ตอนที่ 10 ม่านไหมทำเสื้อไหม้

กลิ่นไอร้อนจากเตารีดที่หญิงสาวนั้นพยายามทำงานบ้านให้สมเป็นกุลสตรีเพื่อให้สามีของเธอพึงพอใจ ซึ่งมันก็ไม่ง่ายขนาดนั้น คนอย่างคุณหนูม่านไหมไม่เคยได้ทำอะไรเองสักอย่าง แต่ตอนนี้ต้องมานั่งรีดผ้าให้สามีด้วยตัวเอง

เธอขยับไปมาตามแบบฉบับวิธีการแม่บ้านในอินเทอร์เน็ต หากแต่กลิ่นไหม้ก็ตีขึ้นมาที่จมูกบ่งบอกว่าเรื่องนี้ต้องมีข้อผิดพลาด และเป็นจริงอย่างที่ว่า เพราะเสื้อสูทสุดหรูสีดำขลับของแสนปีตอนนี้กลับกลายเป็นรูไปเสียแล้ว

"กรี๊ดดดดด" เสียงร้องลั่นบ้านทำให้คนที่อยู่บริเวณโดยรอบรีบวิ่งเข้ามาดูก่อนพบว่าม่านไหมกำลังยืนจ้องมองเสื้อสูทถูกเตารีดทับจนไหม้อย่างหวาดกลัวในความผิดที่ตัวเองได้ก่อเอาไว้

บรรดาแม่บ้านและคนงานที่เข้ามาเห็นก็คิดเอาไว้ว่าไม่นานนักจะต้องมีระเบิดลูกใหญ่ลงที่กลางบ้านเป็นแน่ เพราะแม้จะเป็นภรรยาที่แสนปีแต่งเข้ามาอย่างถูกต้อง ทว่าความผิดที่ม่านไหมทำไว้ตอนนี้เกรงว่าต่อให้มีทะเบียนสมรสก็คงไม่ได้ช่วยอะไร

"พี่จ๋าคะ ไหมรีดเสื้อของพี่ปีไหม้ ไหมจะโดนดุไหมคะ" เธอหันมาถามคนที่ยืนหน้าซีดเผือดอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ แต่ก็ไม่ได้คิดว่าตนเองมีความผิดมากขนาดนั้น

จริง ๆ มันก็แค่เสื้อตัวเดียวเองเธอเป็นถึงลูกสาวนักการทูต ม่านไหมคิดในใจว่าเธอเองก็อุตส่าห์ลงมือทำงานบ้านเองขนาดนี้สามีเธอก็ควรจะเห็นในความพยายามบ้างแหละ ไม่ใช่นั้นคนอย่างคุณหนูม่านไหมที่เงินทองหรือก็มีมากมายแค่เสื้อตัวเดียวทำไมเธอจะซื้อคืนสามีไม่ได้เรื่องนี้ใช้เงินแก้ปัญหาไปเสียก็จบ

"เสียงดังอะไรกับครับ" แสนปีเดินร้อนรนเข้ามายังห้องแต่งตัวที่มีภรรยากำลังถือเตารีดจี้อยู่บนเสื่อสูทโดยบนใบหน้าของหญิงสาวส่งยิ้มแสนหวานมาให้ และนั่นเป็นสิ่งที่ทำให้แสนปีถึงกับขาดสติ เมื่อสายตาเฉี่ยวเห็นเจ้าเสื้อตัวที่ไหม้คาเตารีดแต่ผู้ที่กระทำความผิดกลับไม่มีสีหน้าจะสลดแม้แต่น้อย ซ้ำยังส่งยิ้มโง่ ๆ นั่นมาให้เขาอยู่ได้ขอโทษสักคำก็ยังไม่ยอมให้หลุดออกจากปาก

"พี่ปีคะ ไหมแค่อยากรีดเสื้อให้พี่เอง" เธอว่าเช่นนั้นก็ไม่คิดจะสนใจเสื้อตัวที่พังไม่มีชิ้นดีและเดินตรงปรี่มาหาสามีเพื่อออดอ้อนหวังให้อีกคนปลอบใจที่เพิ่งขวัญเสียมา แต่ดูเหมือนผลที่ออกมาจะไปในทิศทางตรงกันข้าม

