ตอนที่2

ตอนที่ 2

วันแต่งงานของเรา

“ชอบไหมห้องนอนของเรา?”

“ชอบนะแต่มันคือห้องนอนของฉันคนเดียวต่างหาก!”

แค่ชอบก็ดีมากแล้วแต่งเสร็จค่อยหาวิธีนอนเตียงเดียวกันก็ได้เขาคิดอย่างนั้น

“แล้วห้องนายล่ะ?”

“เฮ้อ!!!” มิลเลอร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่กับความเอาแต่ใจและคิดเองเออเองคนเดียวของมิน

“อีกฝั่งหนึ่ง”

“ดีเลยฉันไม่อยากหายใจใกล้นาย!”

‘นี่พูดแรงไปไหมมินลดาฝากไว้ก่อนเถอะยัยตัวแสบ!’

เขาทำได้แค่คิดในใจและอดทนอดกลั้นให้ผ่านงานแต่งไปได้ก่อน

“ถึงกลับเดินหนีเลยเหรอแน่จริงก็ยกเลิกงานแต่งสิ!!”

มินตะโกนไล่หลังมิลเลอร์ไปเขาไม่อยากอยู่ฟังอะไรที่ออกมาจากปากของมินอีกแล้วกลัวจะอดใจไม่ไหวลากเธอไปทำเมียก่อนวันแต่งงาน

~วันแต่งงาน

มินลดา♡อิทธิกร

🎶🎵🎶🎵🎶

เสียงดนตรีบรรเลงมินอยู่ในชุดเกาะอกลายลูกไม้เรียบหรูเดินควงแขนคุณพ่อผ่านแขกผู้มีเกียรติที่มาในงานทุกคนยืนขึ้นส่งยิ้มมาให้

เพื่อแสดงความยินดีแต่ใบหน้าสวยมีเพียงรอยยิ้มจางๆพอเป็นพิธี ดวงตาคู่สวยมองไปยังเจ้าบ่าวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ในใจมีแต่ความเกลียดชังมอบให้เขา

ทั้งคู่ยืนหันหน้าเข้าหากันที่แท่นบูชาโดยมีบาทหลวงเริ่มอ่านคัมภีร์คู่ชีวิตมินไม่ได้สนใจฟังมันเลยด้วยซ้ำเธอหันซ้ายทีขวาทีเพื่อมองหาคนรักของเธอ

ถึงขั้นตอนที่บ่าวสาวต้องกล่าวคำปฏิญาณโดยมิลเลอร์เป็นคนกล่าวก่อนมินก็จำจากมิลเลอร์อีกทีในหัวเธอตอนนี้คืออยากรีบทำให้มันจบๆไปมินไม่ได้เตรียมตัวมาแต่งงานคำพูดต่างๆที่ออกมาจากปากเธอไม่ได้มาจากใจ

พอถึงพิธีแลกแหวนมิลเลอร์สวมแหวนให้มินก่อนสายตาเขาจ้องมองแค่เธอคนเดียวและรู้สึกยินดียิ่งนักที่ได้เธอเป็นเจ้าสาวผิดกับอีกคนที่มีแต่ความรังเกียจแค่ยืนใกล้ก็โคตรจะอึดอัด

ก่อนที่มินจะสวมแหวนให้มิลเลอร์คนที่เธอมองหาก็มาอยู่ในสายตาเธอพอดีนัยน์ตาคู่สวยฉายแววความเศร้าออกมาอย่างเห็นได้ชัด น้ำตาที่กลั้นเอาไว้ไหลลงอาบสองแก้มเนียน

“มีสติหน่อยมินลดา!”

มิลเลอร์ดึงสติมินกลับมาได้มือเล็กรีบสวมแหวนให้เขาไปอย่างไม่เต็มใจจนคนถูกสวมสัมผัสได้มิลเลอร์ต้องเก็บอารมณ์โกรธไว้ในใจถึงแม้เขาจะรู้มาตลอดว่ามินมีแฟนที่เพิ่งคบหาดูใจกันอยู่แต่เขาก็เต็มใจที่จะแต่งงานกับเธอ

มินยืนทำหน้าที่ทุกอย่างจนเสร็จพิธีแม้กระทั่งยอมให้คนที่เธอเกลียดจูบแต่ก่อนที่มิลเลอร์จะได้จูบ เธอก็มีคำพูดที่คนฟังแล้วไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจก่อนดี

“นี่เป็นบุญใหญ่ของนายครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่คนน่ารังเกียจอย่างนายจะได้จูบฉัน!”

