12

รุ่งขึ้นพลินตั้งใจจะออกไปเที่ยวหามารดา เพราะรู้ข่าวจากคนแถบนั้นที่วานให้ช่วยเป็นหูเป็นตาให้อีกทอดเมื่อคืนนี้ว่านางพยอมลื่นล้มที่หน้าบ้านของตัวเองราวๆมะรืนวานนี้ แต่แล้วไม่ยอมโทรศัพท์มาบอกสักคำ และแน่นอนว่าท่านต้องไม่ได้ไปพบแพทย์เป็นแน่

ห่วงมารดาจับใจ อยากออกไปหาท่านตั้งแต่เมื่อคืน แต่อดใจเอาไว้ รอจนเช้าค่อยไปน่าจะเหมาะกว่า เธอไม่ใช่ตัวคนเดียวอีกแล้ว จะไปก็นึกห่วงลูก

และเธอยังพักอยู่ในเคหาสถานของบารมีอีกด้วย จะออกไปไหนควรบอกให้เขารู้ก่อน ประเดี๋ยวมาว่าเธอได้ว่าไม่รู้จักมารยาทสังคม รอจนถึงช่วงสายค่อยต่อสายหาเขา แต่ติดต่อไม่ได้ จึงบอกกับทางศยามลก่อนว่าจะไปไหน แล้ววานคนรถของที่นั่นให้ช่วยพาเธอกับลูกไปส่งยังบ้านของมารดาที่อยู่ห่างออกไปจากที่นี่อีกอำเภอ ใช้เวลาเกือบห้าสิบนาทีจึงถึงที่หมาย

พลินมองบ้านหลังย่อมเบื้องหน้าด้วยแววตาเป็นประกายก่อนอ่อนแสงลง เดิมทีที่ดินผืนนี้รกร้าง หลังบ้านติดลำคลองสายเล็กๆ เจ้าของเดิมย้ายไปตั้งรกรากที่อื่นแล้ว ติดต่อซื้อขายกันได้ไม่ยากเย็นเพราะทางนั้นต้องการขายพอดี ถึงได้กลายมาเป็นบ้านปูนหลังไม่ใหญ่ไม่โต แต่พลินก็พึงใจไม่น้อยที่ได้เป็นเจ้าของบ้านน้อยหลังนี้

เปิดประตูรถลงไปพร้อมพาร่างเล็กของเด็กหญิงพราวนภาตามลงมาด้วย ก็แว่วเสียงทักของแม่ดังขึ้น

            “พลิน ยัยหนูของยายจ๋า”

“แม่”

            คนเป็นยายเรียกสองสาวที่มีศักดิ์เป็นบุตรีและหลานสาวพร้อมกับฝืนเดินตัวตรงเข้าไปหา “กินอะไรกันหรือยัง ยายกวนกระยาสารทเอาไว้ให้แหน่ะ มีกล้วยไข่ของชอบของหนูด้วยนะลูก”

“น้องพราวด์อยากกินค่ะคุณยาย คิดถึงขนมคุณยายที่สุดในโลกเลยค่ะ”

“มาลูกมา ยายจ๋าคิดถึงหนูใจจะขาดแล้วเหมือนกัน พลินพาลูกเข้าบ้านก่อน แม่จะเข้าไปเอาของมาให้กิน”

“แม่ไปนั่งเถอะ พลินยกเองจ้ะ”

พลินเข้าไปประคองมารดาเข้าบ้าน นางพยอมเลยนิ่งไม่ฝืนสังขารตนเองอีกต่อไป พาสองยายหลานนั่งลงตรงโซฟาราคาไม่แพงที่เน้นการใช้งานเป็นหลักเรียบร้อยแล้วจึงเข้าครัวไปยกของที่นางพยอมว่าไว้มาให้บุตรสาว

            พอเด็กช่างกินหยิบขนมเข้าปากได้ครู่ใหญ่ ถึงได้หันไปคุยกับนางพยอม “ไปหาหมอกันนะแม่”

            นางพยอมหลบตา หยิบขนมที่เลอะปากหลานออกด้วยความเอ็นดู บอก “ไปทำไม แม่ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย”

            “ก็แม่ล้ม” พลินแย้งเสียงอ่อน แม้มารดาจะดื้อแต่เธอไม่กล้าดุท่าน แม่ก็คือพระในบ้านที่ต้องให้ความเคารพ และนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พลินกับนางพยอมมีเรื่องขัดแย้งกัน

            นางพยอมเบือนหน้าหนี นึกได้ในทันทีว่าใครปากดีเอาไปฟ้องบุตรสาวของตน  แต่ก็แกล้งถามไปอย่างนั้นเองเพื่อความมั่นใจ คราวหน้าจะได้กำชับว่าอย่าเอาไปฟ้องพลินอีก นางไม่อยากให้บุตรสาวของนางต้องมาคอยห่วง เท่านี้พลินก็ทุกข์ใจ ลำบากใจมากพอแล้ว จึงไม่อยากเป็นภาระให้อีก

            “ใครเอาไปฟ้องล่ะคราวนี้”

            “แม่...” เรียกท่านเสียงอ่อนลงอีก

            พลินเองก็ไม่ได้อยากเซ้าซี้มารดา แต่เพราะท่านผ่านการผ่าตัดกระดูกสันหลังระดับเอวแล้วยังใส่เหล็กดามเอาไว้ถึงสามข้อ เธอจึงไม่สามารถทำเฉยละเลยอ่อนข้อให้ท่านในเรื่องนี้ได้

            “แม่ผ่าหลังนะ แล้วล้มแบบนั้นเหล็กมันเคลื่อนหรือเปล่าก็ไม่รู้ ยังไงก็ต้องไปหาหมอนะแม่”

            นางพยอมคิดแล้วก็เศร้าใจ หาหมอทีก็ใช้เงิน ไปผ่าหลังมานี่ก็ใช่ว่าใช้สิทธิรักษาฟรีที่ไหน ได้แต่นิ่งไปอึดใจแล้วก็ว่า

“แม่นวดน้ำมันของหลวงลุงไปก็ค่อยยังชั่วแล้วนะพลิน”

            “ไม่ได้จ้ะแม่ ยังไงก็ต้องไปหาหมอ ให้หมอตรวจดูหน่อย เกิดเหล็กแม่เคลื่อนออกมาหลวงลุงผ่าให้แม่ได้ไหมล่ะ”

            นางพยอมได้รับการผ่าตัดจากหมอออโธปิดิกส์ฝีมือดีที่โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังเมื่อสี่ปีก่อน และพลินก็ได้รับข้อมูลจากแพทย์และพยาบาลเรื่องข้อห้ามข้อควรระวังของคนที่ต้องผ่าหลังมาพอสมควร หนึ่งในนั้นมีเรื่องที่ระมัดระวังคือการหกล้มรวมอยู่ด้วย

            นางพยอมนิ่งไม่ว่าอะไรต่อจากนั้น

            พลินยอมให้ตัวเองเจ็บปวดเจ็บช้ำใจได้ แต่จะไม่ยอมให้แม่ต้องมาทนทุกข์กายใจกับเธอโดยเด็ดขาด

            “สรุปว่าไปนะแม่ พรุ่งนี้พลินจะพาไป”

“ลำบากเปล่าๆน่า เอาอย่างนี้ถ้ามันปวดขึ้นมาอีกแม่จะไปหาหมอเอง นี่แม่ไม่ปวดแล้วนะ” ต่อรองแล้วเสเปลี่ยนเรื่องคุยเสียเลย“มากันยังไง ใครมาส่ง ค้างบ้านเราไหมคืนนี้”

            “อยากค้างเหมือนกันจ้ะ แต่ไม่ได้บอกใครไว้เลย กลัวเขาจะว่าเอาได้ว่าไปไหนมาไหนไม่บอกไม่กล่าว”

            นางพยอมพยักหน้าอย่างพอจะเข้าใจ

            แล้วสามสาวต่างวัยก็อยู่คุยกัน ทำอาหารด้วยกัน อยู่กินกันจนเย็นย่ำ พลินที่นัดหมายกับคนขับรถเอาไว้ออกมาชะเง้อมองเห็นว่ารถมารอแล้วที่ด้านนอก จึงกลับเข้าบ้านเพื่อไปลามารดา  

“อ้าว คุณบารมีมานู่นแล้ว”

            เสียงมารดาทักคนที่เดินตามหลังพลินมา หันขวับไปมองพบว่าเป็นบารมีจริงๆแทนที่จะเป็นคนขับรถของไร่ เขามองเธอแวบเดียวด้วยสายตาเฉยเมยแล้วบอกกับนางพยอม

“ผมเพิ่งกลับมาจากธุระครับ เลยแวะรับลูก”

            พลินหลบตาเขาวูบเมื่อบารมีมองมา ท่าทางดูไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไร ไม่รู้โกรธอะไรหรือใครมาถึงได้หน้าตาบึ้งตึงแบบนั้น ตอนเห็นเขาแวบแรกเธอดีใจแต่พอได้ยินเขาว่ามารับลูก โดยไม่ได้เอ่ยอะไรถึงเธอเลยก็ให้ใจห่อเหี่ยวลงในทันที

            “ค่ะ ค่ะ คุณบารมีอยู่รับประทานอะไรกันก่อนไหมคะ” นางพยอมกระตือรือร้นต้อนรับ

            “ไม่เป็นครับ กลัวจะมืด”

            “ไปลูกไป คุณเขาจะคอยนาน” นางพยอมหันมาบอกกับเธอ

            พลินพยักหน้ารับ กำลังจะเข้าไปอุ้มบุตรสาวที่นั่งตาปรือเพราะอิ่มจัด ก็เห็นว่าบารมีตรงเข้าไปอุ้มเสียก่อน เขาโอบเด็กหญิงพราวนภาเข้ามาไว้ในอ้อมอกอย่างทะนุถนอม แล้วพยักหน้าให้นางพยอมทำนองว่าลาก่อน ค่อยเดินนำหน้าไปยังรถของเขาที่จอดรอ

            พลินมองตามแผ่นหลังของเขา ก่อนถอนหายใจแล้วยกมือไหว้มารดาลาท่านแล้ว กำชับเรื่องอาการเจ็บ ถึงได้หอบหิ้วของเดินตามมา

            พบว่าบุตรสาวนอนเหยียดยาวที่เบาะหลังแล้ว พลินยืนมองนิ่ง เพราะไม่เคยต้องนั่งรถไปไหนมาไหนกับบารมีตามลำพังแบบนี้เลยสักครั้ง จึงทำตัวไม่ถูก

            “จะไปนั่งที่ท้ายรถก็ได้นะถ้าไม่อยากนั่งข้างหน้า”

            แว่วเสียงเขาบอกออกมาคล้ายไม่ใส่ใจ

            แล้วก็ให้เหมือนตัวเล็กลงเมื่อเห็นสายตาคมดั่งใบมีดที่บารมีเพียรใช้มองเธอ จึงเดินตัวลีบขึ้นนั่งเบาะด้านหน้าคู่เขา ประหม่าถึงขีดสุด มือไม้ไม่รู้จะเอาไปวางไว้ที่ตรงไหนดี รู้สึกว่ามันเกะกะรุงรังจนน่าตัดทิ้ง

            “คราวหลังจะไปไหนมาไหนช่วยบอกกล่าวด้วย ไม่ใช่ว่าคิดอยากไปไหนก็ไป”

            นิ่งรอฟังเจาจบ ก็บอกเสียงแผ่ว

            “พลินโทรไปแล้วนะคะแต่ติดต่อคุณไม่ได้”

            “ไม่เคยมีใครบอกมาก่อนว่าติดต่อผมทางโทรศัพท์ไม่ได้”

เธอนิ่งไปเมื่อเขาว่ามาแบบนั้น เพราะไม่รู้จะพูดอะไรออกไปดี ดูเหมือนบารมีตัดสินเธอไปแล้วว่าเป็นแบบไหน อย่างไร เลยนั่งเงียบตลอดทางจวบจนรถเลี้ยวเข้าสู่ถนนคอนกรีตทางเข้าไร่ เห็นตัวอักษรขนาดใหญ่ที่มองในระยะไกลขนาดนี้ก็ยังเห็นเป็นคำว่า

‘มากล้นบารมี’