5 ก่อนจะแต่งงาน(2)

"หนูพิ้งไม่ต้องไปสนใจนะ ไม่ต้องไปฟังสิ่งที่ตาหมื่นลี้พูดฟังแค่แม่ก็พอ" ตอนนี้คุณนายเม็ดพลอยได้สถาปนาตัวเองเป็นแม่ของหญิงสาวไปเรียบร้อยแล้ว ก็เพราะว่าไม่วันนี้ก็พรุ่งนี้ชมพิ้งต้องมาเป็นลูกสะใภ้เธออยู่ดี จะเรียกตอนไหนก็มีค่าเท่ากัน

"ค่ะ" หญิงสาวที่ตอบออกไปเช่นนั้นก็เพราะไม่รู้จะตอบอะไรเพียงแค่นั้น เพราะคำที่หมื่นลี้พูดมันฝังลึกเข้าไปในหัวใจดวงน้อย ๆ นี่เสียแล้ว

"อยู่ดี ๆ ทำไมคุณแม่ถึงให้ชมพิ้งแต่งเข้าล่ะครับ" แสนปีถามขึ้นหลังจากที่เงียบดูสถานการณ์อยู่นาน เช่นเดียวกับพันไมล์ที่อยากรู้แต่ไม่อยากถาม เพราะเกรงดาวเสาร์จะพุ่งมาหาเขาแทน

"ความจริงมันก็เป็นสัญญาที่มีมาตั้งนานแล้วอย่างที่แกรู้นั่นแหละ เพียงแค่ช่วงนี้บ้านของหนูชมพิ้งเกิดเรื่องขึ้น แม่เลยต้องยื่นมือเข้าไปช่วย"

คุณนายเม็ดพลอยได้เริ่มเล่าเรื่องความจำเป็นของที่บ้านหญิงสาวผู้น่าสงสารให้กับลูกชายอีกสองคนได้ฟัง หวังว่าเมื่อทั้งคู่รับรู้แล้วจะช่วยกันเกลี้ยกล่อมหมื่นลี้ให้ยอมแต่งงานแต่โดยดี โดยที่เธอไม่ต้องลงมือขั้นเด็ดขาด

เมื่ออาทิตย์ก่อนหลังจากที่ชมพิ้งกลับมาจากการจัดนิทรรศการภาพวาดของตัวเอง เธอก็ตรงดิ่งเข้ามาหาผู้เป็นบิดามารดาด้วยหัวใจที่พองโต หวังให้ทั้งสองท่านได้ร่วมยินดีในความสำเร็จของตัวเองเดิมทีมันก็ควรจะเป็นเช่นนั้น ทว่าตั้งแต่ที่ชมพิ้งเดินเข้ามาในบ้านก็ตะโกนเรียกพ่อแม่ไม่หยุดแต่ไม่ได้รับเสียงใดตอบกลับมาแม้แต่น้อย

ครั้งแรกเธอก็คิดว่านี่อาจจะเป็นแผนการเตรียมเซอร์ไพรส์เพราะปกติสองท่านก็ชื่นชอบที่จะทำให้เธอเช่นนั้นบ่อย ๆ ทว่าครั้งนี้มันกลับเป็นเซอร์ไพรส์ที่ชมพิ้งไม่คิดฝันมาก่อน

"คุณพ่อคะ คุณแม่คะ พิ้งกลับมาแล้วค่ะ" สองเท้าเรียวเล็กกำลังก้าวอย่างมั่นคงไปตามบันไดเรื่อย ๆ กระทั่งขึ้นมาที่ชั้นสองซึ่งเป็นห้องนอนของพ่อและแม่เธอแล้ว ยังไงซะการที่เธอเดินตามหามาทั้งบ้านที่นี่ก็คือที่สุดท้ายที่ทั้งสองควรจะอยู่

ใบหน้าสวยยกยิ้มเพียงครู่ก่อนจะเอื้อมไปจับที่ลูกบิดและเปิดออกด้วยความยินดี ทว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้เธอแทบสิ้นสติ

