ตอนที่ 1 ขอแต่งงาน

รู้หรือไม่ว่าการพบต้นไม้ต้นเดิมในป่า นั่นหมายความว่าคุณกำลังหลงทาง

แต่คุณพบเจอต้นไม้ที่คล้ายคลึงกับต้นไม้ต้นเดิมและยึดติดเอามันเป็นที่ตั้งและคิดว่ามันเป็นต้นเดียวกัน ทั้งที่ภายในใจนั้นรู้ดีที่สุดว่ามันไม่ใช่ ก็ไม่ต่างอะไรกับการหลงทางเช่นกัน

คนหนึ่งรักเขาหมดทั้งหัวใจที่บริสุทธิ์ ส่วนอีกคนกลับเห็นเธอเป็นเพียงตัวแทนที่ไม่อาจแยกจากเงาซ้อนของใครอีกคน

.

.

"พี่แน่ใจจริง ๆ ใช่ไหมว่าจะทำแบบนี้" พันไมล์เอ่ยถามพี่ชายตนเองที่กำลังนั่งมองแหวนเพชรเม็ดงามที่อยู่ในกล่องกำมะหยี่สีแดงด้วยหัวใจที่แน่วแน่

"แน่ใจสิ ฉันอยากแต่งงานกับม่านไหมจริง ๆ ถ้าไม่ไม่ใช่ม่านไหมฉันก็คงไม่แต่งแล้วล่ะ" แสนปีตอบกลับอีกคนด้วยความรู้สึกที่มีความสุขมากล้นไม่อาจบรรยาย

"ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้พวกเราจะช่วยพี่อย่างดีที่สุด"

.

.

หญิงสาวหน้าตาสะสวยรูปร่างสะโอดสะองกำลังสาละวนอยู่กับการออกแบบเครื่องประดับสำหรับด้วยรอยยิ้ม ยามที่หญิงสาวตั้งใจทำอะไรอยู่นั้นมันทำให้เธอดูมีเสน่ห์มากกว่ายามปกติ และทั้งหมดนั้นมันอยู่ในสายตาของชายหนุ่มตลอดเวลา

แสนปีจ้องมองใบหน้าของคนที่เขาปรารถนานั้นด้วยรอยยิ้ม เขาไม่อาจละสายตาไปจากเธอได้เลยแม้เพียงเสี้ยววินาที ทว่าความเพลิดเพลินของเขานั้นมันกำลังจบลง

"อ้าว! คุณแสนปีมาแล้วเหรอ ทำไมไม่เข้าไปข้างในล่ะคะคุณม่านไหมกำลังรออยู่เลย" นิราผู้ช่วยคนเก่งของหญิงสาวด้านในเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่าคนรักของเจ้านายนั้นกำลังแอบมองอีกคนอยู่นานแล้วหากแต่ไม่ยอมเข้าไปเสียที คู่นี้ใครที่เข้ามาเห็นก็ย่อมอิจฉาในความรักของทั้งคู่ นอกจากรูปร่างหน้าตาแล้วฐานะทางบ้านก็ยังเหมาะสมกันไปเสียทุกอย่าง เป็นคู่รักที่ใคร ๆ ก็ต่างพากันอิจฉา

"เอ่อ คือว่า..." คนตัวสูงที่ตกใจเมื่อได้ยินเสียงคนด้านหลังก็สะดุ้งเล็กน้อย และนั่นมันทำให้คนที่อยู่ด้านในรู้ตัวแล้วว่ากำลังถูกแอบมองอยู่

"มาแล้วเหรอคะพี่แสนปี" เสียงหวานเอ่ยทักเขานั่นทำให้รู้แล้วว่าถูกอีกคนจับได้เสียแล้ว

"ครับ กำลังยุ่งอยู่เหรอ พี่มารบกวนหรือเปล่า" ชายหนุ่มเดินเข้ามายืนเคียงข้างหญิงสาวที่กำลัง

วาด ๆ เขียน ๆ อะไรบางอย่างลงในหน้าจอไอแพด

"ไม่หรอกค่ะ แค่หาอะไรทำระหว่างรอพี่ปีมาเท่านั้นค่ะ"  

"ถ้าอย่างนั้นเราไปกันเถอะครับ วันนี้พี่จะพาไปกินของอร่อย ๆ"

.

. 

คนสองคนพากันเดินเข้ามาบนยอดตึกที่มีบรรยากาศแตกต่างออกไปจากร้านอาหารหรูทั่ว ๆ ไป ทว่าหญิงสาวไม่ได้มีความคิดสักนิดเลยว่าเธอกำลังเจอกับเหตุการณ์ที่เปลี่ยนแปลงชีวิตของเธอไปทั้งชีวิต

"พี่ปีเหมาตึกนี้เอาไว้เหรอคะ" คนตัวเล็กทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ตัวที่ชายหนุ่มนั้นเลื่อนออกไว้ให้อย่างสุภาพ

"ครับ เรามาดินเนอร์กันทั้งทีพี่ก็อยากอยู่กันแค่สองคนบ้าง" เขาพูดพร้อมส่งสัญญาณไปยังบริกรเพื่อให้เขานำอาหารมาเสิร์ฟ

"ขอบคุณนะคะ" บรรยากาศของมื้ออาหารในตอนแรกก็ดูจะเป็นปกติดี ไม่ได้มีอะไรพิเศษมากนัก หรืออาจเป็นเพราะม่านไหมคาดไม่ถึงว่าแสนปีจะทำเรื่องบางอย่างเมื่อมาถึงเมนูอาหารสุดท้าย

