ตอนที่ 9 ทำอาหารห่วยแตก

ภายในห้องครัวดูจะมีชีวิตชีวามากกว่าปกติ ก็เพราะว่าหญิงสาวร่างเล็กบางผู้เป็นนายหญิงกำลังใช้ฝีมือการทำอาหารขั้นสุดเพื่อให้สามีได้ลิ้มลอง ซึ่งตัวม่านไหมเองนั้นรู้อยู่แล้วว่าตัวเองไม่ได้ทำอาหารเก่งขนาดนั้นแต่ก็ยังหวังให้แสนปีเอ็นดู เพราะเธอก็ตั้งใจทำมากจริง ๆ

แต่แล้วมันกลับไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิด

"นี่ไหมทำอาหารบ้าอะไรมาให้พี่ทาน รสชาติแย่กว่าน้ำยาถูพื้นอีก" มือหนาวางช้อนที่เพิ่งตักอาหารฝีมือภรรยาชิม ก็เพราะรสชาติที่ได้รับนอกจากจะไม่อร่อยแล้วยังทั้งเค็มทั้งเปรี้ยวรสชาติโดดออกจากกันโดยสิ้นเชิง เขาคายมันทิ้งต่อหน้าต่อตาม่านไหมทำให้หญิงสาวหน้าเสียอย่างเห็นได้ชัด

"พะ พี่ปี" ม่านไหมมีสีหน้าไม่สู้ดี เพราะอาการที่แสนปีแสดงออกมานั้นเป็นสิ่งที่เธอไม่ได้คาดคิดมาก่อนเลย

ตอนแรกที่หญิงสาวตั้งใจก็คือไม่ว่ารสชาติมันจะเป็นยังไงสามีของเธอก็คงจะชื่นชมในความตั้งใจและกลืนมันลงคอไปสักคำสองคำ แต่มันไม่เป็นแบบนั้นไม่เหมือนที่เธอคิดเอาไว้เลย

"ทำไมเรื่องแค่นี้ถึงทำได้ไม่ดีเหมือนภรรยาคนอื่น ความเป็นแม่ศรีเรือนในตัวหายไปไหนหมดม่านไหม" แสนปีตวาดลั่น ทำเอาหญิงสาวตัวสั่นงันงก

"ดะ เดี๋ยวไหมไปเรียนทำอาหารเพิ่มนะคะ พี่ปีอย่าโกรธไหมเลยนะ" คนตัวเล็กเสนอความคิดกับสามี ทว่ากลับไม่ได้รับการตอบรับที่ดีอีกเช่นกัน

"ไม่ต้องแล้ว ไม่อยากกินแล้วมันห่วยแตกขนาดไหนไหมไม่รู้เหรอ? พี่จะออกไปข้างนอก ไหมนอนไปก่อนเลย ไม่ต้องรอ!" ว่าจบชายหนุ่มก็เดินออกจากบ้านไปด้วยความไม่สบอารมณ์

แสนปีโกรธมากที่วันนี้ม่านไหมไม่ได้มีเงาของใครบางคนอยู่ในตัวเลย อีกทั้งฝีมือการทำอาหารยิ่งห่วยแตกเข้าไปกันใหญ่ ทั้ง ๆ ที่มันควรอร่อยทำให้เขาสบายใจเมื่อได้ทานและได้อยู่กับเธอ แต่ดูเหมือนว่ายิ่งอยู่กลับยิ่งทำให้คนในความทรงจำยิ่งห่างออกไปราวกับไม่เคยมีอยู่จริง แสนปีรับไม่ได้ที่เป็นเช่นนี้ เขาต้องการเวลาในการอยู่กับตัวเองและขบคิดเรื่องที่เกิดขึ้น

สายตาหวานจ้องมองแผ่นหลังของผู้เป็นสามีด้วยน้ำตาที่คลอเบ้า เธอขวัญเสียมากจริง ๆ คิดว่าจะมีสักจังหวะหนึ่งที่แสนปีนั้นจะหันหลังมามองเธอบ้าง แต่สุดท้ายกลับไม่มีเลยสักนิดเดียว เมื่อร่างหนาพ้นสายตาไปเรียบร้อยเธอจึงเลือกเดินขึ้นไปข้างบนห้องนอนแทน

.

