รุกราน

เอาอีกแล้ว บ้าอำนาจอีกแล้ว ไม่รู้ว่าชาติที่แล้วเขาเคยถูกใครกดขี่ข่มเหงมาก่อนหรือไง ชาตินี้ถึงได้อยากแสดงอำนาจนัก  ฟันซี่เล็กๆกัดลงบนริมฝีปากบางจนเจ็บเพราะฉัตรตะวันรู้ว่ายังไงเสียเธอจะไม่สามารถเปลี่ยนใจคีตกานต์ได้

ถ้าเขาบอกว่าเธอ'ต้องเปิด' นั่นก็แสดงว่าเธอ..ต้องเปิด

ประตูบานไม้ถูกเปิดแง้มออก แต่ไม่หมด ในขณะที่กำลังจะอ้าปากถามว่าเขามาทำไมและต้องการอะไร บานประตูก็ถูกมือใหญ่นั่นจับเอาไว้และเปิดอ้าออก

ทันทีที่เรือนร่างสูงใหญ่นั่นขยับมา จมูกของฉัตรตะวันก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นแอลกอฮอล์ที่คละคลุ้ง ก่อนที่ตัวเธอจะถูกเขาดันให้ถอยเข้าบ้านไป แล้วตัวเขาเองก็แทรกตามเข้ามา

"คุณคีย์นี่คุณเข้ามาทำไม แล้วซันก็ยังไม่ได้อนุญาตเลยด้วย เชิญคุณออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ"

ฉัตรตะวันกล่าวออกไปเสียงแหวพร้อมกับหน้าตาท่าทางพร้อมเอาเรื่อง ก็มันเรื่องอะไรจะไปยอมง่ายๆ นี่มันบ้านที่เธอเป็นผู้เช่า เพราะฉะนั้นกรรมสิทธิ์ในการครอบครองก็ต้องเป็นเธออยู่แล้ว ต่อให้เขาจะเป็นนายจ้างเธอก็เหอะ แต่นอกเวลางานแบบนี้ มีเพียงเธอเท่านั้นที่จะสามารถอนุญาตหรือไม่อนุญาตให้ใครเข้ามาได้หรือไม่ได้ 

"หึ ทีฉันล่ะทำเป็นไล่ นี่ถ้าเป็นนายอรรถเธอคงเต็มอกเต็มใจเปิดประตูต้อนรับล่ะสิท่า อย่าคิดว่าฉันรู้ไม่ทันเธอนะฉัตรตะวัน" ว่าแล้วไง ปากแบบนี้เข้ามาก็ไม่พ้นตามมาหาเรื่องเธออีกจนได้ 

"นี่คุณเมาแล้วใช่ไหมคุณคีย์ ถึงได้ตามมาหาเรื่องซันแบบนี้"

"ตอบมา! ว่าถ้าเป็นนายอรรถ เธอคงจะเต็มใจเปิดประตูต้อนรับใช่หรือเปล่า"

"ซันไม่ตอบ และก็ไม่จำเป็นต้องตอบคำถามไร้สาระบ้าๆของคุณนี่ด้วย คุณอยากจะคิดบ้าคิดบออะไรมันก็แล้วแต่คุณ สมองแบบคุณมันก็คิดได้แต่เรื่องสกปรกๆเท่านั้นแหละ ต่อให้ซันปฏิเสธแทบเป็นแทบตาย แต่คนจิตใจมืดบอดแบบคุณมันก็คิดได้แต่เรื่องชั่วๆอยู่ดี"

"ปากดี"

"โอ๊ย ปล่อยนะคุณคีย์ซันเจ็บ"

หลังจากที่ทำใจกล้าเถียงเขาออกไปฉอดๆ เวลานี้สองแก้มขาวผ่องนั่นก็ถูกฝ่ามือใหญ่บีบเข้าที่สองข้างแก้ม มันแรงพอจนฉัตรตะวันรู้สึกเจ็บ คิ้วเข้มสองข้างของคีตกานต์ขมวดเข้าหากัน แถมดวงตาคมก็จิกจ้องมองมาราวกับเคียดแค้นชิงชังหนักหนา

"ฉันเตือนเธอแล้วใช่ไหมว่าอย่ายุ่งกับนายอรรถ อยากท้าทายอำนาจมืดของฉันมากนักหรือไง"

ก็ได้ ในเมื่อคีตกานต์อยากบ้ามากนัก เธอเองก็จะลองทำให้เขาบ้าให้ดู เรื่องที่เขาเกลียดเธอ เขาเกลียดเธอเรื่องอะไรเธอก็ยังไม่รู้ กับอีกหนึ่งเรื่องที่ดูว่าจะทำให้คีตกานต์เป็นเดือดเป็นร้อนนักหนาก็คือ เขาไม่ต้องการให้เธอยุ่งเกี่ยวกับอรรถกร แต่คีตกานต์รู้บ้างหรือเปล่าว่าคนอย่างเธอไม่ได้กลัวใครง่ายๆหรอกนะ พอเห็นว่าเขายิ่งขู่ ริมฝีปากบางเฉียบนั่นก็ยิ่งอยากรีบตอบสวนกลับเขาไป

"ก็แล้วถ้าเกิดว่าซันอยากจะยุ่งกับพี่อรรถจริงๆแล้วคุณจะทำไมคะ พี่อรรถเป็นคนดีแล้วเขาก็พึ่งบอกเองว่าเขาชอบซัน ถ้าเราสองคนจะรักกัน มันก็เรื่องของซันกับพี่อรรถไม่เกี่ยวกับคุณ ปล่อย!"

"พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงเธอก็จะไม่หยุดใช่ไหมได้สิ เธอเลือกเองนะ"

"ว้ายคุณคีย์ นี่คุณจะทำอะไรปล่อยซันลงเดี๋ยวนี้นะ"

ร่างบางถูกเขาอุ้มวืดลอยขึ้นจากพื้นขึ้นมาทันที ฉัตรตะวันพยายามทั้งดิ้นทั้งสะบัดเพื่อที่จะให้ตัวเองได้หลุดรอดและเป็นอิสระจากวงแขนนั่น แต่ดูท่าแล้วน่าจะยาก คีตกานต์ไม่ได้สะทกสะท้านกับแรงทุบของเธอเลยสักนิด ขายาวๆกลับพาเธอก้าวอาดๆตรงไปยังเตียงนอนที่อยู่ด้านใน จนคนที่มัวแต่สาละวนอยู่กับการดิ้นรนเพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นหันไปเห็นเข้าก็เกิดใจหายวาบ ก่อนที่ร่างของเธอจะถูกคีตกานต์โยนลงไปกองอยู่ที่บนเตียง

"คุณคีย์นี่คุณกำลังจะทำอะไร หยุดเดี๋ยวนี้นะ"

ใบหน้าขาวนวลเริ่มซีดเผือดลงยามเมื่อเห็นท่าทีขึงขังและจริงจังของเขา มือเล็กจับกระชับปมผ้าขนหนูให้แน่นขึ้นพร้อมทั้งขยับถอยเร็วจนแผ่นหลังชิดไปชนเข้ากับผนักหัวเตียงอย่างแรง

"เก่งนักไม่ใช่หรอ ถ้าคิดว่าตัวเองดีพอและคู่ควรกับนายอรรถแล้วล่ะก็ ฉันนี่แหละที่จะทำให้เธอแปดเปื้อน"

ในขณะที่ตกใจและสมองก็กำลังประมวลผลว่าสิ่งที่คีตกานต์พูดนั้นมีความหมายว่าอย่างไร หรือว่าตอนนี้สิ่งที่เธอควรจะทำคืออะไร เช่น ต่อสู้ ต่อรอง หรือหาทางหนีออกไปจากตรงนี้ยังไง ข้อเท้าเล็กกลับถูกดึงกระชากให้กลับขยับใกล้เข้ามาหาคนตัวโตกว่าเสียอย่างเต็มแรง ตามด้วยเรือนร่างสูงใหญ่นั่นก็ทาบทับลงมาพร้อมกับริมฝีปากของเธอที่ถูกเขาปิดลงอย่างไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้

"อื้อ อ่อยอ๊ะ"

แม้ว่าปากจะถูกปิด แต่ฉัตรตะวันก็ยังพยายามสะบัดหน้าหนี ข้อมือน้อยสองข้างทุบตีไปที่ไหล่แกร่งไม่หยุด ก่อนที่คีตกานต์จะหันมารวบเอาข้อมือทั้งสองข้างจับตรึงไปไว้เหนือศรีษะจนมันยากที่จะขยับ

นาทีนี้ฉัตรตะวันเริ่มกลัวขึ้นมาจริงๆ ยิ่งเข้าใกล้เธอก็ยิ่งสัมผัสได้ว่าคืนนี้คีตกานต์คงจะดื่มมาไม่น้อย ทั้งแอลกอฮอล์และกลิ่นบุหรี่ที่เคลือบเจืออยู่ในริมฝีปากร้อนทำเอาสติสัมปชัญญะของเธอเริ่มโคลงเคลง ศรีษะเล็กยังคงพยายามสะบัดหนีจากการุกราน จนผมยาวสลวยนั้นแผ่กระจายไปเต็มหมอน

ใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยไรหนวดเริ่มซุกซอกลงมาที่บริเวณข้างลำคอขาวก่อนจะดูดเม้มเสียเต็มแรงจนฉัตรตะวันนั้นต้องย่นคอหนี ส่วนผ้าขนหนูที่ถูกจับเอาไว้แน่นในตอนแรก เวลานี้ก็เริ่มหลุดลุ่ยถอยร่นจนมันเปิดเปลือยไปถึงไหนต่อไหน

