ตอนที่ 2 ความใส่ใจ

ผ่านงานวิวาห์ที่สุดแสนจะชื่นมื่นมาเป็นเวลากว่าสองเดือนแล้ว แม้ว่าระหว่างนั้นมันจะมีเหตุการณ์ให้ต้องเลื่อนออกไปเพราะเรื่องของหมื่นลี้ ทว่าสุดท้ายทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดี งานแต่งครั้งนี้ยิ่งใหญ่อลังการสมฐานะมหาเศรษฐี ไม่รู้ว่าชาตินี้จะมีใครสามารถจัดงานแบบนี้ให้เธอได้อีกหรือเปล่า

แม้ว่างานที่จัดขึ้นนั้นมันจะยิ่งใหญ่มากแค่ไหน ม่านไหมก็แทบไม่ได้เหนื่อยอะไรกับงานแต่งครั้งนี้เลย เพราะว่าแสนปีคอยจัดการให้ทุกอย่างตั้งแต่เรื่องชุดเจ้าสาวหรือแม้กระทั่งเรื่องเล็ก ๆ อย่างลายการ์ดเชิญและของชำร่วย เรียกได้ว่าเธอนั้นสามารถใช้เวลาที่เหลืออยู่ไปกับการเข้าคอร์สเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวเพียงอย่างเดียว

ม่านไหม หญิงสาวที่เกิดมาจากตระกูลนักการทูตผู้มีเกียรติ ส่วนมารดานั้นทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ เรียกได้ว่าเป็นคุณหนูท่านหนึ่ง อีกทั้งม่านไหมยังมีพี่ชายอย่าง เมฆหมอก ชายหนุ่มผู้รักและหวงน้องสาวมาก ถ้าใครจะเข้าหาน้องสาวคนสวยก็จำต้องผ่านด่านเมฆหมอกมาให้ได้เสียก่อน และแน่นอนว่าแสนปีนั้นยังไม่ผ่านด่านเลยด้วยซ้ำ ความเอาแต่ใจของคุณหนูม่านไหมทำให้ทุกคนต้องยอม อย่างไรก็ต้องแต่งงานกับแสนปีให้ได้

ส่วน แสนปี นั้นเป็นลูกชายคนโตของคุณหญิงเม็ดพลอย หน้าตาและลักษณะภายนอกดูสุขุมนุ่มลึก แบกรับหน้าที่ทำงานสีเทาในครอบครัวตามประสาพี่คนโต ในขณะที่น้องชายได้ทำอาชีพสุจริตและเป็นงานที่ใจรัก มีเพื่อนฝูงมากมาย ต่างจากพี่ชายเหมือนอยู่คนละโลก แสนปีเดิมทีก็ไม่ค่อยได้มีเพื่อนเยอะแยะมากมายเหมือนพี่น้องคนอื่น ทว่าเขานั้นนับได้ว่ามีมาดของผู้นำครอบครัวได้ดีทีเดียว ส่วนเรื่องแต่งงานนั้นก็อยู่เหนือความคาดหมายไปมากพอสมควร

"ไหมครับ พี่จองร้านอาหารเอาไว้ เดี๋ยวเราไปทานกันคืนนี้นะครับ" ชายหนุ่มเดินเข้ามาที่ด้านหลังของคนเป็นภรรยา วงแขนกว้างโอบกอดเธอจากทางด้านหลังด้วยความรักใคร่ ตั้งแต่ที่พวกเขาแต่งงานกันมาแสนปีก็ดูจะติดเธอหนักมากชนิดที่ว่าไปไหนไม่ได้นาน ต้องเอาภรรยาคนสวยไปด้วยตลอด เป็นคู่ที่ใคร ๆ เรียกว่าข้าวใหม่ปลามันหวานเสียจนเดินไปทางไหนมดก็ขึ้น

"ได้สิคะ เดี๋ยวไหมขอเวลาเลือกชุดก่อนนะ" คนตัวเล็กหันไปบอกอีกคนพร้อมกับเขย่งจนสุดปลายเท้า ริมฝีปากสีกุหลาบจูบปลายคางของสามีตนเองอย่างออดอ้อน

