งานเลี้ยง

ตอนนี้เป็นเวลาเกือบหกโมงเย็น ท้องฟ้าก็เริ่มมืดลงแล้วเนื่องจากว่าเป็นเวลาหน้าหนาว เหล่าบรรดาคนงานต่างพากันทยอยเข้างานมาจนครบหมดแล้ว เสียงดนตรีเครื่องเสียงบรรเลงเพลงขึ้นในจังหวะสนุกสนาน ต่างคนต่างก็พากันลุกออกไปตักอาหารและเครื่องดื่มที่จัดไว้ให้ตามซุ้มได้ตามแต่ใจ

ส่วนเธอฉัตรตะวัน หน้าที่หลักในคืนนี้ยังคงต้องคอยเรียงจัดเติมพวกอาหารและเครื่องดื่มที่วางตามแต่ละซุ้มให้เพียงพอต่อจำนวนของเหล่านงานที่ทยอยพากันมาหยิบอยู่อย่างไม่ได้ขาดจนมือแทบหงิก ยังดีที่ว่าด้านข้างของเธอนั้นมีอรรถกรคอยช่วยอยู่ ไม่เช่นนั้นเธอคงต้องวิ่งหัวหมุนไปมากกว่านี้จากน้ำมือของคีตกานต์

ตลอดช่วงเวลาหัวค่ำ อรรถกรเอาแต่ทำตัวติดแหมะอยู่กับเธแไม่ห่าง แม้ว่าเธอจะบอกให้เขาไปสนุกกับคนอื่นๆบ้างแล้วก็ตาม แต่ฉัตรตะวันก็ได้รับกลับมาเพียงแค่คำปฏิเสธ จนเหล่าบรรดาเจ๊ๆทั้งหลายต่างก็พากันแวะเวียนมาทักทายและแอบแซวเธอบ้าง แต่ก็ไม่มีกล้าแหยมเข้ามาช่วยเธอได้สักคนเนื่องจากว่ากลัวรังษีอำมหิตของคีตกานต์ที่คอยสอดส่องดูอยู่

"พี่อรรถไปดื่มกับพวกพี่ๆเขาสิคะ ไม่ต้องมาคอยอยู่ช่วยซันหรอกค่ะ ซันทำเองได้" ฉัตรตะวันหันไปบอกอรรถกรอีกครั้งที่ตอนนี้ยังคอยช่วยเธอยืนเติมน้ำหวานลงแก้ววางเตรียมเอาไว้ในถาดไม่หยุด 

"พี่ไม่ได้ชอบดื่มขนาดนั้นหรอกน่า อยู่ช่วยซันแบบนี้สนุกกว่าตั้งเยอะ" อรรถกรหันมาบอกคนตัวเล็กข้างๆ ดวงตาเต็มยิ้มที่พยายามส่งไปให้นั้นก็หวังว่าฉัตรตะวันจะยอมรับมันไปจากเขาบ้าง

"เดี๋ยวเราก็ได้งานงอกด้วยกันทั้งคู่หรอกค่ะ ยิ่งโดนคำสั่งห้ามว่าไม่ให้ซันอยู่ใกล้พี่ด้วย ว่าแล้วก็เดินหน้าหยิกมาโน่นละ"

ด้านบนเวทีมีคุณอำนาจผู้จัดการของเดอะเรดการ์เด้นกำลังประกาศเกี่ยวกับรายละเอียดของงานในวันนี้ พร้อมแจ้งเหล่าบรรดาพนักงานถึงของรางวัลที่มีและคีตกานต์จะขึ้นมาจับรางวัลบนเวทีให้หลังจากที่ทุกคนทานอาหารกันจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ยิ่งพอได้ทราบถึงของรางวัลที่ทางเดอะเรดการ์เด้นจะนำมามอบให้ในคืนนี้ ทำเอาเหล่าพนักงานต่างก็พากันส่งเสียงปรบมือแสดงความถูกอกถูกใจกันใหญ่ เพราะของรางวัลชิ้นใหญ่ในคืนนี้ นอกจากจะเป็นพวกของใช้ภายในบ้านแล้ว ยังมีทั้งเงินรางวัลและที่สำคัญ คือ สร้อยคอทองคำฝังเพชรราคาแพงอีกด้วย

"อรรถ มาขลุกอยู่ตรงนี้นี่เอง แกไปช่วยพี่จับรางวัลให้พวกคนงานบนเวทีหน่อยสิ"