“__”

มิลเลอร์ไม่ได้ตอบหรือแสดงสีหน้าอะไรออกไปเขากลับดึงเธอเข้ามาจูบอย่างดูดดื่มฟันคมกริบกัดลงริมฝีปากล่างหวังจะให้มินอ้าปากแล้วสอดลิ้นร้อนเข้าไปสั่งสอนที่ มินปากดีใส่เขา

ลิ้นร้อนไล่ตักตวงน้ำหวานจนทั่วโพรงปากอย่างไม่รู้เบื่อมือหนาทั้งสองข้างจับใบหน้าสวยไว้จนตอนนี้แม้จะเบือนหน้าหนีหรือผละออกจากจูบนี้ก็ทำไม่ได้

มิลเลอร์ไม่มีทีท่าว่าจะถอนจูบนี้ออกจากมินง่ายๆเขาดูดเม้มริมฝีปากล่างและบนอย่างหิวกระหายเมื่อเห็นว่ามินเริ่มเข่าอ่อน มิลเลอร์ประคองร่างบางไว้ก่อนจะถอนจูบออกและพูดในสิ่งที่มินคิดไม่ถึงออกมา

“ทีหลังอย่าปากดีแบบนี้อีก!”

แปะๆๆๆๆ เสียงปรบมือดังขึ้นเมื่อคู่บ่าวสาวถอนจูบออกจากกัน

“เฮ้อ เฮ้อๆๆไอ้…”

เสียงหายใจเหนื่อยหอบราวกับว่าจะขาดอากาศหายใจเอาให้ได้ปากเล็กจะด่าออกไปก็ไม่กล้าเพราะมิลเลอร์ทำท่าจะจูบเธออีกครั้ง

“ปล่อย ฉันยืนเองได้!”

“ไม่ปล่อย”

มิลเลอร์ไม่ยอมปล่อยให้มินได้ห่างตัวเลยแม้แต่นาทีเดียวเพราะเขารู้ทันว่าเธอจะแอบไปหาคนรักของเธอที่ตอนนี้มีสถานะใหม่แล้วคือชู้

จบพิธีช่วงเช้าที่โบสถ์ช่วงค่ำเป็นงานเลี้ยงฉลองมงคลสมรสของคู่บ่าวสาวซึ่งถูกจัดขึ้นที่โรงแรงหรูใจกลางเมือง

19:30

คู่บ่าวสาวยืนตอนรับแขกที่มาในงานมินยืนตั้งแต่เช้าถึงตอนนี้เธอได้นั่งแค่ไม่กี่ชั่วโมงจนรองเท้าส้นสูงที่เธอใส่กัดเท้านุ่มๆของเธอทั้งความเศร้าที่ถูกบังคับให้แต่งงานกับความเจ็บที่เท้าส่งผลให้มินแสดงสีหน้าไม่ดีออกมา

“ทำหน้าให้มันดีดีหน่อยได้ไหมมินลดา”

มิลเลอร์กระซิบข้างหูเจ้าสาวของเขาหน้าเธอตอนนี้คือบอกบุญไม่รับถึงแม้ใบหน้าเธอจะสวยราวกับเทพธิดากรีกก็ตาม

“เอามือสกปรกของนายออกไปจากเอวฉันสักที!!”

ถึงแม้ใบหน้าสวยจะมีรอยยิ้มออกมาบ้างแต่คำพูดยังเย็นชากับเขาอยู่ดี

“สวยมากนะวันนี้”

มิลเลอร์ไม่ได้สนใจกับประโยคคำสั่งของมินแม้แต่น้อย มือหนาโอบเอวบางไว้แน่นขึ้นกว่าเดิมอีก

“ที่พูดไปมันไม่ได้เข้าหูนายเลยใช่ไหม!”

“ชุดโป๊ไปหน่อยนะใครเลือกให้!”

สายตาคมกริบจ้องมองชุดเจ้าสาวที่เปิดไหล่โชว์เนินอกอวบอั๋น

มิลเลอร์ถือวิสาสะดึงชุดขึ้นมาคลุมอกอวบอีกนิดจังหวะที่นิ้วเรียวยาวสอดเข้าไปโดนข้างอกทำเอา มินตกใจและตื่นเต้นในคราวเดียวกันจนมือเล็กสองข้างเผลอจับที่เอวเขาไว้

“ทำอะไรของนายเนี่ย?”

เขาดันเอวบางเข้ามาแนบชิดตัวใบหน้าหล่อก้มลงกระซิบข้างหูมินเบาๆ

“ไม่อยากให้ใครเห็นนมเมีย”

“นี่..!!!คะใครเป็นเมียนายไม่ทราบย่ะ!!”

