13

รถตู้สีขาวขับเข้ามายังบริเวณลานจอดรถของบ้านหลังใหญ่ในตอนพลบค่ำก่อนที่คนขับจะเปิดประตูวิ่งอ้อมมาที่อีกด้านของรถเพื่อรอรับนายของตนที่นั่งมาเพียงลำพังด้วยใบหน้าครุ่นคิดตั้งแต่สนามบินจนถึงปลายทาง

            “นายแม่มา!”

            เสียงบอกต่อกันเป็นทอดให้ผู้ที่อยู่ภายในบ้านรู้ ก่อนที่ทุกคนจะพากันวิ่งหน้าตั้งมารอรับหญิงผู้มาเยือนอย่างเร็วรี่ บางคนถึงกับเหงื่อแตกพลั่กทั้งๆที่พบหญิงสูงวัยคนนี้ไม่กี่ครั้ง เพราะเสียงล่ำลือที่ว่านายแม่คนนี้ดุแสนดุ จึงกลัวกันถึงขนาดขี้ขึ้นสมองเลยทีเดียว

            “หลานฉันอยู่ไหน”

ทันทีที่เดินเข้าบ้านมา เสียงเอ่ยถามทรงอำนาจก็ดังขึ้นราวกับว่าจุดประสงค์เดียวที่ท่านต้องเหยียบย่างที่นี่ก็เพื่อมาตามหาเด็กหญิงพราวนภาเท่านั้น ศยามล คนสนิทของบารมีปรี่เข้ามารายงาน

            “เห็นสมหมายว่าคุณพลินให้ขับรถพาไปเยี่ยมคุณยายน่ะค่ะ”

            “ออกไปตอนไหน แล้วจะกลับมากี่โมงกี่ยาม”

“ไปเมื่อตอนสายๆนี่เองค่ะ เดี๋ยวก็คงกลับมาแล้วค่ะนายแม่”

“ไปตั้งแต่สาย นี่มันเย็นมากแล้ว ทำไมป่านนี้ยังไม่กลับ” เหมือนจะรำพึงกับตัวเองมากกว่าเอ่ยถามบริวาร บ่นทิ้งท้าย “ชักเหลวไหลใหญ่”

            พลันเสียงรถอีกคันขับเข้ามาจอด ไม่นานจากนั้นเสียงเจื้อยแจ้วดังแว่วเข้ามาในบ้าน

            “คุณย่ากลับมาแล้วหรือคะ คุณย่าขา…คุณย่าสวัสดีค่ะ”

เสียงเล็กแจ๋วๆเหมือนถามคนที่อยู่ด้านนอก พอเข้ามาในตัวบ้านแล้วก็ดิ้นๆลงจากอกบารมีที่อุ้มลงจากรถ เจ้าตัววิ่งปรู้ดเข้ามายืนประจันหน้าหญิงผู้มีศักดิ์เป็นย่าแล้วค่อยพุ่มมือยกขึ้นไหว้คุณศุภลักษณ์อย่างชดช้อย ดูน่ารักน่าเอ็นดูไม่น้อยเพราะถูกฝึกฝนอยู่ตลอดนั่นเอง คุณศุภลักษณ์มองบุตรชายที่เดินตามเข้ามา ก่อนเบนสายตามามองหลานสาวของตน ถามคล้ายจะดุ

“หายไปไหนกันมา กลับเอาป่านนี้”

            “น้องพราวด์ไปเยี่ยมคุณยายมาค่ะ” เด็กหญิงตอบจบยิ้มจนตาหยีอ้อนคุณศุภลักษณ์ ท่านพยักหน้าทำนองว่ารับรู้แล้วไม่วายบ่นต่อ

“แล้วทำไมยังต้องให้พ่อเราอุ้มลงรถ ไปอ้อนอะไรเขาอีกแม่ตัวดี”

            บารมีเงียบไปอึดใจ ตอบกลับด้วยท่าทีนิ่งๆ

            “นอนหลับมาบนรถครับ ถึงแล้วเลยงัวเงียนิดหน่อย”

            “ไม่ใช่ว่าอ้อนพ่อเราหรอกหรือ ไหนมาหาย่าซิ”

