ตอนที่ 8 ไอศกรีมที่โยนทิ้ง

"อื้อ ถ้าอย่างนั้นแค่นี้ก่อนนะ ฉันไปเปิดประตูให้พี่ปีก่อนเผื่อเขาจะเข้ามานอน" หญิงสาวพูดจบก็วางสายกับเพื่อนไป ก่อนที่เธอนั้นจะเดินไปเปิดประตูอย่างที่ว่า

ทว่าเมื่อเปิดมาก็ไม่พบแม้แต่เงาของสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในห้องนี้เลยสักคนม่านไหมก็เริ่มร้อนใจและสงสัยขึ้นมา หรืออาจเป็นเพราะเธอทำตัวไม่น่ารักทั้งเอาแต่ใจ อีกคนถึงได้โกรธมากและเลือกไปนอนที่อื่น ม่านไหมที่ทำใจแยกห้องนอนกับสามีไม่ได้จึงได้เลือกเดินออกไปตามหา

"หายไปไหนกันหมดเนี่ย" ร่างเล็กบางค่อย ๆ เดินย่องไปยังที่ที่เธอคิดว่าแสนปีน่าจะอยู่บนเพนต์เฮาส์นี้ไม่รู้ว่าระบบรักษาความปลอดภัยเป็นเช่นไร เพราะถึงด้านล่างจะมีกาสิโนอยู่หากแต่ชั้นบนนี้กลับไม่มีแม้แต่การ์ดสักคนมาเฝ้าเลยด้วยซ้ำ

หญิงสาวเดินไปตามทางเรื่อย ๆ กระทั่งมาจนถึงโถงทางเดินที่หนึ่ง ดวงตาของม่านไหมเบิกกว้างเพราะว่าคนที่เธอตามหานั้นกำลังยืนคุยอยู่กับผู้หญิงที่เห็นเพียงด้านหลัง และสีหน้าของแสนปีไม่ค่อยจะดีนัก

"พี่ปีคุยกับใคร" หญิงสาวที่ยืนหันหลังให้เธออยู่นั้นรูปร่างถือว่าดีมาก ๆ คาดว่าน่าจะเป็นคนที่เธอไม่เคยเจอมาก่อนแต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงได้ดูคุ้นตาได้มากขนาดนี้ เหมือนกับเคยเห็นที่ไหนแต่จำไม่ได้

"คุยอะไรกัน ไม่ได้ยินเลย" ความสงสัยที่มีทำให้ม่านไหมอยากเข้าไปแอบฟังให้ใกล้กว่านี้อีกนิด เพราะว่าจุดที่เธอยืนอยู่นั้นถูกกั้นไปด้วยห้องกระจกและไม่สามารถได้ยินบทสนทนาได้

ทว่าดูเหมือนโชคชะตาจะไม่ช่วยหญิงสาวที่กำลังเดินเข้าไปแอบฟัง สามีของเธอกับผู้หญิงแปลกหน้านั้นต้องชะงักเพราะเสียงเรียกของใครบางคน

"นายหญิงคะ มาทำอะไรอยู่ตรงนี้เนี่ย" เสียงเรียกของเจนผู้ช่วยของแสนปีดังลั่นกว่าที่เคย ดูเหมือนกับคนกำลังตื่นตระหนก ม่านไหมที่กำลังทำเรื่องสำคัญอยู่รีบหันมาใช้นิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากเป็นสัญญาณให้เจนเบาเสียงลงหน่อยก่อนหันกลับไปมองแสนปีต่อ

แต่แล้วเมื่อหันไปก็พบว่าไม่มีใครยืนอยู่ตรงนั้นเสียแล้ว

"เอ้า ไปไหนแล้วเนี่ย" หญิงสาวบ่นเล็กน้อยก่อนหันมาหาตัวต้นเรื่องอย่างคาดโทษ "เพราะเธอคนเดียวเลยนิรา"

