มหาวิทยาลัย MRT

ผิงผิงถือเค้กก้อนเล็กเดินตรงไปยังโต๊ะประจำด้วยท่าทางอารมณ์ดี จนเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ก่อนหน้าพากันหันมามองทางเธออย่างพร้อมเพรียง ด้วยแววตาประหลาดใจ

ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้นั่งลง ช็อปเปอร์ก็เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอยากรู้

“มึงไปไหนมา”

เพราะสีหน้าร่าเริงผิดสังเกตของเพื่อนสาวนั้นชวนให้สงสัยไม่น้อย

“ไปเอาเค้ก” เธอตอบสั้นๆ พร้อมรอยยิ้ม

“ผู้ชายให้?” เขาเลิกคิ้วถามกลับทันควัน

ผิงผิงพยักหน้ารับเบาๆ อย่างไม่คิดอะไรนัก เพราะพนักงานที่มาส่งเป็นผู้ชาย

ทันใดนั้น ช็อปเปอร์ก็คว้าเค้กที่วางอยู่บนโต๊ะมาถือไว้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้ม

“อ้าขา”

คนตัวเล็กเบิกตากว้าง พลางจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ

“ห๊ะ!”

“กูบอกให้มึงอ้าขา” เขาพูดย้ำเสียงแข็ง

สายตาดุดันของชายหนุ่มทำให้เธอชะงัก ก่อนจะยอมแยกขาออกเล็กน้อยอย่างว่าง่าย แม้ในหัวจะเต็มไปด้วยคำถามมากมายก็ตาม

ไม่รอช้า ช็อปเปอร์นำเค้กก้อนนั้นลอดหว่างขาของเพื่อนสาวทันที

ผิงผิงขมวดคิ้วแน่น ความงุนงงฉายชัดบนใบหน้า แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยถามอะไร ไต้ฝุ่นก็เอ่ยแทรกขึ้นมาก่อน

“มึงทำเชี่ยไรวะ”

“มันรับของจากคนอื่นมาต้องลอดหว่างขาก่อน เดี๋ยวโดนทำของใส่” เขาตอบเสียงเรียบ

“ไอ้เปอร์! กูไม่ได้รับของจากใครมา” เธอรีบเอ่ยขึ้นอย่างรวดเร็ว

สิ้นเสียงหวาน คนตัวสูงก็เงยหน้าขึ้นมามองอีกฝ่ายช้าๆ แววตาคมกริบเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความไม่ไว้ใจ ก่อนจะตอบกลับสั้นๆ

“ก็มึงบอกว่าผู้ชาย”

“พนักงานมาส่งเป็นผู้ชาย กูตอบผิดเหรอ?” เธอย้อนถามกลับทันควัน

“ใครจะไปรู้วะ เห็นอารมณ์ดีนึกว่าโดนของเข้าแล้ว” เขาว่า

ผิงผิงทำหน้ามุ่ยทันที ดวงตาคู่สวยเหลือบมองไปที่กล่องเค้กบนโต๊ะอย่างลังเล

“แล้วกูจะยังกินได้ไหมเนี่ย เค้กเจ้าดังด้วย”

“กินได้ดิ เดี๋ยวกูกินให้ดู” พูดจบ ช็อปเปอร์ก็แกะฝากล่องเค้ก แล้วหยิบช้อนตักเข้าปากตัวเองทันทีอย่างไม่คิดมาก

ภาพตรงหน้าทำเอาคนตัวเล็กกะพริบตาปริบๆ แทบไม่อยากเชื่อว่าอีกฝ่ายจะกินของที่ลอดผ่านหว่างขาเธอ

ทันใดนั้น เพลิงกัลป์ก็เอ่ยถามขึ้นเสียงเรียบ

“ไอ้เปอร์ มึงเชื่อเรื่องพวกนี้ด้วยเหรอวะ”

“ครึ่งๆ กูสบายใจที่จะทำแบบนี้ มึงมีปัญหาอะไร” เขาตอบ พลางเหลือบมองเพื่อนสนิทเล็กน้อย

“หึ! กูแค่ถาม หงุดหงิดเชี่ยไร” เพลิงกัลป์ว่า

“อารมณ์เหมือนเมียกูตอนเป็นเมนส์เลยนะมึง” ไต้ฝุ่นพูดแทรกขึ้นพร้อมหัวเราะเบาๆ เพราะทุกครั้งที่แฟนสาวมีประจำเดือน ก็มักจะหงุดหงิดผิดปกติแบบนี้เช่นกัน

ช็อปเปอร์ไหวไหล่เล็กน้อยโดยไม่ตอบอะไร ก่อนจะหันไปมองคนข้างๆ ที่นั่งกินเค้กอย่างเอร็ดอร่อย

หลังจากที่ผิงผิงจัดการเค้กตรงหน้าจนหมดเรียบร้อย พวกเธอจึงพากันเดินตรงไปยังลิฟต์เพื่อขึ้นเรียนทันที

เพลิงกัลป์ซึ่งเดินนำหน้าไปก่อน หันกลับมามองกลุ่มเพื่อนด้านหลัง แล้วพูดเสียงเรียบ

“ลิฟต์เสียว่ะ”

