คำสารภาพ

แม้ว่าจะดีใจที่ได้รับรางวัล แต่การขึ้นมายืนบนเวทีที่มีคีตกานต์ยืนอยู่ด้วยนั้นก็ไม่ใช่สิ่งที่เธอคิดว่าดีสักเท่าไหร่ ใบหน้าหล่อเหลานั้นเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงยามเมื่อเธอเดินเข้ามาใกล้ๆ อรรถกรหยิบของรางวัลออกมาแล้วเดินกลับตรงมาหาเธอด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม ซึ่งต่างจากอีกคนลิบลับ

"เดี๋ยวพี่ขออนุญาตใส่ให้ซันเลยนะครับ"

"อรรถนายไม่ต้อง ส่งมานี่เดี๋ยวนี้"

อรรถกรที่กำลังจะเอื้อมมือไปหยิบสร้อยก็อดชะงักมือไว้อย่างเสียไม่ได้ พอคีตกานต์หยิบสร้อยไปไว้ในมือเอง เหล่าบรรดาแฟนคลับด้านล่างต่างก็พากันส่งเสียงฮือ บ้างก็วี้ดว้ายส่งเสียงกรี๊ดออกมาเบาๆว่าอยากจะเป็นผู้โชคดีที่ถูกคีตกานต์ใส่สร้อยให้บ้าง ฉัตรตะวันมองตามข้อมือแกร่งที่หยิบสร้อยคอทองคำเส้นนั้นขึ้นและตรงอ้อมมาที่ด้านหลัง ก่อนที่เส้นผมยาวสลวยนั้นจะถูกรวบเอามาไว้ที่ด้านหน้า ในขณะที่เขากำลังใส่ พลางก็มีเสียงกระซิบดังขึ้นที่ข้างหู

"ที่ฉันเลือกที่จะใส่ให้เธอเอง ก็เพราะว่าฉันไม่ต้องการให้นายอรรถมายุ่งกับเธอ เข้าใจไว้ด้วยนะ อย่าคิดที่จะหลอกล่อน้องชายฉัน เพราะฉันนี่แหละที่จะคอยทั้งกีดขวางและเปิดโปงผู้หญิงแบบเธอเอง" น้ำเสียงเรียบเข้มแต่แข็งกระด้างถูกสื่ออกมาอย่างแผ่วเบา เพราะความต้องการของเขานั้นเพราะต้องการให้มีเพียงแต่เธอคนเดียวเท่านั้นที่ได้ยิน

"ค่ะ ขอบคุณนะคะ" ฉัตรตะวันหันกลับไปมองหน้าคนพูดก่อนจะตอบกลับด้วยสีหน้ากวนๆและยิ้มให้ราวกับว่าไม่ได้สะทกสะท้านหรือว่าเกรงกลัวเขาเลยแต่อย่างใด คีตกานต์อยากจะทำอะไรก็ทำไป แต่เธอจะทำตามหรือเปล่านั่นก็อีกเรื่องหนึ่ง เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา ไม่ว่าเธอจะยอมรับหรือปฏิเสธ เขาก็ยังคงตัดสินเธอให้ออกมาในผลที่ไม่ได้ต่างกัน

พอลงจากเวทีมา คราวนี้ฉัตรตะวันก็ทำตัวติดกับอรรถกรมากขึ้น ทั้งหัวเราะต่อกระซิก ชวนคุย ยิ้มกันสนุกสนาน แน่นอนว่าสายตาพิฆาตถูกส่งมาเป็นระยะมิได้ขาด ยิ่งเธอดื่มแอลกอฮอล์เข้าไป ระดับความกวนก็จะยิ่งมีเพิ่มมากขึ้น

"พี่อรรถคะ เขาเริ่มออกไปเต้นกันแล้ว เราออกไปเต้นบ้างเถอะค่ะ ซันไม่ได้โชว์สเต็ปแดนซ์มานานมากแล้ว"

เสียงเพลงที่เปิดกลางลานดังขึ้น พร้อมด้วยเหล่าบรรดาคนงานต่างก็พากันออกไปเต้นด้วยความสนุกสนาน จนตอนนี้ซุ้มเครื่องดื่มที่ฉัตรตะวันยืนอยู่นั้นแทบจะไม่มีใครเดินมาหยิบเครื่องดื่มเลยสักคน หรืออาจจะเป็นเพราะว่าเริ่มจะเมากันแล้วก็เป็นได้

"ฮะ?นี่ซันเมาแล้วหรือเปล่า"

"โอ๊ย ก็คงจะไม่เท่าพี่อรรถหรอกค่ะ"

"เฮ้ย!พี่ยังไม่เมานะ"

"ก็ยังไม่ได้ว่าเมานี่คะ" 