"กรี๊ดดดดดด คุณพ่อ คุณแม่" ชายหญิงวัยกลางคนทั้งสองนอนจมกองเลือดอยู่ที่เตียงนอนในห้องของตัวเอง และมือคนเป็นพ่อยังถือเจ้าปืนกระบอกสีดำขลับซึ่งชมพิ้งจำได้ดีว่ามันคือของบิดาเธอแน่นอน

สภาพห้องนอนไร้ร่องรอยการต่อสู้และมือของสองสามีภรรยาจับกันไว้แน่น จากหลักฐานทั้งหมดที่ค้นพบตำรวจก็สรุปให้เรื่องนี้เป็นเพียงการฆ่าตัวตายเพื่อให้หลุดพ้นจากนี้สินที่มากมายของบริษัท

ใช่ นั่นแหละคือสาเหตุที่แท้จริงของการฆ่าตัวตายครั้งนี้ ชมพิ้งมารู้ทีหลังว่าบริษัทของครอบครัวที่เดิมทีคิดว่าน่ากำลังไปได้สวยทำกำไรมหาศาล หากตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อนบริษัทของพวกเขาพบเจอการคอร์รัปชันจากคนภายในที่เชื่อใจ กว่าจะรู้ตัวก็เสียหายไปไม่น้อยแล้ว

หลังจากนั้นบริษัทนี้ก็ค่อย ๆ ประสบปัญหาทางการเงินเรื่อย ๆ จนสุดท้ายดูเหมือนพวกเขาจะไม่สามารถพยุงมันเอาไว้ได้อีกและตัดสินใจคิดสั้นในที่สุด ก่อนที่ทั้งสองจะจากไปนภาผู้เป็นแม่ของชมพิ้งได้ส่งข้อความไปหาเพื่อนสนิทของเธอเพื่อทวงคำสัญญาที่พวกเธอเคยให้เอาไว้ด้วยกัน แม้มันจะเป็นเพียงคำพูดเล่น ๆ เท่านั้นหากแต่ครั้งนี้เธอหวังเป็นอย่างยิ่งว่ามันจะช่วยให้ลูกสาวเพียงคนเดียวมีที่พึ่งพาไม่ไร้ญาติขาดมิตรเมื่อเธอจากไป

"แม่ได้รับข้อความจากนภาก็เลยคิดอย่างแน่วแน่ว่าจะต้องช่วยหนูชมพิ้งให้ได้ ถึงยังไงแม่ก็มองหนูชมพิ้งเป็นเหมือนลูกสาวคนหนึ่งอยู่แล้ว ก็บ้านเรามีแต่ผู้ชายนี่แม่ยังอิจฉานภาอยู่บ่อย ๆ ที่มีลูกสาวน่ารักแบบนี้ เห้ออ เสียดายก็แต่นภาเธอมาด่วนจากโลกนี้ไปเร็วนัก" เสียงของคนมีอายุพูดให้ลูกชายฟังทั้งหมดก่อนหันมากุมมือหญิงสาวที่ตอนนี้ปล่อยเสียงร้องไห้และน้ำตาใสอาบสองข้างแก้ม

"ผมเข้าใจเรื่องนี้นะครับ แต่หมื่นลี้เองก็ยังทำใจไม่ได้ เขาก็ต้องการมีชีวิตของตัวเอง เรื่องที่คุณแม่ไปบังคับน้องแบบนี้ผมไม่ค่อยเห็นด้วยนะครับ" แสนปีเสนอความคิดเห็นขึ้นมาเพื่อพูดแทนความรู้สึกของน้องชาย เรื่องนี้หากเป็นสถานการณ์ปกติเธอย่อมสงสารและเห็นใจลูกชายอยู่แล้ว