ร่างบางขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย สีหน้าไม่ค่อยพอใจนัก ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“ห๊ะ! แล้วเสียวันที่กูกินอิ่มมากด้วยนะ”

“ใครใช้ให้มึงกินเยอะ” ไต้ฝุ่นสวนกลับทันควัน

“ก็พวกมึงนั่นแหละไม่ช่วยกูกิน กูกินสองคนกับไอ้เปอร์ โคตรอิ่ม” เธอตอบพลางทำหน้าตาบึ้งตึงอย่างไม่จริงจัง

เพลิงกัลป์หัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า

“ลอดหว่างขาเพื่อนกูไม่กินเว้ย จะกินแค่หว่างขาเมียเท่านั้น” พูดจบ เขาก็ชำเลืองมองไปทางไต้ฝุ่นเล็กน้อย พร้อมกระตุกยิ้มมุมปากเบาๆ อย่างรู้กัน

คำพูดนั้น ทำเอาผิงผิงขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเง้างอน

“รังเกียจกูนะพวกมึง ไอ้เปอร์มันยังกินเลย กูก็เพื่อนมันเหมือนกัน”

เพลิงกัลป์กับไต้ฝุ่นหันมามองหน้ากันเงียบๆ ยังไม่ทันได้ตอบอะไร เพื่อนสาวก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงน้อยอกน้อยใจ

“พวกมึงคงไม่รักกูสินะ…”

สิ้นเสียงหวาน ไต้ฝุ่นก็รีบตอบกลับแทบจะทันที

“รักดิ แต่…กูคงรักมึงน้อยกว่ามัน” พูดจบ เขาก็หันไปมองทางช็อปเปอร์ พร้อมกับยิ้มกรุ้มกริ่ม

ผิงผิงยู่หน้าใส่อีกฝ่ายเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงมาเห็นว่าเชือกรองเท้าของตนกำลังจะหลุด จึงเอ่ยขึ้น

“จิ๊! รอกูแป๊บ กูขอผูกเชือกรองเท้าก่อน”

ในขณะที่เธอกำลังก้มลงไปนั้น จู่ๆ แขนเรียวก็ถูกใครบางคนรั้งเอาไว้อย่างรวดเร็ว

คนตัวเล็กหันขวับไปมองอีกฝ่ายทันที พลางขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างงุนงง ทว่าเธอยังไม่ทันได้เอ่ยถามอะไร ช็อปเปอร์ก็พูดขึ้นก่อน

“เดี๋ยวกูผูกให้ มึงก้มทีเห็นหวอหมดพอดี” เพราะเธอสวมใส่กระโปรงทรงเอสั้นเพียงไม่กี่เซนติเมตร

ยังไม่ทันที่ผิงผิงจะได้ตอบอะไร เขาก็ก้มลงนั่งยองๆ ตรงหน้าเธอ แล้วจัดการผูกเชือกรองเท้าให้ด้วยท่าทีเงียบขรึม

เพลิงกัลป์มองภาพตรงหน้าแล้วอดยิ้มกรุ้มกริ่มไม่ได้ ก่อนจะดึงเชือกรองเท้าของตัวเองออก แล้วเอ่ยแซวขึ้น

“เชือกรองเท้ากูก็หลุดว่ะ มึงผูกให้กูบ้างดิ”

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นไปมองอีกฝ่าย พลางสวนกลับทันควัน

“มึงเป็นง่อยเหรอ?”

“หึ! ทีไอ้ผิงรีบก้มไปผูกให้เชียวนะ”

เขาไหวไหล่เล็กน้อยโดยไม่ตอบอะไร ก่อนจะผูกเชือกรองเท้าให้กับคนตรงหน้าต่อ

ผิงผิงได้แต่เม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น ใบหน้าสวยค่อยๆ ขึ้นซับสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่

ไม่นานนัก ช็อปเปอร์ก็ผูกเชือกรองเท้าให้เธอเสร็จเรียบร้อย เขายันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะหันไปมองเพลิงกัลป์กับไต้ฝุ่นที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วพูดเสียงเรียบ

“พวกมึงเดินนำไปก่อนเลย”

ทว่ายังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะได้ตอบอะไร เพื่อนสาวคนเดียวในกลุ่มก็เอ่ยขึ้นอย่างกระตือรือร้น

“ปะ! ไปกัน” เธอพูด พลางก้าวเท้าเดินออกไป

ทันใดนั้น มือหนาก็คว้าแขนเรียวของเธอเอาไว้แน่น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“เดี๋ยวมึงค่อยเดินตามหลังพวกมันอีกที ให้มันนำขึ้นไปกันก่อน”

คนตัวเล็กขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ แต่ก็ยอมทำตามที่อีกฝ่ายบอกโดยไม่ถามอะไรเพิ่มเติม

เมื่อผิงผิงเดินตามสองคนนั้นขึ้นบันไดไป ช็อปเปอร์จึงเดินตามหลังเธออีกทีหนึ่ง ราวกับตั้งใจจะบังสายตาคนด้านล่าง ไม่ให้มองเห็นเรียวขาของเพื่อนสาวคนสนิท