"อิ่มแล้วเหรอครับ" เขาถามเธออีกครั้งราวกับให้แน่ใจ

"อิ่มแล้วค่ะ อาหารที่นี่อร่อยมาก ๆ เลย" เธอตอบกลับพร้อมกับเช็ดปากจนเรียบร้อย

ทว่าเมื่อเธอพูดจบแล้วบริกรยังคงเอาเมนูลับเข้ามาเสิร์ฟอีกครั้งหญิงสาวจึงมองมันอย่างประหลาดใจ เมื่อบริกรเปิดเจ้าฝาครอบสีเงินออกมาแล้วกลับพบเป็นช่อดอกไม้ที่ไม่ได้ใหญ่มากนั้นไม่ได้หวือหวา หากแต่มันทำให้หญิงสาวมีความสุขขึ้นมาพร้อมกับหัวใจที่เต้นรัว

ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับหยิบช่อดอกไม้ขึ้นมาแล้วเดินมาหยุดยืนอยู่ที่หน้าคนตัวเล็ก เมื่อม่านไหมเห็นเช่นนั้นแล้วก็ลุกขึ้นยืนอย่างเสมอกันพร้อมกับรับช่อดอกไม้ที่ชายหนุ่มส่งมาให้ด้วยความยินดีอย่างที่สุด ตอนนี้เธอเริ่มมีความรู้สึกแล้วว่ากำลังจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นกับเธออย่างแน่นอน

"พี่รู้ว่าเราเพิ่งคบกันได้ไม่นานและอาจจะยังเรียนรู้กันได้ไม่มากพอ แต่ตลอดเวลาที่อยู่กับไหม พี่...มีความสุขมากจริง ๆ และคิดว่าชีวิตนี้ทั้งชีวิตพี่คงขาดไหมไปไม่ได้" เขาพูดพร้อมจ้องมองไปที่หญิงสาวพร้อมกับส่งความจริงใจผ่านสายตาเฉี่ยวคู่นี้หวังให้อีกคนรับรู้

"พี่ปี..." ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่หน้าตาดีนั่งคุกเข่าลงหนึ่งข้างพร้อมกับหยิบเอาเจ้ากล่องกำมะหยี่สีแดงที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงออกมาด้วยหัวใจที่เต้นแรง

"แต่งงานกับพี่นะครับ ม่านไหม"

คนตัวเล็กที่มีท่าทีลังเลอยู่เพียงเสี้ยววินาที ทว่าเมื่อตกตะกอนในใจแล้วเธอนั้นรู้ดีว่าไม่อาจหนีความรู้สึกตนเองได้ แต่งตอนไหนก็ต้องแต่งเหมือนกันเพราะอย่างไรก็ต้องเป็นคนนี้อยู่แล้ว

"ค่ะ ไหมจะแต่งงานกับพี่"

เมื่อจบคำของหญิงสาวท้องฟ้ายามราตรีของดาดฟ้าขั้นบนสุดของตึกที่สูงที่สุดในเมืองก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเสียงพลุดังก้องไปทั่วบริเวณ

มือหนาค่อย ๆ บรรจงสวมเจ้าแหวนเพชรเม็ดเล็กแต่ราคาไม่เล็กเช่นว่าเข้าไปยังนิ้วนางข้างซ้ายของคนตรงข้ามที่กำลังทำหน้าราวคนจะร้องไห้ มันช่างน่ารักมาก ๆ สำหรับคนที่จ้องมองเป็นอย่างมาก และจุมพิตยังนิ้วที่มีแหวนวงงามสวมเอาไว้ บ่งบอกว่าตั้งแต่นี้เป็นต้นไปผู้หญิงคนนี้จะเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว…

"นี่พี่..." หญิงสาวหันไปถามคนที่เพิ่งลุกขึ้นมายืนเต็มความสูงก่อนเข้ายืนซ้อนด้านหลังของเธอและโอบกอดเธอราวกับหวงแหนพร้อมจ้องมองดอกไม้ไฟที่ตนเตรียมเอาไว้ให้หญิงสาวด้วยความสุขสม

"ครับ พี่เตรียมเอาไว้เอง ชอบหรือเปล่า" หญิงสาวที่มีความสุขมากล้นจนเต็มอกนั้นเผยรอยยิ้มหวานที่ชายหนุ่มคนนี้เคยบอกว่ามันทำให้เขาตกหลุมรักตั้งแต่แรกเจอ

"ขอบคุณนะคะ ไหมรักพี่ปี" ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อยที่ได้ยินความใจในของหญิงสาวก่อนจะยกยิ้มขึ้นบ้างและหอมไปที่หัวทุยด้วยความทะนุถนอม

"พี่ก็รักไหมครับ"

บรรดาน้องชายของแสนปีนั้นจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความสุขใจ หากว่ามันเป็นเช่นดังตาเห็นพวกเขาจะยินดีและมีความสุขไปกับพี่ชายตนเองด้วย แต่ถ้ามันไม่ใช่อย่างที่คิดก็คงต้องเตรียมตัวรับแรงกระแทกเอาไว้ให้ดี ๆ ก็เพราะว่าเรื่องบางเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีตนั้นไม่ใช่เรื่องที่มันจะจบลงหรือลืมมันไปง่ายดายเพียงนั้น

"ขอให้ตั้งแต่วันนี้ไปพี่ปีมีความสุขจริง ๆ สักทีนะ" หมื่นลี้เอ่ยขึ้นที่ซอกตึกจ้องมองไปยังว่าที่บ่าวสาวทั้งสองโดยมีพันไมล์ยืนเคียงด้านข้าง

"อื้อ เขาต้องมีความสุขนั่นแหละ"