แต่เจ้าตัวดีนั่นก็นี่กระไร มีผู้หญิงเข้ามาหาที่บ้านพร้อมกับอ้างว่าอุ้มท้องลูกของหมื่นลี้นับไม่ถ้วน เรื่องนี้ทำให้คุณนายเม็ดพลอยทุกข์ใจเป็นอย่างมาก รายแรก ๆ เธอก็คิดว่าเป็นเรื่องจริง กระทั่งรอให้ครรภ์ถึงวัยที่สามารถตรวจพิสูจน์ดีเอ็นเอได้แล้วก็กลับไม่ใช่หลานของเธอเลยสักคน

ด้วยความที่เธอนั้นดีใจที่จะได้อุ้มหลานแต่ความหวังก็มาพังลง หลัง ๆ มาเธอก็เริ่มที่จะตามเกมผู้หญิงพวกนั้นทันเสียแล้ว แค่เพียงเสนอเงินให้ผู้หญิงพวกนั้นก็รีบคว้าเงินเอาไว้ก่อนเลย เพราะคงรู้ดีว่าเด็กที่อยู่ในท้องไม่ใช่ลูกของหมื่นลี้นั่นแหละ กำขี้ดีกว่ากำตด ผู้หญิงพวกนั้นพิสูจน์ให้คุณนายเม็ดพลอยเห็นมานักต่อนักแล้ว

"แล้วน้องแกอยู่กับร่องกับรอยเสียที่ไหนกัน เมื่ออาทิตย์ก่อนยังมีผู้หญิงอ้างว่าท้องกับน้องแกอยู่เลย" พอมาถึงจุดนี้แสนปีเองก็เริ่มเข้าใจจุดประสงค์หลักของคุณนายเม็ดพลอยแล้ว ก็ไอ้อาการคาสโนวาบอยของหมื่นลี้นั่นเลื่องลือไปทั่ว นึกมากถึงจุดนี้ก็ควรโดนเสียบ้างจริง ๆ

"แม่ก็เลยจะดัดนิสัยของพี่หมื่นลี้เหรอครับ" พันไมล์ถึงเวลาได้เปิดปากขึ้นมาบ้าง เพราะเขารับรู้แล้วว่ายังไงงานก็ไม่เข้าเขาอย่างแน่นอน

"แกก็อีกคนพันไมล์ ทำอะไรอย่าคิดว่าฉันไม่รู้" ซะที่ไหน คิดว่าจะหลบสายตาคนเป็นแม่พ้นเสียแล้วเชียว นี่แม่หรือสายสืบ รู้เก่งมาก พันไมล์ขอคารวะ

"ไม่ต้องห่วงนะหนูชมพิ้ง ไม่ต้องคิดมากอะไรแม่จะเป็นแม่ให้หนูเอง หนูไม่ได้ไม่เหลือใคร ทุกคนที่นี่พร้อมที่จะเป็นครอบครัวให้หนูอยู่แล้ว" แม้คำพูดที่สุดแสนจะสวยหรูของคุณนายเม็ดพลอย หากแต่เธอก็ไม่ได้ให้อะไรหญิงสาวมาแต่โดยง่าย ทุกอย่างย่อมมีการแลกเปลี่ยน มันเป็นเรื่องธรรมดา ยิ่งเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับเงินและชื่อเสียงมหาศาลเช่นนี้ด้วยแล้ว ต่อให้สนิทกันมากเพียงไหนก็คงไม่สามารถให้อะไรมาได้อย่างฟรี ๆ

หญิงสาวที่รับรู้สถานการณ์อย่างดีก็จำใจต้องยอมรับข้อเสนอนี้เพื่อพยุงกิจการของครอบครัวที่คนเป็นพ่อและแม่อุตส่าห์สร้างมันขึ้นมาด้วยกัน แม้ตอนนี้ทั้งสองจะละทิ้งมันไปแล้วก็ตามแต่ชมพิ้งจะไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น เธอต้องรักษาสิ่งที่พ่อแม่รักมากที่สุดเอาไว้ให้ได้

"ค่ะคุณแม่"