"นี่ไหม เธอทำอะไรลงไปรู้ตัวบ้างหรือเปล่า?!" คนตัวสูงที่เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเข้มจนหญิงสาวใบหน้าเจื่อนลงถนัดตา เธอหยุดชะงักทันทีที่ได้ยิน

"พะ พี่ปี" เสียงหวานถูกกลืนหายไปในลำคอที่แห้งผาด เมื่อเธอได้เห็นท่าทางของแสนปีที่ปรี่เข้าไปจับเตารีดออกและโยนมันทิ้งไปด้านข้างอย่างไม่ไยดีไม่สนใจว่าเตารีดร้อน ๆ นั้นมันจะกระเด็นไปโดนใครข้าง ๆ ที่มุงดูอยู่หรือไม่

หากแต่สิ่งที่แสนปีสนใจกลับกลายเป็นเสื้อสูทสีดำตัวเก่งที่ตอนนี้ไหม้เป็นรูขนาดใหญ่ ม่านไหมทำอะไรไม่ถูกแต่ยังทำใจดีสู้เสือเดินเข้าไปแตะเบา ๆ ที่ลำแขนแกร่ง แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้โดนตัวเขาเลยเสียด้วยซ้ำ ชายหนุ่มก็สะบัดมือหนีและทำให้ร่างเล็กบางของคนที่ไม่ทันตั้งตัวล้มลงไปนั่งพับอยู่ที่โซฟาข้าง ๆ

"โอ๊ย! พี่ปี..." หญิงสาวที่ทั้งเจ็บทั้งไม่เข้าใจว่าสาเหตุอะไรทำให้สามีถึงกับต้องกระทำรุนแรงเช่นนี้ด้วยทั้ง ๆ ที่เธอก็แค่รีดเสื้อไหม้ตัวเดียวเองไม่ใช่หรอกเหรอ ทำอย่างกับว่าเธอทำความผิดอะไรเสียมากมายอย่างนั้นแหละ

"เรื่องแค่นี้ยังทำให้ดีไม่ได้ เติบโตมาแบบไหนถึงไม่มีความเป็นคุณสตรีเอาเสียเลย แล้วทำผิดขนาดนี้ก็ยังมีหน้ามาส่งยิ้มให้อีก ไหมไม่รู้ตัวบ้างหรือยังไงว่าทำความผิดอะไรเอาไว้ บางทีพี่ว่าไหมควรพิจารณาตัวเองสักหน่อย จะได้รู้ว่าตัวเองเป็นคนที่ไม่ได้เรื่องขนาดไหน"

แสนปีใช้แววตาที่ทั้งผิดหวังเสียใจและโกรธเธอในเวลาเดียวกันมองมาที่ม่านไหมหญิงสาวที่ล้มลงไปกับโซฟา ไม่เพียงเท่านั้นน้ำตาที่ไม่รู้ว่าเริ่มไหลมาตั้งแต่ตอนไหน ทว่าตอนนี้มันกลับอาบเต็มสองแก้มของเธอไปเสียแล้ว

ว่ากันว่าคำดูถูกจากใครก็ไม่เจ็บเท่าคำดูถูกที่ออกมาจากปากคนในครอบครัว เรื่องนี้ม่านไหมกระจ่างก็วันนี้ สิ่งที่ออกมาจากปากสามีเธอมันบาดลึกลงไปในหัวใจหญิงสาว ทั้ง ๆ ที่ปกติม่านไหมเป็นคนที่ทะนงตัวเองมากเพียงไหนแต่ก็ไม่คิดเลยว่าจะมีคนมองมุมนี้ของเธอออก

เธอที่มีครอบครัวคอยซัปพอร์ตและให้เธอได้ทุกอย่าง เรียกได้ว่าต้นทุนที่บ้านดีกว่าใครก็ย่อมได้รับโอกาสและมักประสบความสำเร็จง่ายกว่าคนอื่น เรื่องนี้ม่านไหมก็รู้ดี แต่คิดไม่ถึงว่าคนที่เอามันมาพูดทิ่มแทงใจดำจะเป็นสามีของเธอเอง...

