10

ญาดานั่งรอเงียบๆตรงมุมมืดอยู่อย่างนั้นนานร่วมชั่วโมงเห็นจะได้ คิดสะระตะวุ่นวายอยู่ในหัวถึงเรื่องราวหลายๆอย่างในชีวิตไล่เรียงมาจนหยุดความคิดอยู่ที่เรื่องราวครั้งเมื่อสี่ปีก่อน รวมไปถึงเหตุการณ์ในค่ำคืนนั้นด้วย

พลันประตูห้องเปิดออก พร้อมร่างของชายหนุ่มอีกคนที่เธอยอมตามเขามาไกลถึงบอสตันเพื่อชีวิตที่ดีกว่า

“ไปไหนมาคะอสิตย์”

ถามจากมุมที่นั่งรอ เห็นเขาสะดุ้งเล็กน้อย คงตกใจ ก่อนยกมือขึ้นลูบใบหน้าตอบเสียงที่พอฟังออกว่ามึนเมามา

“ไม่นอนอีกหรือไง เดี๋ยวหน้าไม่ตึงก็มาบ่นอีก”

ญาดาสูดหายใจแรงๆเข้าออกหลายๆครั้งติดกัน เมื่อได้กลิ่นไม่พึงประสงค์ เสียงที่เอ่ยถามจึงสูงตามแรงอารมณ์ในขณะนั้นไปด้วย

“ดาถาม...ว่าคุณไปไหนมา” ย้ำด้วยใบหน้าบูดบึ้ง

“ไปดื่มกับเพื่อนนิดหน่อยน่า”

ญาดาลุกพรวด เดินเข้ามาจนใกล้ชายผู้เป็นสามีทางพฤตินัย โน้มหน้าลงไปหาหน่อยเดียว แล้วชักสีหน้า “ทำไมมีกลิ่นน้ำหอมติดมาด้วย คุณไม่ได้ใช้กลิ่นตอแหลแบบนี้นี่คะ”

“ดูพูดเข้า” อสิตย์เลี่ยงไปอีกทางเพื่อลดแรงประทะ แต่แล้วญาดากลับเดินตาม เธอต้องการการประทะ ไม่ต้องการให้เรื่องจบแบบครั้งก่อนที่เขาบ่ายเบี่ยงไม่ตอบเธออีกแล้ว เป็นอย่างไรก็ให้เป็นกันหากวันนี้ต้องแตกหัก เธอยอม

“คุณมีคนอื่นใช่ไหมอสิตย์”

“อย่าจับผิดกันนักเลยดา ที่ร้านคนมันเยอะ ก็ต้องมีเดินชนเดินเบียดกันบ้างสิ”

ญาดากดมุมปากลง เบ้หน้าก่อนถามเสียงหยัน มองกราดคนตรงหน้าขึ้นลงรอบเดียว สายตาสะดุดอยู่ที่กระเป๋ากางเกงของเขา

“แล้วนี่ เบียดกันแบบไหนคะถึงมีจีสตริงสีแปร๋นติดกระเป๋าคุณมาด้วย” ว่าจบ เอื้อมมือออกไปคว้าชิ้นผ้าที่ห้อยแร่งอยู่ อสิตย์ดึงกลับตวาดให้บ้าง

“ทำตัวแบบนี้ไง ผมถึงต้องติดจีสตริงคนอื่นมาด้วยน่ะ”

ญาดาผลักอกอสิตย์เต็มแรง ตวาดถามดังลั่นห้อง

“ฉันทำตัวยังไง”

“เอาเถอะ ถ้ายังไม่รู้ตัว ผมก็จนปัญญากับคุณแล้ว” ชายที่เคยบอกว่าเธอสวย เธอน่ารัก และเขาจะรักเธอคนเดียวไปจนวันตายพูดจบ ส่ายหน้า ทำท่าจะปลีกตัวไป ญาดาตวาดเรียกเขาอีกครั้ง

“อสิตย์! ถ้าคุณเดินหนีดาแบบนี้ก็จบกันไปเลยนะ ไม่ต้องมายุ่ง ไม่ต้องมาข้องเกี่ยวกันอีกแล้ว เลิกกันไปเลย!”

แต่อสิตย์ไม่หือไม่อือแล้วก็ไม่อยู่ฟังด้วย

ชายที่เธอเลือกเขามาเป็นสามีเดินจากไปแล้ว และญาดาก็เครียดหนัก เธอปวดหัวจี๊ดเมื่อทุกสิ่งทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่วาดหวังเอาไว้เลยสักเรื่องเดียว เธอคิดผิดแท้ๆที่หนีผู้ชายอย่างบารมี เพื่อมาอยู่กินกับอสิตย์

บารมีชอบเธอ เผลอๆคงเข้าขั้นรักหลงอย่างหนักดูจากที่เขาลงทุนพาผู้ใหญ่มาทาบทามสู่ขอเธอกับพ่อ ไหนจะสินสอดนั่นอีก เขาคลั่งไคล้เธอมากแค่ไหนใครๆก็บอกแบบนั้น แล้วผีป่าซาตานตนไหนที่มันเข้าสิงเธอ ให้มองว่าอสิตย์ดีกว่าบารมี