"เดี๋ยวพี่ช่วยเลือกนะครับ" ว่าจบเขาก็เดินไปเปิดประตูตู้เสื้อผ้าที่อยู่อีกโซน พร้อมกับหยิบเอาชุดที่เขาเลือกมาสักสองสามชุดก่อนเดินกลับเข้ามาในห้องที่มีหญิงสาวรออยู่ก่อนแล้ว

"ไหนคะ ชุดไหนบ้างที่พี่อยากให้ไหมใส่" เธอถามพร้อมกับรับเจ้าชุดจำนวนสองสามชุดนั้นมาไว้ในมือ ทว่าเมื่อม่านไหมมองดูแล้วกลับไม่ค่อยชอบมันมากเสียเท่าไร เพราะว่าชุดพวกนี้มันดูเรียบร้อยจนเกินไปและค่อนข้างจะดูเป็นทางการ ปกติแล้วม่านไหมจะหยิบชุดพวกนี้ออกมาในวันที่ต้องไปงานที่มีผู้ใหญ่เท่านั้น

"อะไรน่ะ นี่พี่ปีจะให้ไหมใส่ชุดแบบนี้จริง ๆ เหรอคะ" เธอเอ่ยถามอีกคนอย่างสงสัย

        “ใช่ครับ”

        “ไปกินข้าวนะคะ ไม่ได้ไปทำบุญ ไม่เห็นต้องแต่งตัวเรียบร้อยขนาดนี้เลย” น้ำเสียงดูติดงอแงนิดหน่อยแต่ถ้าหากสามีบอกว่าดีแล้วเธอก็ยินดีจะเชื่อฟัง

"แบบนี้เข้ากับม่านไหมมากกว่านะครับ" เมื่อสามีพูดเช่นนั้นหญิงสาวก็หยิบเอาชุดตรงหน้าสักชุดมาแล้วก็เดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อเปลี่ยนมัน

"เฮ้อ!! พี่ปีไม่มีรสนิยมแฟชันของผู้หญิงเลยสักนิด" หญิงสาวบ่นเบา ๆ ก่อนมองไปที่ชุดในมืออย่างอ่อนอกอ่อนใจ ตั้งแต่แหวนแต่งงานในนิ้วเธอแล้ว มันดูไม่ทันสมัยเอาเสียเลย ทำให้เธอดูเป็นผู้หญิงเรียบ ๆ ไปเลย ทั้ง ๆ ที่เธอออกจะสวยแซ่บเซ็กซี่ขนาดนี้ เสียชื่อเจ้าของแบรนด์เครื่องประดับหมด

ถึงจะคิดแบบนั้นแต่ก็ยอมที่จะเปลี่ยนมันแต่โดยดี

ช่วงเวลานี้มีรถติดเป็นแนวยาว ท้องฟ้าเริ่มกลายเป็นสีดำมืด กว่าที่ทั้งสองจะมาถึงร้านอาหารนั้นก็เรียกได้ว่าเลยเวลาอาหารเย็นไปไกลมาก แต่สุดท้ายทั้งสองคนก็มาถึงร้านอาหารนี้จนได้

"เชิญทางนี้ค่ะคุณแสนปี คุณม่านไหม" พนักงานสาวเดินมาหาทันทีที่เห็นแขกคนสำคัญเข้ามา และทันทีที่เธอเรียกชื่อทั้งสองคนก็กลายเป็นจุดสนใจขึ้นมาทันที

'คุณม่านไหมสวยมากเลยแก ขนาดชุดที่ใส่ธรรมดามากแต่ก็ยังสวยอยู่เลย'

'นั่นสิ ฉันอิจฉาคุณเขามากเลยที่ได้คุณแสนปีเป็นสามี ดูแลภรรยาดีเลิศเหมือนเจ้าหญิง'

'จริงด้วยแก คลั่งรักสุด ๆ ไปเลยอะ'

ตลอดทางเดินตั้งแต่หน้าร้านไปยังโต๊ะที่พวกเขาจองไว้นั้นก็ได้ยินเสียงซุบซิบจากคนที่นั่งทานอาหารกันอยู่แทบทั้งทาง และแต่ละประโยคที่หลาย ๆ คนเอ่ยออกมาทำให้หญิงสาวยิ้มหวานออกมาอย่างพอใจ เพราะว่าเธอนั้นได้กลายเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดและเป็นผู้หญิงที่หลายคนอิจฉามาก ๆ แล้วในปี พ.ศ.นี้

"เชิญนั่งครับ" มือหนาเลื่อนเก้าอี้เพื่อให้หญิงสาวเข้าไปนั่งได้ถนัดก่อนที่เขาจะเดินอ้อมมาอีกทางเพื่อนั่งลงที่ฝั่งตรงข้าม

"ขอบคุณนะคะ" เธอตอบกลับไปด้วยรอยยิ้ม

เพียงไม่นานก็มีพนักงานเอาอาหารเข้ามาเสิร์ฟโดยที่หญิงสาวนั้นยังไม่ได้สั่งเลยแม้สักเมนูเดียว แต่ก็คิดขึ้นมาได้ว่าสามีของเธอนั้นคงจะเป็นคนที่สั่งเตรียมเอาไว้ให้แล้ว ช่างเป็นคนที่ใส่ใจมากเสียจริง

"พี่ปีสั่งเอาไว้ให้แล้วเหรอคะ" เธอถามพร้อมกับเลื่อนจานอาหารเข้ามาใกล้ตัวอีกนิด

"ครับ ชอบไหม" ชายหนุ่มเอ่ยถามอีกคนพร้อมกับส่งรอยยิ้มเอ็นดูไปให้

"ชอบค่ะ แต่ขาดเนื้อไปนิดหนึ่ง" คนตัวเล็กแสร้งบึนปากเพื่อแกล้งงอนสามีมาดนิ่ง ทว่ามันกลับยิ่งน่ารักมาก ๆ ในสายตาของชายหนุ่ม

"พี่เห็นว่าช่วงนี้ไหมกำลังลดน้ำหนักพี่ก็เลยสั่งมาแค่เมนูเฮลตี้ครับ" จริง ๆ แล้วมันก็ใช่ แต่ว่าการที่จะได้มาทานอาหารนอกบ้านด้วยกันแบบนี้ก็ไม่ได้มีบ่อย ๆ บางทีเธอก็อยากทานอย่างอื่นบ้าง อย่างพวกสเต๊กเนื้อก็ไม่เลวสำหรับดินเนอร์ในภัตตาคารหรู ไม่จำเป็นต้องมีแต่ผักผลไม้แบบนี้ แถมช่วงนี้แสนปีไม่เคยได้ให้เธอต้องกินอาหารอย่างอื่นนอกจากสิ่งที่เขาเตรียมเอาไว้ให้

ทั้งสองรับประทานอาหารท่ามกลางเสียงดนตรีสากลเรียบหรู พูดคุยหยอกล้อกันบ้างตามประสา กระทั่งหญิงสาวที่อิ่มก่อนและรู้สึกว่าอยากเข้าห้องน้ำขึ้นมา

"พี่ปีคะ ไหมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ"

"ได้ครับ" ร่างเล็กบางที่มีรูปร่างดีดึงดูดสายตาใครต่อใครกำลังเดินจากโต๊ะที่เธอนั่งทานอาหารเมื่อครู่และมุ่งตรงไปยังห้องน้ำ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่มีใครบางคนสังเกตเห็นได้พอดี

"ไงแก" เอวาเพื่อนสาวสุดที่รักของม่านไหมเดินเข้ามาทักทายเพื่อนตนเองที่กำลังเดินออกมาจากห้องน้ำเพื่อล้างมือ “หายหน้าหายตาไปเลยนะ ตั้งแต่แต่งงาน”

“คนมีสามี ก็ต้องใช้เวลากับสามีสิ”

“แล้วแฟนแกเขาดีจริงใช่ไหม ฉันรู้สึกว่าพี่เขาแปลก ๆ ไม่ใช่ว่าดีแตกหลังแต่งงานนะ”

“พี่เขาก็เสมอต้นเสมอปลาย แกอย่าอคติไปเองสิ”

“เหรอ สงสัยเซนส์ฉันคงผิด”