"อึก! ฮืออ พี่ปี ไหมขอโทษ" เธอพูดไล่หลังคนที่โมโหฟึดฟัดออกไปยังอีกส่วนของบ้านก่อนได้ยินเสียงประตูห้องทำงานของแสนปีปิดดังปังลั่นบ้านจนทุกคนต่างพากันตกใจ

"ไม่เป็นอะไรนะคะคุณไหม"

"อึก! พี่จ๋า ฮื้อออออ"

จ๋า แม่บ้านคนที่ช่วงนี้สนิทกับม่านไหมมากเป็นพิเศษเพราะว่าอายุไล่เลี่ยกันนั้นก็เดินเข้ามาปลอบนายหญิงเป็นคนแรก ท่ามกลางคนอื่น ๆ ที่ยืนมองเหตุการณ์นี้อย่างตกใจและทำอะไรไม่ถูก เพราะที่ผ่านมานั้นแสนปีเป็นเช่นนี้ไม่บ่อยนัก ความหงุดหงิดส่วนมากก็มาจากเรื่องงานทั้งสิ้น

จ๋าคิดว่าเมื่อเจ้านายเธอมีภรรยาแล้วเขาจะเปลี่ยนไปแต่ก็ไม่เลยกลับยิ่งดูใจร้อนมากกว่าเก่า อีกทั้งยังน่ากลัวมากเสียกว่าตอนแสนปีอยู่กับผู้หญิงคนนั้น คนที่ทุกคนในบ้านห้ามเอ่ยชื่อโดยเด็ดขาดเสียด้วยซ้ำ

.

.

หลังจากประตูบานใหญ่ปิดลงแล้วแสนปีก็ยืนพิงมันได้เพียงไม่ถึงนาที สิ่งที่เขาทำก็คือการปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอาบทั้งสองแก้มพร้อมทิ้งตัวนั่งลงพิงเจ้าประตูตัวเดิมโดยไม่ได้ขยับไปไหน

"อึก พี่ขอโทษมินตรา แค่เสื้อตัวเดียวพี่ก็รักษามันเอาไว้ไม่ได้"

เขาร้องไห้พร้อมกับพึมพำออกมาไม่เป็นภาษาในใจนั้นแตกสลายและนึกไปถึงเรื่องราวในอดีต วันที่ผู้หญิงคนหนึ่งมอบเสื้อตัวนี้ให้กับเขา

"สุขสันต์วันเกิดนะคะพี่ปี มินขอให้พี่ปีมีความสุขมาก ๆ มินจะอยู่กับพี่ตลอดไปเลย"

"อะไรกันเนี่ย มีเงินหรือไงถึงได้ซื้อของขวัญให้พี่ได้เนี่ย จริง ๆ ของนอกกายไม่ต้องก็ได้ขอแค่มีมินอยู่ด้วยในวันพิเศษกับพี่ก็พอแล้ว"

"ไม่ได้สิคะ มินตั้งใจเก็บเงินตั้งหลายเดือนเพื่อซื้อของขวัญให้พี่ปีเลยนะ หวังว่าพี่จะชอบนะคะ"

"มินให้อะไรพี่ พี่ก็ชอบทั้งนั้นแหละครับ"

ภาพความทรงจำในอดีตค่อย ๆ ผุดขึ้นมาในหัวของแสนปีก่อนที่เขานั้นจะร้องไห้พร้อมกับกอดเสื้อสูทไหม้เป็นรูเอาไว้แน่น ไม่สนใจว่าเสียงร้องไห้ของเขานั้นมันจะดังมากจนไปรบกวนใครเข้าหรือเปล่า รู้เพียงแค่ตอนนี้เขารู้สึกผิดมากเหลือเกิน เศษเสี้ยวความทรงจำของเขากับ มินตราคนรักเก่า กำลังถูกทำลายลงไปเรื่อย ๆ