ว่าแล้วฉัตรตะวันก็หัวเราะคิกคักขึ้นมา จังหวะที่จะชวนอรรถกรออกไปเต้นนั้น เผอิญสายตาก็ได้หันไปมองยังจุดที่เมื่อสักครู่ที่มีคีตกานต์ยังนั่งรวมดื่มด้วยอยู่กับเหล่าบรรดาคนงานที่เขาสนิทอยู่สี่ห้าคน หากแต่ตอนนี้กลับไม่พบแล้วว่าเขานั่งอยู่ตรงนั้น

ชิ! ไปแล้วก็ดีสิ แบบนี้เธอจะได้เต้นให้สนุกได้เต็มที่ไปเลย

"เอ้าซันออกมาเร็วๆเข้าสิ มัวแต่ยืนหัวเราะอะไร เดี๋ยวเพลงที่เจ๊ขอไปก็จบก่อนหรอก คุณอรรถด้วยเร็วค่ะ"เสียงเรียกของเหล่าบรรดาเจ๊ๆของเธอดังขึ้นเมื่อเห็นว่าเธอยังคงยืนหัวเราะอยู่กับอรรถกรตรงนั้นและยังไม่ยอมเข้าไปร่วมแจมสักที 

ยิ่งดึกเข้าทุกคนก็ยิ่งสนุก แม้ว่าอากาศชักจะเริ่มหนาว แต่แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปก็ช่วยให้เลือดลมวิ่งไล่ไปได้ทั้งตัวอยู่ งั้นเอาเป็นว่าคืนนี้เธอจะถือว่าเป็นคืนปล่อยผีคืนหนึ่งก็แล้วกัน คีตกานต์เองก็ไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้วด้วย ไม่ต้องมีใครมานั่งจ้องคอยจับผิด

"ส่งมือมาเร็วสิซัน รำวงกัน"

เสียงดนตรีย้อนยุคในจังหวะสามช่าดังขึ้น ฝีมือของเจ๊สมรเองที่อยากจะขอออกสเต็ปรำวง เมื่อเห็นว่าอรรถกรโค้งขอให้เธอเป็นคู่รำวง บรรดาเจ๊ๆที่กำลังได้ที่กรึ่มๆจากแอลกอฮอล์ต่างก็พากันแซวเธอยกใหญ่

"ถ้าซันไม่รำ เดี๋ยวพี่ขอไปรำกับคุณอรรถแทนนะ คิกๆ" พี่แก้วและพี่ใจสองสาวคู่ซี้ที่แสดงอาการขวยเขินตีแขนกันไปมาในขณะที่แซวเธอ

มือน้อยตัดสินใจยื่นออกไปให้เขาจับ อรรถกรค่อยๆขยับพาเธอรำไปเรื่อยๆจนรอบ กระทั่งดึกดื่นเที่ยงคืนตีหนึ่ง ทุกอย่างก็เป็นอันจบลง เครื่องเสียงถูกปิดไปแล้ว บรรดาคนงานผู้หญิงต่างก็พากันทยอยกลับ เหลือทิ้งไว้เพียงคนงานผู้ชายที่ยังมีตั้งวงดื่มกันต่อล้อมรอบกองไฟ

"จักรยานซันจอดไว้ที่ตรงไหนให้พี่ปั่นไปส่งนะ"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่อรรถแค่นี้เองซันปั่นไหว ยิ่งพี่อรรถเมาๆอยู่ด้วย ซันไม่กล้าซ้อนท้ายหรอกค่ะ ซันกลัวพี่อรรถพาล้ม"

"ซันนี่ ถึงพี่จะดื่ม แต่สติสัมปชัญญะพี่ก็ยังครบถ้วน ให้พี่ไปส่งนะครับ"

"นั่นไงคะ ขนาดจากแค่ 'ซัน' เฉยๆ ก็ยังกลายเป็น'ซันนี่'ไปได้"

"ฮ่าๆ พี่ล้อเล่นนะ ไปเถอะ"

จนในที่สุดฉัตรตะวันเองก็ไม่สามารถที่จะทนต่อคำรบเร้าของอรรถกรได้ ร่างบางเดินตามอรรถกรขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายบนจักรยาน อาการมึนเมาเริ่มหายไปแล้วยามเมื่อเขาดึงมือเธอทั้งสองข้างให้ไปโอบกอดรอบเอวเขาไว้

"กอดเอวพี่ไว้ดีกว่า คืนนี้พี่ว่าซันเมาจะได้ไม่ตก"

"ฮือ เมาที่ไหนกันล่ะคะพี่อรรถก็"

แม้ว่าจะรู้สึกประหม่า แต่ก็ต้องยอมกอดเอวอรรถกรเอาไว้จนกลับมาถึงบ้านพักเพราะเขาไม่ยอมให้ปล่อย ระหว่างทางมีเซๆบ้างนิดหน่อยเพราะอรรถกรเองก็ดื่มหมดไปหลายแก้วเหมือนกัน แต่กระนั้นก็ยังพาเธอกลับมาจนถึงบ้านจนได้

