ตอนที่ 7 กูเคยเทมึงด้วยเหรอ?

ระหว่างเรียน เหล่านักศึกษานั่งฟังอาจารย์อภิปรายบทเรียนอย่างตั้งใจ ทว่าผิงผิงกลับก้มหน้ากดโทรศัพท์มือถืออยู่นาน จนคนข้างๆ อดสงสัยไม่ได้

ช็อปเปอร์ขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น ก่อนจะเอาด้ามปากกาเคาะศีรษะของเธอเบาๆ

ป๊อก! ป๊อก!

คนตัวเล็กสะดุ้งโหยง พลางหันขวับไปมองอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความงุนงง พร้อมยกมือขึ้นมาลูบศีรษะตัวเองตามสัญชาตญาณ

เธอมองเขาด้วยแววตาขุ่นเคืองเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามออกไป

“มึงตีหัวกูทำไมอ่า”

“คุยกับใคร?” เขาย้อนถามกลับทันควัน โดยไม่ตอบคำถามนั้นของเธอ ดวงตาคมกริบจ้องมองเพื่อนสนิทอย่างรอคำตอบ

“เลย์! กูชวนมันไปเที่ยวอ่า แต่มันคืนดีกับแฟนแล้วอะดิ กูกำลังอ้อนมันอยู่เนี่ย” เธอตอบ พลางกดพิมพ์ข้อความส่งไปหาเพื่อนสาวต่างคณะต่อ

ทว่ายังพิมพ์ไม่ทันจบประโยค ช็อปเปอร์ก็เอ่ยแทรกขึ้นมาก่อน

“เดี๋ยวกูไปส่ง ชวนไอ้สองตัวนี้ไปด้วย” พูดจบ เขาก็หันไปมองไต้ฝุ่นกับเพลิงกัลป์ที่นั่งอยู่ด้านข้าง ราวกับรอคำตอบจากทั้งคู่

ทันใดนั้น ไต้ฝุ่นก็ส่ายหน้าไปมาช้าๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ

“กูไม่ได้ไปนะ พอดีมีนัดแล้วว่ะ”

“กูก็นัดกับนับดาวไว้แล้วเหมือนกัน” เพลิงกัลป์พูดเสริม

ผิงผิงทำหน้ามุ่ยลงเล็กน้อยอย่างห้ามไม่อยู่ ช็อปเปอร์ที่เหลือบมาเห็นสีหน้าเศร้าหมองของเพื่อนสาว จึงรีบเอ่ยขึ้น

“ทำหน้าเศร้าทำไม มึงก็ไปกับกูไง”

“มึงจะไม่เทกูใช่ไหม?” เธอย้อนถามกลับเสียงเบา

ชายหนุ่มขมวดคิ้วเข้าหาแน่น ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าสวยนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามกลับเสียงเรียบ

“กูเคยเทมึงด้วยเหรอ?”

คนตัวเล็กยิ้มกว้างขึ้นทันที ความกังวลเมื่อครู่สลายหายไปในพริบตา เพราะตั้งแต่คบกันมาเกือบสี่ปี เขาไม่เคยเทหรือปฏิเสธเธอเลยสักครั้ง

“งั้นกลับคอนโดก่อน เดี๋ยวกูค่อยซ้อนมึงไป” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใส

“อืม…เก็บโทรศัพท์ แล้วตั้งใจเรียน”

สิ้นเสียงทุ้ม ผิงผิงก็พยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะเก็บโทรศัพท์มือถือใส่ลงไปในกระเป๋าสะพายแบรนด์หรู แล้วหันไปมองอาจารย์ที่ยืนอยู่ด้านหน้าห้องเรียนอย่างช้าๆ

หลังจากเลิกเรียน ทุกคนจึงแยกย้ายกันกลับคอนโดของตัวเองทันที

@ตลาดนัดกลางคืน

เมื่อทั้งคู่เดินทางมาถึงตลาดนัดยอดฮิตที่ตั้งอยู่กึ่งกลางระหว่างสองมหาวิทยาลัยชื่อดัง ผิงผิงก็เดินไปยังโซนของกินอย่างรวดเร็ว โดยมีช็อปเปอร์คอยเดินตามอยู่ไม่ห่าง

ไม่นาน คนตัวเล็กก็หยุดยืนอยู่ตรงหน้าร้านปลาหมึกย่าง ก่อนจะหันไปมองคนข้างกาย แล้วเอ่ยถามเสียงใส

“กินปลาหมึกไหม?”