แม้ว่าจะพูดกับอรรถกรอยู่ หากแต่สายตาอันเฉียบคมกลับพุ่งตรงมาที่ฉัตรตะวันอย่างไม่สามารถที่จะหลบเลี่ยงได้ ซึ่งอันที่จริงฉัตรตะวันเองก็พอที่จะรู้ๆอยู่บ้างแล้วล่ะว่าเป้าหมายของการเดินมาตรงนี้ของคีตกานต์ก็คือต้องการจับอรรถกรให้แยกออกจากเธอมากกว่า ส่วนสิ่งที่เขากำลังพูดออกมานั่นน่ะคือข้ออ้าง

"แล้วพ่อล่ะครับ"

"คุณอำนาจจับมาทุกปีแล้ว ปีนี้ฉันอยากให้แกลองมาช่วยจับบ้าง เผื่ออีกหน่อยพ่อแกเกษียณไป แกจะได้มาทำหน้าที่นี้แทน รีบไปเข้าเถอะ อยู่แถวนี้นานๆฉันหายใจไม่ค่อยสะดวกเลยว่ะ"

ว่าแล้วคีตกานต์ก็ตรงเข้าไปดึงเเขนอรรถกรออกมาก่อนจะผลักหลังให้อีกฝ่ายให้เดินนำออกไปก่อน มิหนำซ้ำก่อนจะไปยังมิวายหันมาทิ้งคำจิกกัดหาเรื่องเธออีกจนได้

"ฉันเคยบอกเธอไปตั้งกี่ทีแล้วว่าให้อยู่ห่างๆจากไอ้อรรถเอาไว้ ยังไงฉันก็รักมันเหมือนน้องชาย ฉันไม่อยากให้คนดีๆแบบมันต้องมาแปดเปื้อนกับผู้หญิงแบบเธอ"

"แล้วผู้หญิงแบบซันมันเป็นยังไงหรอคะ เห็นคุณพูดหลายทีแล้วว่าซันเลวบ้างล่ะ ไม่ดีอย่างนั้นอย่างนี้ แต่ก็ไม่เห็นว่าคุณจะเฉลยออกมาสักทีว่าคนอย่างซันน่ะมันไม่ดียังไง แล้วอีกอย่างที่อยากจะบอกนะคะ ซันกับพี่อรรถเราบริสุทธิ์ใจต่อกัน ถ้ามันจะมีใครคิดอกุศลก็คงจะไม่ใช่เราสองคนแน่ๆ"

"หึ บริสุทธิ์ใจอย่างงั้นหรอ กับไอ้อรรถน่ะฉันเชื่อนะ แต่กับเธอ ต่อให้อมพระอมกำแพงมาพูด ฉันก็ไม่เชื่อ อย่ายุ่งกับอรรถกรอีกนะฉัตรตะวัน ไม่อย่างงั้นจะหาว่าฉันใจร้ายอีกไม่ได้"

ฉัตรตะวันยืนมองคีตกานต์ที่เดินจากไปแล้วด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย นับวันเขาก็มีแต่จะร้ายยิ่งขึ้นไปเรื่อยๆ จนเธอเองชักเริ่มจะเหน็ดเหนื่อยใจในการรับมือ อยากหาทางรีบจบปัญหาคาราคาซังของธุรกิจครอบครัวที่ยังเป็นภาระผูกพันธ์อยู่ตอนนี้ให้จบได้ไวๆ แล้วจากนั้นเธอก็จะได้ลาขาด แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะหาทางออกให้กับตัวเองได้จากที่ไหน

ฉัตรตะวันยืนมองเรือนร่างสูงใหญ่นั้นก้าวย่างขึ้นไปยืนอยู่บนเวทีอย่างเต็มภาคภูมิ ผมสั้นรองทรง คิ้วเข้ม จมูกโด่งเป็นสัน คืนนี้คีตกานต์สวมใส่เสื้อโปโลแขนสั้นคอปกสีขาวยี่ห้อดังบวกกับกางเกงยีนต์สีน้ำเงินสมส่วนจนพวกพนักงานสาวๆที่ยืนรออยู่ที่ด้านล่างต่างก็พากันกรี๊ดกร๊าดในความดูดีของเขา หรือหากมีใครผ่านไปผ่านมาโดยที่ไม่ได้รู้จักมักจี่กันมาก่อน ก็อาจจะบอกได้ว่าคีตกานต์ก็ดารานายแบบดีๆนั่นเอง 