ทันทีที่จักรยานจอด พอลงจากจักรยานได้ ก็กะว่าจะรีบเดินชิ่งหนีเขามาให้ไว แต่..ไม่ทัน ข้อมือน้อยถูกอรรถกรเกี่ยวดึงเอาไว้ทันควัน จนร่างเล็กเซถลาเข้าไปหาและปะทะเข้ากับลำตัวสูงใหญ่เข้าอย่างไม่ทันตั้งตัว

ส่วนอรรถกร พอได้โอกาสก็รีบดึงเธอเข้ามาสวมสอดเอาไว้ภายใต้แสงจันทร์ที่ส่องสว่าง และแสงของมันเองก็มากพอที่จะสามารถมองเห็นใบหน้าของกันและกันได้อย่างชัดเจน 

"อุ๊ย พี่อรรถ"

"ซัน พี่ชอบซันนะ ที่ผ่านมาซันอาจจะยังไม่รู้ตัวเพราะพี่อาจจะแสดงออกน้อยเกินไป แต่นับจากนี้ ขอให้ซันรู้ไว้ว่านายอรรถกรคนนี้จะตามจีบซันนี่ให้มาเป็นแฟนให้ได้ ซันให้โอกาสพี่ได้ไหมครับ"

"พี่อรรถคะ คือว่าซัน.."

"หรือว่าซันมีแฟนแล้ว นายคนนั้นหรือเปล่าที่ชอบขับรถมาตามตื้อซันถึงที่นี่"

"เปล่าหรอกค่ะ พี่ธนาไม่ใช่แฟน"

"หรือซันรังเกียจพี่ครับ"

"ไม่ใช่ค่ะพี่อรรถ แต่คือว่าซัน.."

อรรถกรฉวยโอกาสเชยคางมนขึ้นมาให้สบตาตัวเอง ก่อนจะค่อยๆโน้มใบหน้าให้ค่อยๆใกล้เขามา แต่ก็ช้ากว่า นิ้วมือเล็กๆนั่นที่ยกขึ้นห้ามเอาไว้

"พี่อรรถคะ คือว่าซันขอโทษนะคะ แต่ว่าตอนนี้ซันแค่อยากโฟกัสกับงานให้ได้มากที่สุดก่อน พี่อรรถก็คงจะรู้ว่าที่ซันต้องมาอยู่ที่นี่นั้นเพราะอะไร บอกตามตรงซันยังไม่อยากจะคิดอะไรทั้งนั้น พี่อรรถอย่าพึ่งบังคับเร่งรัดซันเลยนะคะ " ฉัตรตะวันค่อยๆผลักหน้าอกเขาให้ถอยออก ในขณะที่อรรถกรเองก็ยอมถอยออกให้อย่างง่ายดาย

"งั้น พี่ขอโทษนะครับ แต่พี่ก็อยากจะบอกให้ซันรู้ไว้ ว่าถึงยังไงพี่ก็ยังจะรอวันที่ซันพร้อม"

"ซันขอตัวเข้าบ้านก่อนนะคะ เจอกันวันมะรืนค่ะ" 

ฉัตรตะวันรีบเร่งฝีเท้าตัวเองให้เดินเข้าบ้านทันทีหลักจากเอ่ยลา อรรถกรเป็นคนดี ความรู้สึกดีๆที่เขามอบให้ตลอดเวลาสองปีที่ผ่านมาเธอเห็นมาโดยตลอด แต่เพียงแค่เธอไม่อยากที่จะไปเน้นนับเรื่องอะไรพวกนั้น วันๆในหัวก็มีแต่คิดหาวิธีทำให้ธุรกิจของครอบครัวกลับมารุ่งเรืองให้ได้แบบเมื่อก่อนกับวิธีตอกกลับคีตกานต์เท่านั้น

ชุดเสื้อผ้าถูกถอดกองออก แม้ว่าจะดึกดื่นแล้วและอากาศจะหวานเย็นสักแค่ไหน แต่การไปออกสเต็ปเต้นมาก็เรียกเหงื่อไคลได้ มือเล็กหยิบผ้าขนหนูมาพันกายแล้วเตรียมที่จะเดินไปอาบน้ำ แต่เสียงเคาะประตูรัวๆก็ดังขึ้นเสียงสติ

"ใครกันนะ มาเวลานี้"คิ้วสวยขมวดยุ่งเข้าหากัน ด้วยความตกใจเสียงเคาะประตู จึงได้รีบวิ่งไปแอบดูตรงช่องกระจกหน้าบ้าน

"มาทำบ้าอะไรเนี่ย"ทันทีที่เห็นแน่ชัดว่าเป็นใคร คำพูดหัวเสียก็ถูกสบถออกไป เพราะหน้าบ้านของเธอเวลานี้มีคีตกานต์ยืนทำหน้าขมึงตึงอยู่ ด้วยความสองจิตสองใจ จึงยังไม่ได้เปิดประตูและยืนลังเลอยู่แบบนั้น จนกระเสียงเคาะนั้นเริ่มดังขึ้น

"ฉันรู้ว่าเธอยืนอยู่ตรงนั้น ถ้ายังไม่รีบเปิดอีก ฉันพัง"