6

“อยู่ไหนครับ?”

            [ร้านขายยา... รถติดมาก ประมาณชั่วโมงนะคุณอลัน ขอโทษที่ไม่ได้บอกค่ะ ปริมไม่สบายมาก แบตจะหมดแล้ว แค่นี้ก่อนนะ]

            “พุด...”

            สายที่ตัดไปทำชายหนุ่มสะบัดศีรษะอย่างหัวเสีย มือเก็บโทรศัพท์ใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกง เขาจึงใช้ความคิดว่าควรไปตามหาปรายลดาที่ไหน หรือควรรอก่อนสักหนึ่งชั่วโมง ก่อนจะกลับขึ้นไปข้างบนอีกครั้ง

            ผ้าสีขาวกับอ่างใบเล็ก ๆ ด้วยฝีมือของเขายังคงกองอยู่ตรงปลายเตียงที่เดิม ใบหน้าสดสวยซีดเซียวปิดตาสนิทแน่นจนหัวคิ้วผูกกัน ริมฝีปากสีขาวซีดสั่นจนกรามกระทบ ดูอย่างไรแล้วก็ไม่น่าจะใช่คนแกล้งป่วย

            กว่าจะคิดได้ว่าเขาควรติดต่อปรายลดาก่อนสาดน้ำใส่คนในห้องอย่างนั้น ก็ตอนไล่สายตาไปตามเสื้อผ้าเปียกโชกชุ่ม

            สองแขนของเธอกอดกุมตัวเองแน่น นอนตัวขดงอ จนหน้าอกทะลักออกมาตามซอกแขน ภายใต้ชุดสีชมพูหวานแนบเนื้อติดสัดส่วนโค้งเว้าชัดเจน เขาแน่ใจว่าข้างในเปลือยเปล่าไม่มีชั้นในสักชิ้น

            อลันลอบกลืนน้ำลายลงคอเมื่อเห็นทุกอย่างเต็มสองตา เด็กปากดีทำไมโตมานมใหญ่ขนาดนี้วะ! เอวเป็นเอว ตูดเป็นตูด แล้วนี่... เขาจะทำยังไงต่อ?

            “นี่... คุณปริม..” เหมือนกลายเป็นคนโง่ขึ้นมากับการเรียกคนป่วยที่ตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า ร่างสูงค่อยหย่อนก้นนั่งลงบนเตียง เอื้อมมือไปแตะแก้มแดงก่ำซึ่งเขาต้องดึงมือออกในทันที เพราะตัวเธอร้อนเป็นไฟ!

            เขาสาดน้ำใส่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ เนี่ยนะ?

            “น้ำ... ฉัน.. หิวน้ำ” เสียงแผ่วเบาผ่านริมฝีปากที่กระทบกัน ร่างสูงลุกไปหยิบน้ำบนโต๊ะตรงมุมห้องที่เจ้าของบ้านเตรียมไว้ ยังเจอกระดาษอีกใบ

            [ให้ปริมกินยาลดไข้ตัวนี้ไปก่อนนะคะ ฉันกำลังไปหาเภสัชกรอีกที]

            แน่ว่าอลันนั้นอยู่เมืองไทยมานานจนอ่านออก เขียนได้ และพูดชัดเท่าเจ้าของภาษา แม้ว่าเขาจะยังมีลักษณะของชาวต่างชาติทุกประการ คิ้วเข้มหนาย่นเข้าหากันครั้งหนึ่ง หยิบน้ำ เทยาในกระปุกออกมาสองเม็ด       

            ทำไมพุทราไม่พาปริมไปโรงพยาบาล?

            “บ้าเอ๊ย...!” สบถอย่างหัวเสีย เพราะรู้แน่แล้วว่าหญิงสาวมีแผนอะไร แต่จะให้ทิ้งคนป่วยไว้ในบ้านก็น่าจะชักตายเสียก่อน เขาหยิบน้ำและยาไปประคองร่างเปียกปอน โดยช้อนท้ายทอยน้อยขึ้น พร้อมเส้นผมสีน้ำตาลเปียกหมาดสยายกระจายอยู่บนท่อนแขน

            “กินยาก่อน...”

            “แม่... หนูขอโทษ...”

            “ไม่เป็นไรจ้ะ.. กินยาก่อนนะลูก” เขาเออออไปตามน้ำ ด้วยว่าน่าจะเป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้ว ทว่าแก้วน้ำในมือก็เกือบหก! ทันทีที่สองแขนไร้เรี่ยวแรงตะครุบเข้าเอวหนา เสื้อเชิ้ตสีดำสนิทบนร่างกำยำกลายเป็นเครื่องดูดซับน้ำดี ๆ

            “แม่ขา...”

            ยัยปริมคงละเมอพิษไข้ ไม่ก็เสียสติไปแล้วแน่ ๆ ที่เห็นฝรั่งตัวเท่าเสาไฟฟ้าเป็นแม่! เรียวปากหนาเม้มติดกันแล้วผ่อนลมหายใจเฮือกใหญ่

            ร่างร้อนระอุที่กอดรัดเอาสอบแน่นไม่ได้มีแค่ความเปียก ปลายแหลมมนบีบอัดไปกับสองเต้าทะลักไถอยู่ตรงสีข้าง ขณะที่หญิงสาวคงไม่ได้รู้สึกตัวอะไรเลยกับสติพร่าเลือน เธอคงจะคิดถึงคนคนเดียวคือแม่...