.

มือเรียวเล็กต่อสายถึงเอวาอีกครั้งอย่างหาที่พึ่งพิงและผู้สนับสนุน เธอเล่าเรื่องเมื่อครู่ให้เพื่อนสนิทฟัง ม่านไหมได้รับทั้งคำแสดงความเป็นห่วงและคำต่อว่าเพื่อเตือนสติจากเอวา ก่อนที่จะแต่งงานนั้นเอวาก็เป็นอีกคนที่ไม่สนับสนุนเรื่องนี้อย่างมาก

'เห็นไหม ฉันว่าแล้วสามีแกแปลก ๆ จริง ๆ นะเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย' ปลายสายว่าทำให้คนฟังนั้นก็เริ่มเอนเอียงเห็นด้วยบ้างแล้ว

"แต่ว่า..." ไม่ทันได้ให้เธอได้แก้ตัวแทนเอวาก็พูดแทรกมาอีกครั้ง

'ไม่ต้องมาเถียงฉันเลย แล้วนี่เขาไม่ได้ทำอะไรแกเลยใช่ไหม' ยังถือว่าดีที่ครั้งนี้ไม่ได้โดนทำร้ายร่างกายอะไร ทว่าแสนปีผู้นี้เริ่มทำตัวเต็มไปด้วยความน่าสงสัยแล้ว ม่านไหมก็คิดเช่นนั้น เพียงแต่ยังไม่ได้ตัดสินใจจะทำอะไรต่อไปเพราะงานแต่งเพิ่งผ่านพ้นไปได้ไม่นาน อีกทั้งตัวเธอก็รักเขามากเสียจนทำให้มองข้ามเรื่องนี้ไป

"ไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นหรอก แกไม่ต้องเป็นห่วงเดี๋ยวอีกวันสองวันฉันจัดการงานตรงนี้เสร็จแล้วเรานัดเจอกันหน่อยดีกว่า ฉันไม่ได้ออกไปดื่มกับแกนานแล้ว"

'อื้อ ได้สิ เออนี่ จากที่ฟังแกเล่ามา บางทีคุณแสนปีเขาอาจจะอยากได้ผู้หญิงที่เรียบร้อยเป็นกุลสตรีหรือเปล่า' เอวาคิดอย่างนั้นก็เพราะว่าทั้งสไตล์การแต่งตัวที่สามีเพื่อนเลือกให้เองกับมือ และเรื่องของการทำงานบ้านต่าง ๆ เห็นชัดว่ามีความเป็นไปได้สูง

"จริงเหรอ แล้วเขาจะมาจีบฉันตั้งแต่แรกทำไมเนี่ย กุลสตรีตรงไหนก่อนฉันน่ะ" ครั้งแรกที่เจอกันพวกเขาก็ One Night กันแล้ว และสถานที่ที่เจอกันก็เป็นคลับ เอาอะไรมาให้เขาคาดหวังว่าเธอจะมีความเป็นกุลสตรีตามที่เขาอยากได้

'นั่นก็จริงอีก ถ้าแกเป็นกุลสตรีเนี่ยคิดแล้วก็ขำ' แต่เมื่อโดนคำทับถมของเพื่อนก็ยิ่งทำให้ม่านไหมอยากเอาชนะขึ้นมา

"เออ คอยดูนะฉันนี่แหละจะทำให้ดูว่าแม่ศรีเรือนเขาเป็นยังไงกัน เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะเรียนร้อยมาลัยเลย" จบคำของม่านไหมปลายสายก็เปล่งเสียงหัวเราะออกมาลั่น มันยิ่งกว่าเป็นไปไม่ได้เสียอีก

'จ้า แม่ศรีเรือนก็แม่ศรีเรือน เออนี่ อีกเรื่องชื่อมินตราที่แกบอกว่ามีคนในกาสิโนเรียกแกมานี่ฉันคุ้นมาก ๆ เลยนะ จำไม่ได้ว่าเคยได้ยินที่ไหนมา' เอวาคลับคล้ายคลับคลามาก แต่คิดมาตั้งแต่วันแรกที่เพื่อนเล่าให้ฟังแต่ก็ยังนึกอะไรไม่ออกอยู่ดี ดูเหมือนใกล้แต่ก็ไม่ใกล้มากขนาดนั้น