น้ำเสียงนายแม่อ่อนลงก่อนอ้าแขนออกรับร่างเล็กที่อวบอ้วนน่าฟัดร่างนั้น พลินรีบตามเข้ามาพาบุตรสาวส่งให้ท่าน นายแม่รับมากอดไว้แนบอก ลูบผมพร้อมก้มลงหอมอย่างแสนคิดถึง

“หน้าเราเหมือนคุณยายทวดเหลือเกินลูก”

ท่านรำพึงรำพันแค่ให้ได้ยินกับหลานแค่สองคน

            คุณศุภลักษณ์อาจพูดจาเถรตรง ไม่ไว้หน้าคนในบ้านเหล่าบริวารทั้งหลาย อีกทั้งใบหน้าหากไม่ยิ้มจะดูดุดันอยู่เสมอ แต่คนใกล้ชิดสนิทกับท่านจะรู้ดีว่านายแม่ใจจริงท่านไม่มีอะไร เป็นคนคิดอย่างไรก็พูดไปอย่างนั้น

ผิดจากบุตรชายที่ขรึมเงียบพูดน้อยแลดูท่าจะน่ากลัวกว่ากันมากกว่า

            และพลินก็พอรู้มาอีกว่าความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูกคู่นี้ดูผิวเผินอาจเหมือนแม่ลูกปกติทั่วไป แต่ภายในใจลึกๆของคนทั้งคู่มีบางสิ่งบางอย่างที่กินแหนงแคลงใจกันอยู่ พลินหยุดความคิดเอาไว้เพียงเท่านั้นแล้วยิ้มบางๆเมื่อเห็นท่าทีของนายแม่ดูอ่อนลงหลังได้กอดได้หอมหลานสาวของท่านแล้ว มองอากัปกิริยาของคนเป็นย่าที่มีต่อบุตรสาวด้วยความสะท้อนในอกในใจ รู้สถานะของตนเองดี แม้คุณศุภลักษณ์จะเมตตาเธอและลูก แต่ท่านไม่ได้ยกย่องให้เธอเป็นภรรยาของบารมีออกหน้าออกตา แม้แต่ตัวบารมีเองก็ยังไม่ต้องการเธอ

            หลังความสัมพันธ์คืนนั้นจนเธอตั้งครรภ์ก็ไม่มีการจดทะเบียนสมรส ไม่มีการตกแต่งให้เป็นเรื่องราว มีเพียงเงินสามล้านบาทที่โอนเข้าบัญชีของเธอ บ้านน้อยหลังนั้นที่นางพยอมอาศัยอยู่ในตอนนี้ และการพูดจากันระหว่างแม่ของเธอกับนายแม่เพียงสองคนเท่านั้น ไม่มีใครรู้รายละเอียดในการเจรจาแม้แต่พลินเอง

เคยแว่วคนในบ้านคุยว่าท่านไม่ได้รังเกียจเธอที่มีหลานสาวให้ท่าน แต่ก็มิได้ชื่นชมมากพอจะยกขึ้นมาเป็นสะใภ้ อีกทั้งท่านมีหญิงสาวที่เตรียมไว้ให้บุตรชายของตัวเองแล้วด้วย ปัญหาคือบุตรชายของท่านดื้อดึงไม่เคยเดินตามรอยตามที่ท่านขีดเอาไว้เลยตั้งแต่แตกเข้าวัยหนุ่มเป็นต้นมา

บารมีเป็นพวกดื้อเงียบ ขรึม พูดน้อย แต่เนื้อแท้ข้างในคาดว่าคงไม่ธรรมดา พลินเคยได้ยินคนเก่าคนแก่ในบ้านของนายแม่บ่นเขาออกบ่อยว่าถอดแบบบิดามาแทบไม่ผิดเพี้ยน

            “ตอนเล็กๆก็น่ารักแบบนี้ทั้งนั้นแหละ โตมาอย่าหัวดื้อหัวรั้นแบบคนแถวนี้ก็แล้วกัน” นายแม่ว่ากึ่งเหน็บไปถึงชายคนเดียวในห้องรับแขกที่ยืนหน้าเฉยเมยอยู่ตรงนั้น แล้วเอ่ยขึ้นเมื่อก้มลงชื่นใจหลานสาวอีกจนพอแล้ว

            “อยู่กันพร้อมหน้าก็ดี”

