8

“เออ... ได้ยินว่าแม่บ้านแกหยุดเหรอ?”

            “อืม... มาพรุ่งนี้ มะรืนมั้ง ปรกติก็ไม่ได้มาทุกวันอยู่แล้วนะ เมื่อก่อนไม่ได้จ้างด้วยซ้ำ ไม่มีอะไรให้ทำมากหรอก ฉันเก็บเอง” ปรายลดาลุกขึ้นหยิบจานและช้อนส้อมมาซ้อนเรียงกันหลังจากทุกคนรับประทานอาหารเสร็จ นัชชาจึงลุกขึ้นช่วยตามมารยาท ชำเลืองมองท้องที่เนินนูนขึ้นมาแล้วก็นึกขึ้นได้

            “เออ... คนท้องนี่ต้องบำรุงเยอะ ๆ เนอะ ฉันหาซื้ออะไรให้หลานกินดีกว่า ไม่ได้ซื้อให้แกนะ ฉะนั้นต้องกิน”

            ความหวังดีของเพื่อนได้รับรอยยิ้มหวานจากคุณแม่ท้องอ่อนที่คงไม่ปฏิเสธน้ำใจ แม้ว่ามันจะเป็นหน้าที่ของเลขาฯ ซึ่งได้รับการไหว้วานจากเจ้านาย บางเรื่องอะไรอะลุ่มอล่วยได้ อลันไม่ได้จุกจิกไปเสียหมด นั่นอาจเป็นเหตุผลที่ปรเมษฐ์เลือกเลขานุการชาย

            บางครั้งเขายังไม่เกี่ยงงานเล็กงานน้อยแม้กระทั่งงานของผู้หญิง

            “เดี๋ยวผมล้างจานให้เอง คนท้องควรจะพักผ่อนเยอะ ๆ นะครับ”

            “ค่ะ แหม... แต่ละคนเอาใจพุดจริง ๆ นะ” คุณแม่ที่กำลังคิดถึงสามีผลัดส่งยิ้มให้คนทั้งสอง โดยไม่ได้รู้ว่าเพื่อนรักมีแผนการบางอย่างแอบแฝง

            นัชชาไม่ได้จำได้แค่ว่ามีคนคอยป้อนข้าวป้อนยาเพียงอย่างเดียว ในครั้งแรกไร้สติสัมปชัญญะ ภาพเลือนรางของวงหน้าหล่อเหลา เม็ดยาขมเฝื่อนผ่านริมฝีปากนุ่มหนาที่มากับสัมผัสแสนอ่อนโยน พอตื่นนอนมาคงจะทำให้เกือบจะลืมมันไป หากไม่ใช่เป็นเพราะว่าเขาทำมันมากกว่าหนึ่งครั้ง!

            พอหยัดกายลุกขึ้นจากโต๊ะรับประทานอาหาร คุณแม่เดินหายเข้าครัวไป และอีกคนกำลังจะลุกตาม เธอรีบต่อสายหานายสารถีประจำบ้าน

            “ลุงวิทย์ว่างใช่ไหมคะ? ซื้อของตามรายการมาให้ปริมหน่อย มาส่งที่บ้านพุดนะ ร้านดังที่คุณแม่ชอบ กวาดมาให้หมดห้างเลยค่ะ ตังเอาที่แบร์นาร์ดนะ”

            “เกิดมาเป็นลูกคุณหนูมันดีจริง ๆ นะครับ” ไม่วายที่เขาจะหันหลังกลับมาพูดจิกกัด ก่อนได้รับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของหญิงสาว

            “แน่นอน... ฉันคงจะต้องเรียกเก็บค่าธรรมเนียม First kiss ของฉันด้วยนะ ไม่มีของฟรีบนโลก เคยได้ยินเปล่า? คุณอลัน”

            “ไม่ยักรู้ ผมไม่ใช่คนไทย ผมเลยไม่ถือเรื่องพวกนี้” คนตอบไหวไหล่แล้วหมุนกายเดินจากไปด้วยท่าทีเฉยเมย

            หญิงสาวที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ความมั่นใจหายไปจากใบหน้า ขณะมองตามแผ่นหลังกว้างกำยำด้วยแววตาเป็นประกาย แน่นอนว่าอีปริมจะต้องเอาคืน!

            -------------------------------

            สถาปนิกหนุ่มใหญ่วัยสี่สิบสองปีกลับมาถึงกรุงเทพฯ ในช่วงเย็นพร้อมเพื่อนร่วมงานสาวรุ่นราวคราวเดียวกัน เนื่องมาจากว่าปิ่นแก้วจำเป็นต้องหอบงานโปรเจคใหญ่จากฟิลิปปินส์กลับมาทำต่อ

            มันเป็นงานที่จะต้องทำร่วมกันเป็นทีม ซึ่งเจ้าของบ้านก็ให้เกียรติภรรยา ไม่พาผู้หญิงเข้าห้องทำงานส่วนตัว แต่ใช้สถานที่ในห้องรับแขกโปร่งโล่ง เปิดกระจกไว้ทุกบาน สำหรับวางกระดานแบบงานอันใหญ่

            นัชชาสนิทสนมกับบ้านนี้มาตั้งแต่ยังเรียนอยู่อนุบาล ก็ไม่แปลกที่เธอจะต้องรู้จักทั้งพ่อเลี้ยง และอดีตผู้หญิงของพ่อเลี้ยง อย่างหนึ่งที่เธอไม่เข้าใจว่าพวกเขาเลิกกันไปนานแล้ว ยังต้องติดต่อกันด้วยความเป็นเพื่อนร่วมงาน ทำไมปรเมษฐ์ถึงไม่หาทางปลีกตัวจากผู้หญิงร้ายกาจอย่าง ‘ปิ่นแก้ว’

