4 ก่อนจะแต่งงาน(1)

เรื่องทั้งหมดนี้มันก็คงเริ่มต้นขึ้นจากเมื่อสองเดือนก่อน วันที่ชมพิ้งไปที่บ้านพนากิจธกุลหลังนั้น บ้านของหมื่นลี้เจ้าบ่าวที่สุดแสนจะใจร้ายของเธอ

"คุณแม่เรียกพวกเรามาทำไมเหรอพี่ปี" พันไมล์น้องคนสุดท้องของบ้านถามขึ้นเพราะน้อยครั้งที่พวกเขาทั้งสามจะได้มานั่งที่บ้านพร้อมหน้าพร้อมตาเช่นนี้หากไม่ใช่วันสำคัญของครอบครัว

"จะรู้ไหมล่ะ" คนเป็นพี่ตอบด้วยความไม่เข้าใจเช่นกัน

"ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร แต่ผมว่ามันต้องไม่ใช่เรื่องดี" และดูเหมือนว่าลางสังหรณ์ของหมื่นลี้จะเป็นจริงเสียนี่สิ

เสียงพี่น้องสามคนของบ้าน พนากิจธิกุล กำลังแสดงความคิดเห็นในเรื่องที่จู่ ๆ คุณแม่ของพวกเขาก็เรียกตัวให้กลับมาบ้านอย่างไม่รู้สาเหตุ ทั้ง ๆ ที่ช่วงนี้หน้าที่การงานของแต่ละคนนั้นไม่ได้อยู่ในขั้นที่สามารถปลีกตัวออกมาได้เลย แต่แล้วคุณนายเม็ดพลอยก็ใช้ไม้เด็ดทำให้พวกเขามานั่งรวมกันอยู่ที่ห้องโถงของบ้านใหญ่เช่นนี้

"มากันครบแล้วเหรอ" เสียงของหญิงกลางคนที่กำลังเดินลงมาจากโถงบันไดสุดหรู เธอเดินเคียงมาพร้อมกับหญิงสาวผู้หนึ่งที่พวกเขาเองคลับคล้ายคลับคลาแต่ก็นึกไม่ออกว่าเป็นใคร หากแต่เธอผู้นี้ใส่ชุดทางการที่ดูเรียบร้อยและแสนมีเสน่ห์ หน้าตาผิวพรรณหมดจดเสียจนคนทั้งสามต่างมองมาไม่วางตา

"คุณแม่เรียกพวกเรามามีเรื่องอะไรหรือครับ" แสนปีผู้เป็นพี่ชายคนโตนั้นถามขึ้นเมื่อเห็นว่าคุณนายเม็ดพลอยมาหย่อนตัวลงที่โซฟาตรงกลางพร้อมกับหญิงสาวที่เดินมาด้วยเรียบร้อยแล้ว

"ฉันขอแนะนำก่อนนะ นี่คือหนูชมพิ้ง เป็นลูกเพื่อนแม่เอง ชมพิ้งนี่แสนปี หมื่นลี้ แล้วก็พันไมล์" คุณนายเม็ดพลอยแนะนำให้เด็ก ๆ รู้จักกันก่อนที่พวกเขาจะทักทายตามมรรยาทอย่างงง ๆ และบางคนในนี้ก็คงเดาไม่ออกเลยว่าไม่กี่นาทีต่อมาสายตาที่มองหญิงสาวคนนี้จะเปลี่ยนไป

"หนูชมพิ้งคือคนที่จะแต่งเข้าบ้านเรา" แสนปีที่ได้ยินนั้นก็ถึงกับหันมามองที่คนเป็นแม่เสียจนคอแทบหัก เขารู้ดีว่าเรื่องนี้มันต้องเกิดขึ้นสักวันเพราะคนเป็นแม่ได้เกริ่นกับพวกเขาเอาไว้เมื่อนานมาแล้ว และเขาเองในฐานะของพี่คนโต เรื่องนี้มันคือความรับผิดชอบของเขาโดยตรง หากแต่มีบางเรื่องที่ทำให้เขาไม่อาจรับหน้าที่เช่นนี้ได้