ที่หนีตามอสิตย์มาอยู่ที่นี่ หนึ่งเพราะเห็นว่าเป็นลูกชายนักการเมืองใหญ่โตในจังหวัด และอสิตย์ยังเปิดบริษัทระดมเงินทุนเพื่อลงทุนในตลาดหุ้นอีกด้วย คิดว่าจะรุ่งที่ไหนได้ตอนนี้ร่วงกราวเลยทีเดียว ทั้งยังถูกปิด ถูกแฉ ถูกตามตัวกันให้ควั่กข้อหาฉ้อโกง จนต้องอยู่เงียบๆมาเป็นปีร่วมสองปีนี่แล้ว รายรับของอสิตย์จึงเข้าขั้นวิกฤต เพราะเขาไม่ได้หยิบจับทำงานอะไรที่เป็นชิ้นเป็นอันอีกเลย แล้วยังพฤติกรรมนอกลู่นอกทางนั่นด้วยที่ทำให้เธอมองเขาไม่หล่อเหลาดังเก่าอีกต่อไป เมื่อก่อนญาดาใช้สมองส่วนไหนมองผู้ชายแบบอสิตย์กัน ถึงได้เห็นว่าผู้ชายแบดบอยแบบอสิตย์ดูหล่อดูเท่ดี แล้วตอนนี้สิ มันแบด มันแย่จนน่าสะอิดสะเอียนอย่างที่สุด เธอจะต้องหาทางไปจากอสิตย์

และอีกหนึ่งก็เพราะเหตุการณ์ในค่ำคืนนั้นที่ผลักดันให้เธอทิ้งบารมีมาอย่างง่ายดาย วันที่เธอเห็นพลิน น้องสาวของเธอนอนเปลือยกายอยู่บนเตียงกับบารมีก็เลยทำให้ตัดสินใจที่จะทิ้งบารมีมากับอสิตย์

ช่างประไรเล่า เรื่องแค่นั้นเธอไม่ถือสาหรอก

และหากว่าเธอจะกลับไปหาบารมีตอนนี้ยังทันไหม

ญาดาครุ่นคิดเสี้ยววินาทีก่อนตอบตัวเอง คิดว่าน่าจะทัน

จำได้ว่าเขาออกจะหลงใหลเธอปานนั้น บารมีน่าจะยังคลั่งรักเธออยู่ ญาดาลุกขึ้นเดินไปส่องดูตัวเองในกระจกเงาที่สะท้อนออกมา เธอยังดูสวยอยู่เลย คิดเข้าข้างตนเองพร้อมวางแผนในหัวเป็นฉาก ชีวิตของเธอจะต้องไม่มีวันตกต่ำ หากเธอได้กลับไปหาบารมีอีกครั้ง ส่วนเรื่องที่พลินเคยเป็นเมียบารมีก็ช่างประไร ได้ข่าวว่าเขาไม่ได้ยกย่องเชิดชูตกแต่งให้ด้วยซ้ำ แล้วลงมือเก็บของเตรียมตัวกลับบ้านเกิดของตนเอง

           

            “พลิน”

            เสียงเรียกชื่อดังตามหลังมา ขณะที่พลินกำลังเดินตรงสู่ห้องครัว ส่วนเด็กหญิงพราวนภานั้นเล่นอยู่กับสองสาวคนรับใช้ที่อาสาคอยดูให้ในตอนที่เธอต้องทำมื้อกลางวันให้ลูก พลินหันไปมองก็พบว่าเป็นเพื่อนคนที่สนิทที่สุดของเธอนั่นเอง เหตุการณ์เมื่อตอนเช้ายังก่อความรู้สึกหนึ่งในใจไม่จางหาย มันไวเกินไป จนพลินตั้งรับไม่ทัน ยิ้มเจื่อนๆเอ่ยตอบไป

            “ว่าไงหนึ่ง”

            น้ำหนึ่งมองพลิน เข้าใจว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ แล้วถึงเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าลำบากใจ

            “เรื่องของหนึ่งกับคุณบารมี...”

            พลินรีบยิ้มให้กว้างเข้าไว้แล้วว่า

            “หนึ่งไม่ต้องคิดมากนะ ไม่ต้องบอกอะไรพลินหรอก พลินเข้าใจดีจ้ะ”

            น้ำหนึ่งมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก ถามกลับ “พลินเข้าใจว่ายังไง”

            นั่นสิ เธอเข้าใจภาพเหตุการณ์เมื่อคืนและเมื่อตอนเช้านี้ว่าอย่างไรบ้าง พลินเม้มปากเมื่อถูกย้อนถามแบบนั้น ถอนใจยาวเหยียด เอ่ยปากออกมาอย่างไม่ให้ฟังว่าน่าเกลียดเกินไป

            “ก็...คุณบารมีเป็นผู้ชาย แล้วหนึ่งกับเขาก็คง...คงกำลังคบกันอยู่ เป็นธรรมดามั้งที่ต้องไปมาหาสู่กันน่ะ”

            น้ำหนึ่งถอนหายใจอีก แล้วถาม “พลินไม่หึงหรือ”

            “บ้า!” พลินว่าออกมาสั้นๆคำเดียว “พลินไม่มีสิทธิ์หึงคุณบารมีหรอกหนึ่ง”

            “ทำไมล่ะ”

            “พลินกับคุณบารมีไม่ได้เป็นอะไรกันนี่”

            “แต่พลินมีลูกกับคุณบารมีนะ”

            พลินถอนหายใจเฮือก เมินมองไปทางอื่น

            “คนสองคนที่จะหึงหวงกันได้ มันต้องมีความรักเป็นพื้นฐานหรือเปล่าหนึ่ง หนึ่งก็รู้นี่ว่าน้องพราวด์ไม่ได้เกิดขึ้นมาจากความรักเลยน่ะ”