เสียงกรี๊ดกร๊าดเริ่มดังมากขึ้นในยามที่เขาจับไมค์กล่าวขอบคุณพนักงานทุกคน เพราะว่าบางคนที่ทำงานในส่วนของรีสอร์ตก็มักจะนานๆทีถึงจะได้เห็นใบหน้าหล่อเหลานั้น เนื่องจากว่าคีตกานต์เป็นคนชอบลุย งานที่เขาทำจึงต้องเป็นงานลุยๆ วันๆเขาก็จะคอยขลุกอยู่ตามท้องไร่ ตากแดดตากฝน ส่วนงานไหนที่ดูจะสบายๆ ใช้แรงน้อยหน่อยก็จะถูกส่งคุณอำนาจให้ไปดูแลแทน

"ผมขอขอบคุณพนักงานของเราทุกคนที่ช่วยกันตั้งใจทำงานอย่างหนักเพื่อ เดอะเรดการ์เด้น ของเรามาตลอดทั้งปี คืนก็อีกเช่นเคย ที่จะมีการจับรางวัลก็เพื่อเป็นสินน้ำใจตอบแทนเหมือนเช่นเคย ขอให้คืนนี้ทุกคนได้สนุกกันอย่างเต็มที่แล้วเรามาเริ่มลุ้นของรางวันไปพร้อมๆกันเลยนะครับ" 

หลังจากกล่าวจบ เสียงกรี๊ดและเสียงปรบมือก็ยิ่งดังเพิ่มขึ้นอีกตามมา คีตกานต์เดินตรงไปหยิบขวดโหลที่ภายในบรรจุม้วนกระดาษสีขาวเอาไว้มาเขย่า ก่อนจะเริ่มหยิบจับมันขี้นมาส่งให้อรรถกรเปิดออกทีละใบ

ทั้งตู้เย็น หม้อหุงข้าว พัดลม เครื่องเสียง กระติกน้ำร้อน และแม้กระทั่งรถจักรยานและรถจักรยานยนต์ อีกทั้งเงินรางวัลจำนวนต่างๆ ต่างก็ถูกทยอยจับขึ้นมา จนกระทั่งมาถึงรายการสุดท้าย สร้อยคอทองคำพร้อมจี้ฝังเพชร ซึ่งถือว่าเป็นรางวัลใหญ่ที่สุดของค่ำคืนนี้  มันก็เลยเป็นที่ตั้งหน้าตั้งตารอของเหล่าคนงานทั้งผู้ชายและผู้หญิง

คีตกานต์ก็ล้วงมือไปหยิบมันขึ้นมา ก่อนจะส่งมันไปวางไว้ในมือของอรรถกร เนื่องจากว่าเป็นของรางวัลชิ้นสุดท้าย ทุกคนจึงต่างก็พากันเงียบและรอฟังอย่างใจจดใจจ่อ

"ชิ้นนี้เป็นรางวัลชิ้นสุดท้ายแล้วนะครับ ถ้าเป็นผู้ชายได้ไป ก็จะสามารถนำไปมอบให้กับแฟนหรือภรรยาได้ ส่วนถ้าเป็นผู้หญิงได้ เดี๋ยวผมจะขออนุญาตเป็นคนใส่ให้เองกับมือเลยก็แล้วกันนะครับ" และเสียงประกาศจากอรรถกรเองก็เรียกเสียงกรี๊ดจากบรรดาแฟนคลับสาวๆที่อยู่ด้านล่างได้เช่นกัน แม้ว่าจะหล่อถึงขนาดสู้คีตกานต์ไม่ได้ แต่ความน่ารักใสๆก็สามารถกินใจสาวๆได้แบบไม่มียอมกัน

หลังจากที่ตั้งตารอว่าใครกันจะคือผู้โชคดีคนนั้น จนในที่สุด อรรถกรก็ส่งแผ่นกระดาษที่คลี่ออกมาเเล้วไปให้คีตกานต์อ่าน เขารับมันมาถือเอาไว้ในมือ อ่านมันแต่ก็กลับเงียบไป สายตาคมจ้องมองไปยังหญิงสาวผู้หนึ่งที่ด้านล่างของเวทีซึ่งปรากฏชื่อว่าเธอคือผู้โชคดีที่ได้รับรางวัลใหญ่ในค่ำคืนนี้ไป

"ฉัตรตะวัน เวชธีรดลย์"