            เอาวะ! กล้าทำก็ต้องกล้ารับผิดชอบ คิดพลันเชยปลายคางมนขึ้นแล้วบีบกรามไว้ด้วยแรงระดับหนึ่ง เพื่อที่จะโยนยาเข้าไปในปากอย่างง่ายดาย

            “กินเข้าไปนะ นังหนู...” ว่าแล้วก็ส่งน้ำตามให้คนที่ยังหลับตาไร้การโต้ตอบใด เขาจึงต้องยกแก้วน้ำขึ้นดื่มเสียเอง ก่อนดึงแขนที่ติดหนึบออกจากเอว โน้มตัวลงประกบริมฝีปากคู่อิ่มงามเพื่อส่งน้ำตาม น้ำดื่มในปากคงจะต้องไหลลงตามแรงโน้มถ่วง

            ชายหนุ่มคิดว่าเธอคงไม่ได้กินยาแน่ แม้จะรู้สึกดีกับปากนุ่มราวปุยนุ่นนี้สักเท่าไร สะกิดคนหลับให้รู้สึกตัวตื่นด้วยปลายลิ้นหนา แทรกเข้าไปกระหวัดลิ้นเรียวเบา ๆ ตามสัญชาตญาณของคนรับซึ่งถูกก่อกวนก็อ้าปากดูดหาอากาศ รับน้ำเข้าไปแทน

            รสชาติขมเฝื่อนของยาที่ละลายไปพร้อมน้ำในปากผสมปนเปมั่วไปหมด เขาดันรู้สึกว่ามันหวาน! จนไม่อยากปล่อยกลีบปากบางนุ่มให้เป็นอิสระ... แต่เพราะไม่อยากเอาเปรียบหญิงสาวในสภาวะไร้สติ ริมฝีปากหนาจึงยอมผละออกอย่างจำใจ

            ฉับพลันกันนั้นเอง เปลือกตาขาวปรือขึ้นเบา ๆ บนดวงหน้าแดงก่ำของร่างสั่นเทาในอ้อมแขน ตาสบตาอย่างไม่ได้ตั้งใจ เกิดเสียงดังอึกทึกครึกโครมจากในอกของคนทั้งสองที่ชนปลายจมูกไว้ตรงกัน

            “คุณ... อลัน?” เสียงหวานพร่าถาม เธอรู้สึกถึงความร้อนไปทั่วทั้งใบหน้ายิ่งเสียกว่าเป็นไข้ พอตระหนักรู้ว่าเพิ่งได้รับจุมพิตอันอ่อนโยน อาการเต้นตุบในหัวเหมือนมีบางอย่างกำลังเริงระบำสร้างความเจ็บปวดในอ้อมกอดอุ่น

            “รู้สึกตัวแล้วเหรอ เป็นเจ้าหญิงนิทรารึไง? ต้องให้จูบถึงจะตื่นน่ะ”

            “ฉันหนาว... ขอ... ผ้าห่ม..” อ้อนวอนทั้งน้ำเสียงและแววตา ก่อนที่สติของเธอจะค่อย ๆ รางเลือน

            อลันถึงจะขี้หงุดหงิด ยังเป็นคนคิดเร็วทำเร็วอยู่สักหน่อย เขาคงไม่ปล่อยให้เธอต้องหนาวตายซะก่อน มือหนาสากลากชุดกระโปรงนอนออกจากเรือนกายแน่งน้อยออกอย่างระวัง เนื้อตัวของเธอส่งกลิ่นหอมอ่อนราวดอกไม้แรกแย้มบาน

            ก็คงจะใช่... นี่มันเด็กสาว! ยัยเด็กบ้านี่อายุห่างจากเขาตั้งสิบปี

            คิดพลางกลืนน้ำลายลงคออย่างหื่นกระหาย เมื่อทุกปลายนิ้วสัมผัสผิวนุ่มเนียนดุจแพรไหม ความขาวจัดจ้านเสียจนเห็นเส้นเลือดฝาดสะกดดวงตาของเขาไว้ ตัวของเธอร้อนแต่ดูเหมือนว่าตัวเขาจะร้อนยิ่งกว่า

            ม่านตาสีฟ้าครามจะเบิกกว้างตื่นตะลึงอีกครั้ง เมื่อเสื้อเปียกในมือหล่นแหมะจากมือหนาลงบนที่นอน ปรากฏสองเต้าเต่งตึง ยอดอกเต่งตึงประดับสีชมพูหวานติดตรึงเข้าไปในหัวสมอง ทั้งที่รสนิยมของอลันต้องสาวผิวแทนเท่านั้น!

            แต่เธอสวย! อืม.. ยัยเด็กแสบนี่สวยทั้งตัวจริง ๆ

            หน้าอกหน้าใจใหญ่ขนาดนี้ก็คงจะบีบได้พอดีมือ ไม่! จับไม่ได้เด็ดขาด...

            ความคิดหยุดลงพลางถอนหายใจหนัก นานแล้วที่ห่างหายไปจากเรื่องอย่างว่าเพราะมัวทำแต่งาน แต่เขาก็หนักแน่นมากพอหักห้ามใจ ท้ายทอยที่ช้อนประคองอยู่ถูกวางลงอย่างเบามือ จากนั้นเขาก็ลุกไปหยิบผ้านวมหนามาห่มคลุมร่างเล็กไว้ เพื่อที่จะอุ้มเธอไปนอนในห้องแขก เพราะที่นอนมันเปียก