            แม้ปิ่นแก้วจะเคยเป็นเพื่อนคนสนิทในกลุ่มของปรเมษฐ์ จบสถาปนิกมาด้วยกัน อยู่ในสายงานเดียวกันคือสายวิชาการออกแบบอุตสาหกรรม ผู้หญิงคนนี้ต่อหน้ายิ้มแย้มได้อย่างไร้เดียงสา แต่จ้องจะแทงข้างหลังปรายลดาอยู่เสมอ ด้วยความอิจฉาอยากได้ความรักของเขาที่มีให้แค่ลูกเลี้ยงมาโดยตลอด

            ผีเห็นผี... มองตากันก็รู้ว่าอีกคนมีนิสัยยังไง

            ใต้ร่มไม้ของม้านั่งหินในสวนหย่อมหน้าบ้าน ดวงตาของเพื่อนสาวจ้องเขม็งผ่านขอบจอโน้ตบุ๊คไปยังบุคคลทั้งสองในบ้าน พวกเขากำลังยืนอยู่หน้ากระดานแบบงานหน้าบ้านหน้าตาคร่ำเครียด

            “ฉันกลับมาขายเสื้อกับแกต่อได้มั้ย?” ว่าพลางเท้าคางอย่างเซ็ง ๆ ขณะที่ปรายลดาไม่ตอบอะไร แต่เพื่อนอย่างเธอก็พอรู้ได้ว่าฮอร์โมนคนท้องทำให้คุณแม่กลายเป็นคนอารมณ์แปรปรวนอยู่สักหน่อย

            “แกไม่ฟังที่ฉันพูดเลย หึงผัวล่ะสิ ให้ฉันจัดการเหอะ”

            “ไม่เป็นไร... ขอบใจนะ ปริม แกเอาตัวแกเองให้รอดเหอะ” ย้อนคำคนที่มีกำลังปัญหาความรักและชีวิตครอบครัวขนาดว่าไม่ยอมกลับบ้าน ก่อนจะหันมองใบหน้าสดสวยสลดเศร้าลงจนต้องถาม

            “ตกลงแกทะเลาะอะไรกับพี่ธาม ร้องไห้จนหลับ ไม่เห็นเล่าให้ฉันฟังสักอย่าง”

            “เรื่องมันยาวอ่ะ ไปคุยกันข้างนอกได้ไหมล่ะ?” คำถามของนัชชาไม่ได้คาดหวังอะไรนัก รู้เหตุผลดีว่าทำไมอีกคนถึงยอมอยู่บ้านอย่างหงุดหงิด

            “แกจะให้ฉันทิ้งผัวไว้กับอดีตชู้รักในบ้านตามลำพังเนี่ยนะ?”

            “ทำไมจะไม่ได้ล่ะ? แกไม่เชื่อใจพ่อเลี้ยงเหรอ ฉันว่าเขาออกจะรักแก”

            ‘รัก’ พาแววตากร้าวอ่อนลง ปรายลดาฉุกใจคิดขึ้นมาได้ควรมีเหตุผลสักหน่อย หากเพื่อนไม่แย้งขึ้นมาด้วยท่าทางเกรี้ยวกราด

            “แต่ฉันว่าเขาควรมีเวลาให้แกกับลูก! ไม่ใช่เอาแต่ทำงาน บ้านก็รวย ส่งลูกเรียนอินเทอร์เงินเหลือกินเหลือใช้สบาย ๆ ทั้งชาติ เห็นงานสำหรับกว่าเมียท้องอ่อนได้ยังไง? แล้วอีนั่นมันก็รู้ว่าแกท้อง ยังหอบงานมา มันหมายความว่าไงวะ!” สิ้นคำประกาศกร้าว หญิงสาวที่ยังคงอยู่ในชุดอยู่บ้านกางเกงขาสั้นของเพื่อนลุกพรวดขึ้น ดึงข้อมือเรียวไว ๆ

            “ไป...”

            “หา..? อะไร ๆ ไปไหน?” เธอแค่ถูกบังคับให้เดินไปอย่างไปงุนงงและตกใจ ด้วยนิสัยส่วนตัวของนัชชา บวกกับความไม่ชอบปิ่นแก้วอยู่แล้วแทบมองไม่เห็นหนทางสดใส

            ปิ่นแก้วเห็นสองสาวกำลังจูงมือกันเดินเข้าบ้าน แสร้งยกมือขึ้นแตะบ่าชายหนุ่มให้มองงานว่ามีเรื่องผิดพลาด ทั้งที่มันไม่มีอะไร คนมาใหม่เห็นได้จากแววตาริษยาที่สาดมองมา แม้ปากว่าอีกอย่าง

            “อ้าว... สองคนมาพอดีเลย พี่กับเปากำลังบ่นถึงอยู่”

            ปรายลดาแค่เปรยยิ้มให้ ต่างจากนัชชาโดยสิ้นเชิง ใบหน้าสดสวยโฉบเฉี่ยวออกอาการไม่พอใจ

            ที่ผ่านมานอกจากปิ่นแก้วจะเข้าหาพ่อเลี้ยงด้วยคำว่า ‘เพื่อนร่วมงาน’ หล่อนยังมีจุดประสงค์จะเคลมเขาอยู่ตลอดเวลา แม้รู้ดีว่าตอนนี้ทั้งสองคนจดทะเบียนเป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้วก็ตาม!

            “พ่อเลี้ยง ปริมจะพาพุดไปโรงพยาบาลนะ วันนี้โรงพยาบาลที่พุดฝากท้องมีลงทะเบียนคอร์สคุณพ่อคุณแม่มือใหม่...”