เมื่อพูดเช่นนั้นแล้วร่างเล็กบางก็เดินกลับเข้าไปที่ห้องของตัวเองทั้งที่ในหัวก็ยังเต็มไปด้วยความสงสัย มือเรียวหยิบเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมาก่อนเข้าแชตเอวาเพื่อนสนิทอีกครั้งเพื่อเล่าเหตุการณ์ไม่ปกติเมื่อครู่ให้ฟัง

แม้ว่าจะไม่ได้รับคำตอบใด ๆ ทว่าม่านไหมต้องการเพียงแค่คนที่ช่วยออกความเห็นว่าเรื่องนี้มันแปลกไปอย่างที่คิดหรือไม่หรือเธอเพียงแค่คิดไปเองเพราะความหึงหวงที่บังตา และนั่นก็ทำให้ความสัมพันธ์ของเธอกับแสนปีเริ่มไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

.

.

เครื่องบินส่วนตัวของตระกูลพนากิจธิกุล ลงจอดที่สนามบินส่วนตัวในบ้านหลังจากการฮันนีมูน ครั้งนี้ที่ไปไม่รู้เพราะอะไรถึงได้ทำให้ความสัมพันธ์สองสามีภรรยาที่เดิมควรจะเป็นข้าวใหม่ปลามันกลับดูมีช่องว่างมากขึ้น ทั้ง ๆ ที่ม่านไหมพยายามทำตัวให้ปกติที่สุด แต่คนเป็นสามีกลับไม่ให้ความร่วมมือ ทุกครั้งที่เธอเดินเข้าไปใกล้ก็เป็นอันต้องปั้นหน้าบึ้งตึงไปเสียทุกที กระทั่งกลับมาจนถึงเรือนหอตัวเองถึงได้มีท่าทางที่ผ่อนคลายมากขึ้น

"ไหมครับ พี่หิวจังเลย" เสียงนุ่มทุ้มที่แสนคิดถึงกลับเข้ามาอีกครั้งในโสตประสาท หญิงสาวที่ตอนนี้ราวกับโหยหาความอบอุ่นที่เคยได้รับจากสามีก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก เธอเดินเข้ามาทิ้งตัวลงที่ตักแกร่งคนกำลังนั่งดูทีวีที่ห้องนั่งเล่นพร้อมกับยกแขนเรียวขาวขึ้นมาโอบกอดรอบลำคอแสนปีคนเดิมที่สุดจะคิดถึง ราวกับเรื่องบาดหมางก่อนหน้านี้ไม่เคยเกิดขึ้น

"พี่ปีอยากทานอะไรคะ เดี๋ยวไหมสั่งมาให้" เธอว่าเช่นนั้นแต่แล้วแสนปีกลับต้องการอย่างอื่นมากกว่า

"พี่อยากทานฝีมือไหมมากกว่า ไหมทำให้พี่ทานไม่ได้เหรอครับ" เมื่อได้ยินสามีพูดออดอ้อนเสียงสองเสียงสามทำให้หญิงสาวลำบากใจเล็กน้อย ก็เพราะว่าเธอไม่สันทัดเรื่องการทำอาหารเอาเสียเลย แต่ในเมื่อเธอเพิ่งคืนดีกับสามีย่อมไม่ได้มีทางเลือกมากเท่าไร

ม่านไหมคิดว่าการง้องอนใส่กันทำให้ประคองชีวิตคู่ได้ลำบาก ครั้งนี้เธอจึงเลือกที่จะยอมทำตามความต้องการสามี

"อื้มม แบบนั้นก็ได้ค่ะ แต่พี่ปีต้องอย่าว่าไหมนะคะถ้าทำไม่อร่อย" เมื่อตกลงกันได้แล้วทั้งคู่ก็พากันไปยังซูเปอร์มาเก็ตเพื่อเตรียมวัตถุดิบทันที

ชายหนุ่มเลือกที่จะเป็นผู้เข็นรถเองเพราะว่าเวลาที่อยู่ประเทศบ้านเกิดแสนปีไม่ชอบให้มีคนติดตามเยอะเหมือนกับสิงคโปร์ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีคนคอยตามดูแลเลย เพียงแค่อยู่ห่าง ๆ ก็เท่านั้น ทำให้ชีวิตสองสามีภรรยาไม่ถูกรบกวนมากจนเกินไป