"หมายความว่ายังไงครับ" พันไมล์ซึ่งเป็นน้องเล็กสุดพูดขึ้นเพราะไม่เห็นว่าเรื่องนี้มันจะมีความจำเป็นยังไงที่ทำให้คุณแม่ต้องเรียกพวกเขามาพร้อมกัน

"เรื่องนี้คนที่จะต้องแต่งงานก็คือแสนปี" ไม่เหนือไปจากที่คิดนักแต่แสนปีมีความจำเป็นบางอย่างซึ่งแม่ของเขาก็รับรู้ได้อย่างดี

"ไม่ได้นะครับคุณแม่" ชายหนุ่มรีบแย้งขึ้นมาอย่างอัตโนมัติ ไม่เข้าใจเจตนาของคุณนายเม็ดพลอยที่รู้ทั้งรู้แต่ก็ยังจะให้เขาแต่งงาน

"ฉันรู้ ดังนั้นคนที่ต้องมาแต่งงานแทนก็คือหมื่นลี้" โชคดีเหลือเกินที่คุณนายเม็ดพลอยยังจำเรื่องของเขาได้ หากแต่ชายหนุ่มเจ้าของชื่อที่ตอนแรกคิดว่าตัวเองลอยตัวไปแล้วกลับสะดุ้งแรง

มันไม่ได้เลยครับคุณแม่ จู่ ๆ จะมาโยนให้แบบนี้มันมีอย่างที่ไหนกัน และเมื่อไม่มีทางที่เขาจะยอมรับเรื่องการแต่งงานบ้า ๆ แบบนี้หมื่นลี้ก็ได้แย้งขึ้นมาเช่นกัน

"ไม่นะครับ แม่จะมาจับพวกผมคลุมถุงชนแบบนี้ไม่ได้นะครับ ผมไม่ยอม" นี่มันยุคสมัยไหนแล้วเรื่องบังคับแต่งงานมันยังจะมีอยู่ใน พ.ศ.นี้อีกงั้นเหรอ มันไม่ตลกไปหรือไง ทว่ากลับไม่มีเหตุผลมากเพียงพอจะไปแย้งคนเป็นแม่ได้

"แกไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธหมื่นลี้ เรื่องนี้มันเป็นเรื่องเร่งด่วน เป็นเรื่องที่แม่สัญญากับครอบครัวของเพื่อนเอาไว้" เหตุผลบ้าบออะไรหมื่นลี้รับไม่ได้อย่างที่สุด ตอนนี้เขาก็เพิ่งนึกออกว่าผู้หญิงคนนี้น่าจะเป็นลูกของคุณทศพลที่ออกข่าวไปเมื่ออาทิตย์ก่อนนี้เอง ถึงได้ว่าหน้าคุ้น ๆ

"ถ้าแม่คิดจะให้ผมแต่งงานเพราะเรื่องส่วนตัวของใคร ผมไม่มีทางทำแน่นอน" เมื่อครั้งแรกที่เขาพอจะคาดเดาเรื่องราวทั้งหมดได้ สิ่งแรกที่เขาทำก็คือการต่อต้าน และแน่นอนเขามองผู้หญิงตรงหน้าในแง่ลบทันที

"มันเป็นเรื่องที่ฉันตัดสินใจแล้ว อย่าคิดต่อต้านเลย" คุณนายเม็ดพลอยเตือนด้วยความหวังดี เพราะการที่เธอเลี้ยงลูกมาถึงสามคนเพียงลำพังนั้นเธอย่อมมีความเด็ดขาดอยู่พอตัว แม้ว่าเด็กทั้งสามจะดื้อมากเพียงไหน แต่พวกเขาก็ยังคงเกรงกลัวคนเป็นแม่เสมอ หากแต่เรื่องนี้คุณนายเม็ดพลอยจำต้องรับฟังลูกตัวเองเสียบ้าง