ถึงปากจะปฏิเสธแต่ใจกับเต้นแรงจนคนตรงหน้าแอบได้ยินมือเล็กหยิกที่เอวหนาสุดแรงแต่มิลเลอร์ก็ไม่แสดงออกว่าเจ็บเลยสักนิด

ทั้งพ่อและแม่ของทั้งสองบ้านเห็นมินและมิลเลอร์หยอกล้อใกล้ชิดกันก็อดดีใจไม่ได้เหมือนเป็นสัญญาณที่ดีว่าทั้งคู่เข้ากันได้

“จะไปเข้าห้องน้ำ!”

“เดี๋ยวไปเป็นเพื่อน”

“ไม่ต้อง!!ฉันไม่หนีไปไหนหรอกน่า”

คำพูดนี้ของมินทำเอามิลเลอร์ชะงักไปเพราะใจลึกๆเขาก็กลัวว่ามินจะแอบหนีไปเหมือนกัน

ว่าจบมินก็เดินไปทางเพื่อนสาวที่นั่งกันอยู่ที่โต๊ะวีไอพี

“ไงคะเจ้าสาวป้ายแดง”

น้ำอุ่นเอ่ยแซวเพื่อนไปเพราะไม่อยากเห็นเพื่อนเครียด

“เบื่อเหนื่อย!!”

พูดจบมินก็ลากวีว่าออกไปเข้าห้องน้ำเป็นเพื่อน

“ของที่กูขอมึงเอามาด้วยไหม?”

มินขอให้วีว่าเตรียมชุดให้เธอถ้าจะใส่ชุดเจ้าสาวออกจากโรงแรมไปก็คงเป็นเป้าสายตาไม่น้อย

“เรียบร้อยแล้วอยู่ในห้องแต่งตัวกระเป๋าสีดำ”

“อืมขอบใจนะ”

มินเดินออกมาทำหน้าที่เจ้าสาวของเธอต่อจนเสร็จงานกว่าจะตัดเค้กกว่าจะดื่มฉลองก็ปาเข้าไปเกือบสี่ทุ่ม

ในขณะที่เจ้าบ่าวยืนส่งแขกและญาติผู้ใหญ่ให้กลับบ้านแต่เจ้าสาวกลับหายตัวไป

“นายครับคุณมินกำลังออกไป”

“เตรียมรถรึยัง”

“เรียบร้อยแล้วครับ”

พอได้ยินอย่างนั้นมิลเลอร์ไม่รอช้ารีบตามมินไปทันทีหวังว่าจะไม่เป็นอย่างที่เขาคิด

“ตามไปอย่าให้คลาดกันได้”

“ครับนาย”

ร่างสูงนั่งขมวดคิ้วอยู่บนรถหรูนัยน์ตาคมกริบมองตรงไปข้างหน้าอย่างไม่ละสายตาเขาดึงเนคไทราคาแพงออกพร้อมกับเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่

รถโรลส์รอยซ์สีดำจอดใกล้กับแท๊กซี่คันที่มินนั่งมาทั้งคู่นัดเจอกันที่สวนสาธารณะริมแม่น้ำร่างบางใส่กางเกงยีนส์รัดรูปสีดำกับเสื้อฮู้ดสีดำเธอเดินตรงไปหาคนที่เธอเฝ้าคิดถึงอยู่ตลอดเวลาเป็นเวลาสามวันแล้วที่ทั้งคู่ไม่ได้เจอกันเลย

“พี่ธีร์”

มินโผเข้ากอดคนตรงหน้าไว้แน่นทั้งความรู้สึกผิดที่ต้องไปแต่งงานกับคนอื่นกับความคิดถึงที่มีให้ธีร์ไม่รู้อันไหนมีมากกว่ากัน

“มิน พี่ยินดีด้วยนะครับแต่พี่คิดว่าจากนี้ไปเราอย่าเจอกันอีกเลย”

“พี่ธีร์หมายความว่ายังไงคะ?”

“พี่ไม่อยากเป็นชู้นะมิน”

“แต่มินไม่ได้รักผู้ชายคนนั้นเลย!”

มิลเลอร์ได้ยินทุกประโยคที่ทั้งสองคนคุยกันเขาเตรียมใจมาบ้างแล้วแต่พอได้เห็นและได้ยินจริงๆร่างสูงถึงกับเป่าปากระบายยิ้มออกมาอย่างนึกสมเพชตัวเอง

“ถึงยังไงเรื่องของเราก็เป็นไปไม่ได้อยู่ดีนะมิน”

ธีร์บอกมินไปทั้งน้ำตาแต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วเขาเองก็ไม่ได้อยากเป็นชู้กับเมียชาวบ้าน

“งั้นมินควรทำยังไงดีคะ?”