"พี่ปีคะ อันไหนกะเพราอันไหนโหระพาคะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นขณะที่กำลังจ้องมองเจ้าผักใบเขียวในมืออย่างพิจารณา ส่วนคนที่มองนั้นทำได้เพียงส่งยิ้มหวานมุมปากด้วยนึกเอ็นดู

"ไม่ใช่ทั้งสองอย่างเลยครับ นี่มันแมงลัก" อื้อ นั่นแหละ คนทำกับข้าวไม่เป็นแถมยังไม่ชอบกินผักด้วยก็ไม่แปลกที่จะแยกไม่ออกเช่นนี้ เธอเพิ่งเริ่มทานผักก็ตอนที่ถูกสามีบังคับหลังแต่งงานนี่เอง

ส่วนแสนปีที่เป็นพี่คนโตนั้นกลับทำอะไรได้หลากหลายกว่ามาก เพราะเขามีน้องชายอีกสองคนต้องดูแล ดังนั้นจึงได้ทำอาหารเป็นมาตั้งแต่เรียนที่ต่างประเทศ

"อ้าวเหรอ" ม่านไหมนิ่วหน้าลงเล็กน้อยแต่สามีก็ไม่ได้ว่าอะไรเธอเลยกลับยังคอยช่วยเลือกของให้อย่างดี ม่านไหมก็ได้แค่เดินตามแล้วก็เรียนรู้จากสิ่งที่สามีบอก

แต่แล้วตอนที่ต้องจ่ายเงินแสนปีก็ยืนต่อแถวตามปกติส่วนม่านไหมนั้นขอตัวไปซื้อไอศกรีมมากินระหว่างรอ โดยที่การกระทำของเธอได้อยู่ในสายตาของผู้เป็นสามีทั้งหมด แสนปีมองภาพนั้นแล้วยิ้มตามตลอดม่านไหมเป็นคนที่สดใสร่าเริงและน่าเอ็นดูมากจริง ๆ ทว่าเพียงเสี้ยววินาทีในความคิดกลับมีภาพความทรงจำบางอย่างแวบเข้ามาในหัวของแสนปี และใช่ มันทำให้เขามองภาพตรงหน้าไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

"คิดเงินแล้วเอากลับบ้านด้วย" เขาพยักหน้าให้กับบอดี้การ์ดของตัวเองที่ซ่อนตัวอยู่ไม่ไกลพร้อมเอ่ยคำสั่งสั้น ๆ ก่อนจะเดินตามไปหาม่านไหมและพาเธอกลับไปบ้าน

"อย่าทานไอศกรีมเยอะครับ แค่นี้ก็พอแล้วเดี๋ยวน้ำหนักขึ้น" ชายหนุ่มเดินมาประชิดตัวและแย่งเอาเจ้าไอศกรีมเจ้าปัญหาที่ทำเขาไม่สบอารมณ์ในมือม่านไหมแล้วโยนมันทิ้งลงถังขยะไปต่อหน้าต่อตาภรรยา

หญิงสาวที่กำลังมีความสุขอยู่กับการกินของอร่อยในมือก็ถึงกับหน้าเจื่อนไปถนัดตาทั้ง ๆ ที่เธอเพิ่งลิ้มลองรสหวานที่แสนคิดถึงได้ไม่เท่าไรก็ต้องมาถูกแย่งไปทิ้งเสียได้ นี่มันเรื่องอะไรกันอีก

ม่านไหมกำลังประมวลสถานการณ์ยังไม่จบแต่สามีเดินทิ้งห่างไปไกลแล้วสองขาเรียวก็ต้องรีบก้าวยาว ๆ เพื่อตามให้ทันทั้งที่ยังไม่กระจ่าง ความขุ่นเคืองใจยังคงอยู่

แสนปีรับไม่ได้กับท่าทางของม่านไหม ภรรยาคนของเขาในตอนนี้ทำตัวเหมือนตอนอยู่สิงคโปร์ไม่มีผิด ทั้งที่มันไม่ควรเป็นเช่นนี้เลย ไม่ควรสักนิด…