"แล้วเธอจะนั่งเงียบแบบนี้ไปเพื่ออะไร ทำไมเหรอ เรื่องที่บ้านตัวเองจัดการไม่ได้ถึงแจ้นมาให้คนอื่นจัดการแทนงั้นสิ" เมื่อไม่สามารถต่อรองอะไรกับแม่ได้ เขาก็หันไปหาเรื่องตัวต้นเรื่องแทน ทว่านั่นทำให้ชมพิ้งรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก เธอมองชายหนุ่มด้วยความหวาดหวั่น

"ฉันก็ไม่ได้อยากให้งานแต่งครั้งนี้มันเกิดขึ้น..." ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดจบประโยคอีกคนก็เสียงดังใส่เธอเสียก่อน

"ไม่ต้องมาเถียงเลย ทำไมเหรอ อยากแต่งงานอยากเกี่ยวดองกับบ้านฉันจนตัวสั่นเลยสินะ ผู้หญิงอย่างเธอมันน่ารังเกียจที่สุด" ประโยคที่ราวกับเสียดแทงเข้าไปในหัวใจชมพิ้ง หากแต่เธอเองก็ไม่รู้จะเถียงออกไปอย่างไร ก็ในเมื่อการแต่งงานครั้งนี้มันสำคัญกับเธอมากจริง ๆ นั่นแหละ แต่การที่ถูกว่าที่เจ้าบ่าวมาพูดใส่เช่นนี้ก็ทำเอาหน้าชาอยู่เหมือนกัน

"หยุดนะตาหมื่นลี้ มันจะมากไปแล้ว ที่ฉันให้แกแต่งงานก็ไม่ใช่จะเป็นเพราะเรื่องของหนูพิ้งไปเสียทั้งหมด ดูแกทำตัวซะก่อน เหมือนผู้เหมือนคนที่ไหน" คุณหญิงเม็ดพลอยต้องออกโรงเพื่อปกป้องว่าที่ลูกสะใภ้จากลูกชายปากหมาตัวเองไม่คิดว่าเธอจะเลี้ยงลูกมาให้เป็นคนเช่นนี้ได้ เห็นทีว่าเรื่องการแต่งงานก็คงต้องเร่งให้มันเร็วขึ้นอีกนิดเสียแล้ว

"คุณแม่!!" หมื่นลี้ที่ตกใจคำที่แม่เขาพูดออกมา และสายตาที่มองเขาตอนนี้ราวกับเขาทำเรื่องร้ายแรงก็ไม่ปาน ที่ผ่านมานั้นแม้ว่าเขากับพี่ชายน้องชายจะดื้อรั้นมากเพียงไหน แต่ก็ไม่เคยมีสักครั้งเลยที่คนเป็นแม่จะใช้สายตาเช่นนี้มองเขา ไม่เคยมีสักครั้งที่จะพูดจาดูถูกลูกตัวเองเช่นนี้

เรื่องทั้งหมดมันก็เป็นเพราะผู้หญิงคนนี้ คนที่นั่งอยู่ตรงนี้นั่นแหละ เขาจะไม่มีวันยอมให้งานแต่งเกิดขึ้นแน่นอน

"คุณนายคะ" หญิงสาวที่พยายามจะช่วยพูด หากแต่อีกคนไม่คิดจะฟัง

"ไม่ต้องมาทำตัวน่าสงสาร คนอย่างเธอมันก็คงอยากแต่งงานจนตัวสั่น แต่จำเอาไว้เลยนะ แผนของเธอมันจะไม่มีวันสำเร็จ" ชายหนุ่มประกาศกร้าวก่อนจะเดินออกจากบ้านไปโดยที่ไม่สนใจคนที่อยู่ข้างหลังอีกเลย และทิ้งประโยคแสนหนักอึ้งนั้นเอาไว้ให้กับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งที่ตอนนี้บนบ่าแคบ ๆ ของเธอต้องแบกรับอะไรมากมายไม่รู้จบสิ้น