"คุณคีย์ปล่อยซันเดี๋ยวนี้นะ ไหนคุณว่าเกลียดรังเกียจผู้หญิงอย่างซันนักหนาไง แล้วนี่คุณจะมาบ้าแตะต้องเนื้อตัวผู้หญิงที่คุณทั้งเกลียดและรังเกลียดไปทำไม" พอได้จังหวะฉัตรตะวันก็รีบร้องขึ้นเพื่อเตือนสติคนเมา แต่ดูแล้วก็เหมือนว่ามันจะไม่ได้ผลเลยแม้แต่น้อย

"พูดไปตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์ ในเมื่อฉันเตือนเธอแล้ว แต่เธอก็ยังเลือกดื้อด้านที่จะทำต่อ เธอคิดว่าฉันไม่เห็นหรือไง ทั้งในงานแล้วก็หน้าบ้านของเธอเมื่อกี้ ฉันบอกไปแล้วใช่ไหมว่าผู้หญิงอย่างเธอไม่มีทางคู่ควรกับนายอรรถ"

คราวนี้พอละจากต้นคอ ริมฝีปากร้อนก็วนกลับขึ้นไปประกบปิดปากคนที่กำลังจะอ้าปากเถียงเขาขึ้นมาอีกครั้งให้หยุดลง ก่อนจะใช้จังหวะนี้ส่งลิ้นร้อนดุนดันตามเข้าไปภายในโพรงปากหวานได้จนสำเร็จ อีกทั้งมือแกร่งนั่นยังบีบบังคับให้ริมฝีปากบางเล็กต้องเปิดอ้าเพื่อตอบรับการรุกรานจากเขา 

ผ้าขนหนูรุ่ยหลุดไปไม่มีชิ้นดี สักพักหน้าอกอวบคู่งามก็เริ่มถูกบีบเค้น ฉัตรตะวันได้สติแต่ไม่สามารถที่จะปกป้องปิดบังการกระทำที่แสนอุกอาดนั้นได้เลย เนื่องจากว่าแขนทั้งสองข้างยังคงถูกตรึงไว้อยู่  

"ปล่อยนะคุณคีย์ซันบอกให้ปล่อย นี่คุณกำลังจะข่มขืนซันหรอคะ"

"ถึงขนาดนี้แล้ว เธอคงไม่คาดหวังว่าฉันจะเป็นคนดีขนาดนั้นหรอกมั้งฉัตรตะวัน"

"อื้อ ไม่นะอย่า"

ข้อมือเล็กยังคงพยายามบิดหนีอยู่ แต่ก็ค่อยๆหมดแรงลงทีละน้อยยามที่สองหน้าอกคู่งามถูกคีตกานต์ดูดกิน ข้างหนึ่งดูด ข้างหนึ่งบีบ สลับกันไปมาอย่างง่ายดายยามเมื่อไร้ซึ่งอาภรณ์ใดๆปิดกั้น จนทำเอาคนที่ถูกเขาดูดกินนั้นเริ่มเกิดอาการร้อนรุ่ม

"อ๊ะ ยะ อย่าค่ะ"

เสียงครางแผ่วเบาที่หลุดรอดออกมานั้นใช่เสียงของเธอหรือเปล่าฉัตรตะวันเองก็ยังไม่แน่ใจ รู้เพียงแต่ว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นมาตอนนี้มันเริ่มจะชักเริ่มที่จะแปลกๆและยากที่จะควบคุม จากตอนแรกที่ยังขัดขืน กลับกลายเป็นว่าเวลานี้เรียวลิ้นทั้งของเธอและเขากำลังกอดเกี่ยวกวัดสอดพันกันไปมา

ราวกับมีกระแสไฟวิ่งไปทั่วร่าง ยิ่งตรงบริเวณจุดกึ่งกลางกาย คลายกับว่ามันกำลังเบ่งบานและตื่นเต้นขึ้นอย่างตื่นตัว แปลกใหม่ และยังไม่เคยได้สัมผัส

เนื้อตัวของเธอเวลานี้เปลือยเปล่าจนไม่เหลืออะไรติดกายเลยสักชิ้น ลิ้นร้อนของคีตกานต์ยังคงปาดเลียไปทั่วเม็ดจุกสีอมชมพูกลางเต้า จนทั้งสองข้างพากันแข็งตั้งกลายเป็นตุ่มไต ก่อนที่สติอันกระเจิดกระเจิงจะถูกเรียกกลับคืนมาอีกครั้งเมื่อเธอเริ่มสัมผัสได้ว่าฝ่ามือที่ลูบไล้ไปทั่วลำตัวของเธออยู่นั้น เวลานี้กำลังเลื้อยลงต่ำไปบริเวณโคนต้นขา แล้วค่อยๆลูบวนวกมาสัมผัสกับบริเวณหวงห้าม

"อ๊ะ คุณคีย์อย่า"