บารมีมองสบตามารดาอึดใจเดียวค่อยเอ่ยถาม ใบหน้ายังคงความเรียบเฉยเอาไว้อย่างเสมอต้นเสมอปลายไม่เปลี่ยนแปลง

“มีอะไรหรือครับ”

            “งานแจกข้าวตายายแม่ว่าจะจัดที่นี่เลย แขกเหรื่อไม่มากหรอกมีแต่พี่ๆน้องๆเรา บรรยากาศไร่เราดูไม่แออัดดี ไม่เหมือนที่บ้านในเมือง”

            บารมีไม่ได้บึ้งตึงแต่ก็ไม่ได้ยิ้ม ตอบมารดา

            “แล้วแต่คุณแม่เถอะครับ”

            พลินมองสองแม่ลูกคุยกันแล้วก็ร้อนวาบขึ้นบนใบหน้าเมื่อบุตรชายของท่านหันมามองที่เธอ คุณศุภลักษณ์ที่สังเกตการณ์อยู่เงียบๆเอ่ยปากขึ้นราวกับเพิ่งนึกได้

            “วันเกิดเราด้วยนี่แม่พลิน อาทิตย์หน้านี้ใช่ไหม”

            พลินยิ้มรับ นึกดีใจที่คุณศุภลักษณ์รู้ว่าเป็นวันคล้ายวันเกิดของเธอ ตอบรับพร้อมรอยยิ้มน้อยๆ

            “ค่ะนายแม่”

            “ยี่สิบสองแล้วสินะ”

            นายแม่ไม่เชิงเอ่ยออกมาเป็นคำถาม แต่ถึงอย่างนั้นพลินก็ยังคงตอบรับท่านออกไป คุณศุภลักษณ์นิ่งอยู่ครู่ก็บ่นเรื่องที่ท่านแคลงใจไม่เลิกตั้งแต่ได้ข่าวมา

            “แล้วทำไมถึงไฟไหม้ได้ ก่อนไปก็บอกให้ดูให้ดีฟืนไฟในบ้านให้ระวังกัน แล้วปล่อยให้ไหม้ได้ยังไง”

            พลินตอบเท่าที่รู้ “ไฟฟ้าลัดวงจรน่ะค่ะนายแม่” 

“เอาเถอะ ไว้ให้ไหม้บ้านฉันทั้งหลังก่อนค่อยให้คนมาดู บอกให้ตามช่างมาดูสายฟงสายไฟยัยแจ๊วก็เดี๋ยวลืมบ้างอะไรบ้าง ฉันละเบื่อ”

            “พลินเองค่ะที่อาสาจะตามให้ แต่ก็ลืมทุกที”

            นายแม่ปรายตามองพลินที่สนิทสนมกับคนของท่าน มักออกหน้ารับแทนกันอยู่เสมอ เหน็บเข้าให้

            “เลิกรับหน้าแทนคนอื่นเสียทีเถอะแม่พลิน”

            พลินก้มหน้าก่อนตอบรับ “ค่ะ นายแม่”

คุยอีกสองสามประโยคจากนั้นจึงพากันย้ายไปที่ห้องรับประทานอาหารจัดแจงมื้อสุดท้ายของวันจนเรียบร้อย รอจนหลานอิ่มแล้ว คนเป็นย่าเอ่ยชวน

            “ไปดูของฝากที่ห้องย่าไหมน้องพราวด์”

            “ไปค่ะคุณย่า” เด็กหญิงพราวนภารับคำทันที พลินที่รอจะตามบุตรสาวไปด้วย ถูกนายแม่ไล่กลายๆ

“ไปพักผ่อนเถอะแม่พลิน เรียบร้อยจากฉันแล้วจะให้ยัยพวกนั้นพาเข้านอนให้”

            พลินจำใจรับคำด้วยการพยักหน้าเบาๆ รอจนท่านเดินจากไปแล้ว ค่อยแยกเข้าห้องของตนเองในเวลาต่อมา แว่วเสียงรถขับออกไป เมียงมองดูเห็นว่าเป็นรถของบารมี จึงกลับมานอนบนเตียงดังเก่าข่มตาให้หลับ ก่อนเริ่มต้นวันใหม่อีกครั้งเมื่ออาทิตย์ขึ้นพ้นขอบฟ้า