“อืม เอาไข่ด้วยนะ” เขาตอบกลับทันควัน

“อือ” เธอพยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะหันไปเลือกปลาหมึกใส่จานอย่างคล่องแคล่ว

จากนั้นผิงผิงก็ยื่นชามปลาหมึกให้กับป้าคนขาย พลางเอ่ยขึ้น

“ราดน้ำจิ้มเลยนะคะ เอาน้ำจิ้มเผ็ดค่ะ”

“ได้จ้ะ รอแป๊บนะ” คนขายตอบพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะรับชามไปปิ้งย่างบนเตา

ทั้งคู่ยืนรออยู่ข้างร้านสักพักหนึ่ง ไม่นานป้าคนขายก็ยื่นถุงปลาหมึกที่ปิ้งเสร็จแล้วมาให้เธอ

คนตัวเล็กรับมาอย่างตื่นเต้น พลางคลี่ถุงออก แล้วหยิบไม้ปลาหมึกขึ้นมากินไปด้วย เดินไปด้วยตามประสาคนหิว

เธออ้าปากกัดเนื้อปลาหมึกตรงปลายไม้ ก่อนจะออกแรงดึง แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน เนื้อปลาหมึกก็ยังติดหนึบไม่ยอมหลุดออกมาสักที

ช็อปเปอร์ขมวดคิ้วมองภาพตรงหน้า เมื่อเห็นเพื่อนสาวพยายามดึงไม้ออกจากปลาหมึกอย่างทุลักทุเล เขาก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้น

“เอามานี่ กูช่วย”

“ไม่! กูกินเองได้” ผิงผิงตอบ พลางดึงต่ออย่างดื้อดึง

ทันใดนั้น คนตัวสูงก็โน้มตัวลงมาใช้ฟันกัดปลาหมึกชิ้นเดียวกับเธอ ก่อนจะรูดเนื้อออกจากไม้เข้าปากตัวเองในพริบตา

ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ พลางอ้าปากค้างอยู่แบบนั้น ราวกับสมองประมวลผลไม่ทันกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น แล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

“มะ มึงกินน้ำลายกู…” เพราะเธอกัดปลาหมึกอีกฝั่งจนเปรอะไปด้วยคราบน้ำลาย

“อืม” เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะคว้าถุงปลาหมึกจากมือคนตัวเล็กไปถือไว้ แล้วจัดการรูดไม้ออกทีละไม้ด้วยท่าทีคล่องแคล่ว จนเหลือแต่เนื้อปลาหมึกกองอยู่ในถุง

ช็อปเปอร์ยื่นถุงปลาหมึกคืนให้กับเธอ แล้วกำชับเสียงเรียบ

“ค่อยๆ กินมันเผ็ด เดี๋ยวกูไปซื้อน้ำให้” พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินไปทางร้านน้ำอย่างรวดเร็ว

ผิงผิงได้แต่มองตามแผ่นหลังของอีกฝ่าย พลางยกมือขึ้นมาทาบหน้าอกตัวเอง หัวใจดวงน้อยกลับเต้นโครมครามอย่างควบคุมไม่อยู่

“ใจเย็นๆ นั่นเพื่อน ท่องไว้ เพื่อน…” เธอพึมพำเสียงเบา พยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะหันหลังให้กับเขา

ทันใดนั้น ก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาทักเธอด้วยน้ำเสียงห่วงใย

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ”

คนตัวเล็กเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พลางมองเขาอย่างงุนงง

“หือ”

“พี่เห็นเราหน้าแดง ร้อนเหรอครับ” อีกฝ่ายพูด พร้อมยกมือขึ้นมาพัดให้เธอเบาๆ

ผิงผิงกำลังจะอ้าปากตอบ ทว่าจู่ๆ ไหล่เล็กของเธอกลับถูกใครบางคนโอบเอาไว้แน่น

“ใคร?” ช็อปเปอร์เอ่ยถามเสียงแข็ง ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังผู้ชายตรงหน้า

“เขาเห็นกูหน้าแดง ก็เลยเข้ามาทักเฉยๆ” เธอตอบเสียงเรียบ ปล่อยให้คนตัวสูงโอบไหล่อยู่อย่างนั้น

เพราะปกติเขาก็มักทำแบบนี้เสมอ ทั้งโอบไหล่ ทั้งแตะเนื้อต้องตัว จนเธอคุ้นชินและไม่รู้สึกแปลกอะไร

สิ้นเสียงหวาน ช็อปเปอร์ก็หันกลับมามองใบหน้าสวยชัดๆ มือหนาลูบแก้มเนียนแผ่วเบา พลางเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง

“แล้วทำไมหน้าแดง เผ็ดหรือร้อน?”

คนตัวเล็กใบหน้าร้อนผ่าวอย่างห้ามไม่อยู่ เธอเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

“ระ ร้อน” พูดจบ เธอก็คว้าแก้วน้ำมะพร้าวปั่นจากมือเขาขึ้นมาดูดอย่างรวดเร็ว เพื่อกลบอาการเขินอายทันที

“งั้นไปโซนนู้นกัน” ช็อปเปอร์เอ่ยขึ้น ก่อนจะกุมมือเล็กแล้วพาเดินออกไปช้าๆ

ในขณะที่ร่างสูงกำลังเดินสวนผู้ชายคนนั้น เขาก็ปรายตามองอีกฝ่ายอย่างไม่พอใจ

ผิงผิงก้มมองมือของตัวเองที่ถูกจับไว้แน่น พลางเดินตามเขาไปอย่างเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร ทั้งที่หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำจนแทบจะทะลักออกจากอก