11

“คนสองคนที่จะหึงหวงกันได้ มันต้องมีความรักเป็นพื้นฐานหรือเปล่าหนึ่ง หนึ่งก็รู้นี่ว่าน้องพราวด์ไม่ได้เกิดขึ้นมาจากความรักเลยน่ะ”

            น้ำหนึ่งมองเพื่อนที่เสียงสั่นเครือในตอนท้าย แล้วชั่งใจว่าจะพูดออกไปดีหรือไม่ สุดท้ายก็เม้มปากเอาไว้แน่น บอกเสียงแผ่ว

“หนึ่งขอโทษนะพลิน”

            ได้ยินคำขอโทษของเพื่อนที่สนิทที่สุด ก็ว่าตอบกลับไป

            “อย่าคิดมากเลยหนึ่ง พลินบอกแล้วไงว่าพลินเข้าใจ แล้วถ้าหนึ่งกับคุณ....” พลินชะงักไปครู่เดียวด้วยความรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก ค่อยพูดต่อ “กับคุณบารมีจะคบหากัน พลินก็ดีใจด้วย”

เธอไม่อยากซักถามอะไรอีก เธอไม่มีสิทธิ์ในการจะไปถามอะไรทั้งนั้น หากทั้งสองจะคบหากันจริงเธอก็ยินดีด้วยจริงๆอย่างที่บอกไป

น้ำหนึ่งถอนใจเฮือกเดินออกมาแล้วก็ยังยืนคิดวุ่นวายในหัวถึงเรื่องเมื่อคืน บารมีที่เพิ่งลงมาจากห้องของเขา ถามเสียงขรึม

“กลับเลยไหมครับ”

น้ำหนึ่งพยักหน้าตอบด้วยสีหน้าเคร่งเครียดปานกัน “ค่ะ”

ขณะพากันเดินไปที่รถ น้ำหนึ่งที่ชั่งใจอยู่นานถามเจ้าของไร่มากล้นบารมีขึ้น

“ปล่อยให้เป็นแบบนี้จะดีหรือคะ”

บารมีไม่ตอบอะไรเธอก่อนพาขึ้นรถแล้วขับไปส่งยังเซฟเฮ้าส์แห่งหนึ่งในเวลาต่อมา

            หลังจากได้คุยกับน้ำหนึ่งวันนั้นแล้ว ก็ไม่ได้พบหน้าเพื่อนอีกเลย ส่วนบารมีได้ข่าวว่าเขาไปธุระที่อีกจังหวัดเพื่อขยายฟาร์มเลี้ยงปศุสัตว์อินทรีย์อีกแห่ง เดิมทีคิดใช้พื้นที่ติดกันกับไร่มากล้นบารมี แต่แล้วคนรู้จักกันเสนอขายที่กว่าพันไร่ให้ เขาจึงต้องไปดูสถานที่ด้วยตนเอง น่าจะราวๆสัปดาห์ถึงกลับ รุ่งขึ้นจึงได้รับคำขอร้องจากศยามลให้ช่วยงานในสำนักงานเป็นการชั่วคราวเพราะงานล้นมือ อีกทั้งคนที่ทำงานอยู่เดิมก็ออกไปโดยไม่ยอมบอกล่วงหน้า

            ศยามลเอ่ยปากขอร้องพลินให้ช่วยเหลือราวกับสนิทกันเป็นอย่างดี

            “นะคะคุณพลิน”

พลินเพียงยิ้มบางๆ ศยามลก็ร่ายยาวแจกแจงออกมา

“คุณพลินพอพิมพ์เอกสารได้น่ะก็ช่วยพี่หน่อยเถอะ รายงานการประชุมเอย จดหมายของนายเอย กองท่วมหัวพี่แล้วนะคะเนี่ย” ศยามลออกปากวอนขอ อย่างมีความหวัง “แล้วนังน้องที่มันเคยทำในสำนักงาน จู่ๆมันก็ไม่มาค่ะ โทรตามก็ติดต่อไม่ได้ หายหน้าไปเลย พี่มลนี่ยุ่งจนหัวปั่นไปหมดแล้ว โอ๊ย...พี่ปวดหัวค่ะน้องพลิน”

            ได้ฟังอีกฝ่ายขอมาแล้วก็ยิ้มปลอบใจ

“ให้พลินช่วยอะไรบ้างคะ”

            ศยามลหรี่ตาข้างหนึ่งขึ้นมอง หยุดโอดครวญ แล้วจ่ายงานทันที

“แค่พิมพ์รายงานไม่กี่หน้าเองค่ะ แล้วก็ถ้าไม่เหนื่อยช่วยดูเอกสารสามแฟ้มนี้ให้พี่ด้วย ที่เหลือพี่ทำเองได้ค่ะ” บอกเสร็จทำท่าตกอกตกใจ “อุ๊ย...แล้วน้องพราวด์ล่ะคะอยู่ยังไง”

            พลินกำลังจะอ้าปากบอก อีกฝ่ายรีบแย้งคำตอบออกมาเสียเองหลังจากที่ถามออกไปเมื่อครู่ “เอาอย่างนี้ดีกว่า พี่ว่าเราพาน้องพราวด์ไปกับพวกเราด้วย แล้วก็เอาเด็กๆไปช่วยดูอีกสักคนสองสามคนดีไหมคะน้องพลิน”

            คราวนี้พลินยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย ไม่ได้ว่าอะไร เพราะตนได้พูดเพียงไม่กี่ประโยค แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะจัดการทุกอย่างคนเดียวจนเสร็จสิ้นให้แล้ว ตกลงกันได้ก็ส่งยิ้มให้กัน พาตรงสู่อาคารสำนักงานของไร่มากล้นบารมีในเวลาต่อมา

พลินละมือเมื่อพิมพ์งานที่ศยามลวานให้ช่วย ชะเง้อมองบุตรสาวเห็นเล่นสนุกอยู่กับสามสาวที่วานให้ดูอยู่เล่นกับน้อง แล้วก็สะดุ้งตกใจเมื่อมีสายเรียกเข้ามาในตอนนั้น เหลียวมองซ้ายขวาไม่เห็นมีใคร จึงลุกไปรับสายเสียเอง บุคคลที่โทรเข้ามาว่าขึ้นทันทีที่การติดต่อถูกเชื่อมต่อสัญญาณเป็นอันเรียบร้อย

“ขอสายคุณบารมีจ้ะ”

“เอ่อ...คุณบารมีไม่ได้เข้ามาที่สำนักงานค่ะ ต้องการติดต่อเรื่องอะไร ฝากเอาไว้ไหมคะ”

ปลายสายเงียบไปอึดใจ ก่อนถามกลับ

“เดี๋ยวนะ นั่นพลินใช่ไหม”

พลินนิ่งไปเสี้ยววินาที ก่อนกลืนน้ำลายลงคอเมื่อพอจำเสียงทางนั้นได้ แม้ว่าจะนานเป็นปีแต่เพราะเติบโตมาด้วยกันเหตุใดถึงจะลืมได้ลง ตอบรับด้วยใจโหวงๆชอบกล

“ใช่ค่ะ”          

“พี่ดาเองนะพลิน”

“พี่ดา…”

“จ้า พี่เอง”

“เอ่อ พี่ดาคะ คือ...”

“พลิน ทำไมเราไปอยู่ที่นั่น ไหนว่าเรากับลูกอยู่ที่บ้านของคุณแม่ไง” ปลายสายซักถามมาเป็นชุด น้ำเสียงดูร้อนรนชอบกล ทั้งยังเรียกคุณศุภลักษณ์ว่าคุณแม่อย่างสนิทสนมไม่น้อย

“เอ่อ คือ พี่ดาคะ คือว่า...” พลินพยายามอธิบาย แต่ปลายสายไม่ฟังความใดๆเพราะตนเองต้องการพูดมากกว่าที่จะโทรศัพท์มาฟังคนอื่น

“พี่เสียใจกับเหตุการณ์คืนนั้นอยู่เลยนะพลิน แล้วพี่ก็พยายามทำใจมาตลอด แต่นี่...พี่มีข่าวดีจะบอกเรา”

พลินพูดไม่ทัน ได้แต่ถอนหายใจถามกลับ

“ข่าวดีอะไรหรือคะพี่ดา”

“พี่จะกลับบ้านแล้วน่ะสิพลิน”

“คะ? พี่...พี่ดาจะกลับบ้านแล้วหรือคะ”

ยังทวนความไม่ทันจบดี ปลายสายก็เร่งเร้า หาพวก

“พลินช่วยพี่ได้ไหม พี่อยากกลับไปคบกับคุณบารมีอีก”

“เอ่อ...แต่ แต่ว่า”

“เอาเถอะจ้ะ ไว้พี่ไปถึงที่ไทย เราค่อยคุยกันเรื่องนี้อีกที”

ญาดาตัดขาดการสนทนาไปนานแล้ว แต่พลินยังคงถือสายค้างเอาไว้อยู่อย่างนั้นด้วยหัวใจที่เหมือนถูกชนด้วยรถสิบล้อและเหยียบซ้ำจากเท้าของใครสักคน ญาดากำลังจะกลับมา บารมีรู้ข่าวนี้ เขาคงดีใจและมีความสุขเสียที หากว่าญาดากลับมา สองคนคงได้ลงเอยกันในที่สุด

แล้วความคิดคำนึงถึงเพื่อนก็แวบเข้ามาในหัว น้ำหนึ่งเพื่อนของเธอเล่า จะทำอย่างไร ทำไมเรื่องมันถึงได้ยุ่งเหยิงแบบนี้กันนะ

           

นายสมกำลังแย่ เขาเคยคิดให้บุตรสาวคนโตสานสัมพันธ์กับบารมีเพราะหวังจะได้หุ้นในกิจการค้าผลผลิตทางการเกษตรของอีกฝ่าย ที่ทำท่าว่าไปได้ดีทีเดียว แต่บุตรสาวกลับบอกให้เขาเปลี่ยนแผน เพราะครอบครัวของอสิตย์ดูรวย ดูมีภาษีดีกว่าบารมีมากโขอยู่พอควร เอาเข้าจริง มีแต่เปลือก พลาดไปแล้วที่เดินทางผิด ประจวบเหมาะกับที่มีเรื่องในค่ำคืนคืนนั้นเมื่อสี่ปีก่อนจนได้มีศักดิ์เป็นพ่อตาของบารมีแล้วแท้ๆ แต่ที่ไหนได้ อีกฝ่ายหาได้ยกย่องบุตรสาวอีกคนของเขา

จากเดิมที่นายสมอาสาช่วยงานบารมี และโดยกมลสันดานเป็นคนไม่ซื่อตรง พอสบโอกาสจึงโกงเงินเล็กๆน้อยๆเข้าบัญชีของตัวเอง แต่แล้วทางนั้นก็ไหวตัวทัน บารมีคงจับไม่ได้ไม่มีหลักฐาน เพราะนายสมทำลายหลักฐานทิ้งหมดแล้ว จากนั้นบารมีก็ดูเงียบไป ก่อนเรียกเขาไปคุยด้วย เอ่ยปากว่าจะเอาคนอื่นมาช่วยงานในตำแหน่งของเขาแทน

นายสมมีหรือจะกล้าหือกล้ามีปากมีเสียงคัดค้านเรื่องที่ให้คนอื่นมาทำงานแทน ก็ได้แต่ยิ้มรับ เก็บของกลับบ้านไป พร้อมเงินก้อนใหญ่ก้อนหนึ่งที่บารมีให้คนโอนเข้าบัญชีตามมา

คงเป็นเงินค่านมน้ำของพลิน แต่แล้วเงินนั่นก็หมดไปนานแล้ว

จะทำอย่างไรดี ถึงจะกลับไปจับมือกับบารมีได้อีก

นายสมนั่งสูบบุหรี่คิดอย่างเครียดๆที่ระเบียงบ้านเป็นนาน ก็ได้รับสายจากทางไกลเมื่อเด็กในบ้านส่งโทรศัพท์ให้

ปลายสายรีบส่งเสียงถามมา

“คุณพ่อว่างคุยไหมคะ”

“ดาหรือนั่น มีอะไรลูก” น้ำเสียงนายสมอ่อนลงในทันทีเมื่อได้ยินว่าเป็นบุตรสาวที่ตนรัก           

สิ้นคำทักทายสั้นๆ ปลายสายเริ่มเล่าเรื่องคับข้องใจให้บิดาฟัง แล้วปรึกษากันในตอนท้าย ใบหน้าของนายสมจากที่เครียดจัดในตอนแรกค่อยคลายลงจนเริ่มยิ้มออก ถ้าญาดากลับมาจริงอย่างที่ว่า เขาก็มีหนทางรอดในครั้งนี้แล้วน่ะสิ มันช่างโชคดีอะไรอย่างนี้วะ นายสมเรียกให้คนในบ้านยกเหล้า ยกสำรับมากินฉลองล่วงหน้าในตอนนั้นเอง