"ตอนนี้ไม่อยากฟังอะไรแล้ว ฉันไม่มีอารมณ์" ม่านไหมว่าจบก็ร้องไห้ออกมาต่อ ทั้ง ๆ ที่ตอนแรกน้ำตาแห้งไปแล้วแต่เหมือนเพิ่งนึกขึ้นมาได้ก็ปล่อยหยาดน้ำตาออกมาอีกครั้ง

ก่อนแต่งงานชีวิตของเธอดีมากแท้ ๆ คิดไม่ถึงว่าหลังจากแต่งมาแล้วจะกลายเป็นแบบนี้ไปได้ หรือบางทีแสนปีอาจจะแค่โมโหหิวแล้วพาลโกรธเธอเรื่องทำอาหารไม่ถูกปาก ส่วนเรื่องที่เขาไม่ยอมกลับบ้านก็ยังทำให้เธอค่อนข้างเป็นกังวลอยู่ไม่น้อยไม่มีภรรยาคนไหนที่จะวางใจลงได้หรอกหากสามีตนเองพูดว่าจะไม่กลับบ้านและไม่ต้องรอเช่นนี้ มันผิดวิสัย

เมื่อไม่อาจวางใจได้ม่านไหมจึงได้เลือกที่จะโทรหาผู้เป็นสามีด้วยหัวใจที่สั่นไหว เพราะเธอนั้นไม่อาจมั่นใจได้เลยว่าอีกคนนั้นจะหายโกรธแล้วหรือยัง

ตู๊ดด! ตู๊ดด!

'ไม่มีการตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก'

แต่แล้วเวลารอสายเพียงนาทีก็ยาวนานมากสำหรับคนที่ร้อนรน แสนปีไม่ยอมแม้แต่จะรับสายเธอเลยด้วยซ้ำ ยิ่งทำให้ม่านไหมรู้สึกไม่ดีมากขึ้นไปอีก

"พี่ปีกำลังทำอะไรอยู่นะ ทำไมไม่รับสาย" ในหัวของหญิงสาวคิดไปต่าง ๆ นานา การที่ผู้ชายสถานะแต่งงานแล้วหายออกจากบ้านไปจนฟ้ามืดแถมไม่มีจุดมุ่งหมายแน่ชัดและยังไม่ยอมรับสายภรรยาอีก เช่นนี้แล้วในใจม่านไหมอดคิดไม่ได้ว่าแสนปีจะไปไหนทำอะไรที่ผิดต่อเธอหรือเปล่า

ไม่ใช่ว่าเธอไม่ไว้ใจแสนปีหากแต่บางทีมันก็เป็นอย่างที่เอวาเคยบอก คนเรารู้จักกันเพียงผิวเผินไม่มากพอทุกด้านของกันและกันแต่ตัดสินใจแต่งงานเร็วมากขนาดนี้อะไร ๆ ก็ยังมองเห็นได้ไม่ชัดคงจะจริงอย่างที่ว่า

หากว่าตอนนั้นเธอเลือกที่จะศึกษาดูใจกับเขาให้นานกว่านี้ก่อนตัดสินใจแต่งงานเสียหน่อย บางทีวันนี้ก็อาจมาไม่ถึง สุดท้ายม่านไหมก็ทำอะไรไม่ได้ เธอจึงทำเพียงแค่นั่งปาดน้ำตาตนเองที่ไม่ยอมแห้งเหือดเสียที

หากแต่หญิงสาวมีความตั้งใจแน่วแน่ว่าเธอนั้นจะเป็นคนอย่างที่สามีอยากให้เป็น เพียงสักครั้งเท่านั้นที่คนอย่างม่านไหมจะยอมทำอะไรเพื่อคนรักบ้าง

"ตัดสินใจแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะเป็นกุลสตรีให้พี่แสนปีเอง!!"